Ουδέν κακόν αμιγές καλού ή ουδέν κακόν αμιγές κακού;

Όταν πριν λίγο καιρό παρέδιδα το κεφάλαιο "δυναμική σε μία διάσταση" παρατήρησα ότι η δεύτερη εφαρμογή στη σελίδα 81 του σχολικού βιβλίου (απ'όπου και η εικόνα που επισυνάπτω) είναι μάλλον ατυχές παράδειγμα.

Προσανατόλισα τους μαθητές μόνο στην πρώτη εφαρμογή με προοπτική να το αφήσω να περάσει απαρατήρητο.

Τις ημέρες αυτές όμως που παρέδωσα την τριβή από το επόμενο κεφάλαιο (και αφού προκάλεσα την συζήτηση για το ποιες δυνάμεις ευθύνονται για την κίνηση ενός ανθρώπου ή ενός αυτοκινήτου) σκέφθηκα να ρωτήσω τα παιδιά πάνω στο παράδειγμα αυτό αν κάτι δεν πάει καλά και ποια θα ήταν μία πιο πειστική εξήγηση.

Οι μαθητές ανταποκρίθηκαν εντυπωσιακά καλά, τόσο που σκέφτομαι τελικά ότι από το να επισημαίνω τα χοντρά λάθη στους συμβούλους και να μένει το πράγμα εκεί, μήπως θα ήταν καλύτερο να βάζω σαν (έστω προχωρημένο) θέμα στην τάξη το "πού υπάρχει λάθος και ποιο θα ήταν το σωστό;"

Ή υπερεκτιμώ τις ικανότητες ή και την διάθεση των μαθητών;