Η Ιθάκη κηρύσσει τον πόλεμο στο ταξίδι

Το τελευταίο διάστημα, διάφορα έχουν γραφεί στις σελίδες του ylikonet για το ρόλο

των καθηγητών των Λυκείων.

Αξίζει νομίζω να θυμίσω ένα κείμενο του Ανδρέα, το οποίο στάλθηκε και δημοσιεύθηκε στο ylikonet στις

18-4-2010, πριν ο Ανδρέας γίνει μέλος της “νησίδας”.

Η Ιθάκη και ο πόλεμος στο ταξίδι

Από τότε, 6+ χρόνια μετά, άλλαξαν αρκετά πρόσωπα στις θέσεις ευθύνης του υπουργείου,

αλλά η νοοτροπία παραμένει μάλλον ίδια……

Καταθέτω-υπενθυμίζω το κείμενο του Ανδρέα, πιστεύοντας ότι βοηθά σε ένα γόνιμο

και καλοπροαίρετο προβληματισμό

(Visited 144 times, 1 visits today)
Subscribe
Ειδοποίηση για
1 Σχόλιο
Inline Feedbacks
Όλα τα σχόλια
Διονύσης Μάργαρης
Διαχειριστής

%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%aeΑπάντηση από τον/την Διονύσης Μάργαρης στις 25 Ιούλιος 2016 στις 9:06

Ένα κείμενο, επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε.
Η κατάσταση που περιγράφει, έχει προχωρήσει στην ίδια κατεύθυνση κατά πολύ.
Και αν το 2010, που έγραψε το κείμενο ο Ανδρέας, τα σημάδια δεν ήταν σε όλους διακριτά, σήμερα νομίζω ότι είναι σε όλους ολοφάνερα…
Καλά έκανες Θοδωρή που μας το υπενθυμίζεις….

%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%ae2Απάντηση από τον/την Παπαδάκης Κώστας στις 25 Ιούλιος 2016 στις 9:22
Το κείμενο αυτό δεν το είχα διαβάσει,
ο Ανδρέας Κασσέτας ήταν μοναδικός στο να δίνει ζωή
στο κείμενο του.
Θα συμφωνήσω ότι υπήρχαν μικρές “συγκρούσεις”
(δεν μπορώ να της δω σαν πόλεμο),
τις προηγούμενες δεκαετίες πάνω στους
καθηγητές του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα,
(η διάκριση ανάμεσα στους φροντιστές, καθηγητές του σχολείου
προϋποθέτει την διαφορετική εκπαιδευτική προσέγγιση
που περιγράφεται στο κείμενο
που υπήρχε παλιότερα αλλά τώρα δεν υπάρχει,
αφού το λύκειο περιστρέφεται γύρω από τις εξετάσεις)
Ο Ανδρέας Κασσέτας προσπαθούσε στα κείμενα του,
να κρατήσει ισορροπίες ανάμεσα στις δύο
“κατασκευασμένες” τάξεις των εκπαιδευτικών,
σε αυτό το κείμενο γράφει με την ιδιότητα
του καθηγητή του δημόσιου σχολείου,
λογικό αφού αυτό ήταν για το μεγαλύτερο διάστημα
της ζωής του, ενώ αναπολεί τις ρομαντικές εποχές
(που τις έχω ζήσει σαν μαθητής το 1985 – 1988)
όπου οι δύο καθηγητικές “τάξεις” συμπλήρωναν
η μια την άλλη και πρόσφεραν συνολικά στο μαθητή.
Το 2016 η εικόνα έχει αλλάξει σε σχέση με το 2010,
πόσο μάλλον με τις προηγούμενες δεκαετίες,
άρα δεν μπορώ να δω το κείμενο σαν επίκαιρο
αν και θαυμάζω απέραντα τον Καθηγητή
της Διδακτικής Κασσέτα.
Πιστεύω όμως ότι η μόνιμη παύση κάθε πιθανής
μελλοντικής “αψιμαχίας” και η κατάργηση των
δύο διαφορετικών καθηγητικών τάξεων είναι απλή:
(και δίνει τέλος στην εμπορευματοποίηση της παιδείας
σε βαθμό που εξαφανίζει τον όρο)
α. αποδέσμευση του σχολείου από τις εξετάσεις εισαγωγής
στα ανώτατα ιδρύματα.
Αλλαγή του τρόπου αξιολόγησης των μαθητών στο Γυμνάσιο – Λύκειο,
π.χ. συχνά τέστ αξιολόγησης στη διάρκεια της χρονιάς
που θα στέλνονται από την συντονιστή αρχή (υπουργείο παιδείας)
αλλά θα δημιουργούνται και θα αξιολογούνται από όλους
τους καθηγητές της χώρας, σε όλη την διάρκεια της χρονιάς για
να χρησιμοποιηθούν π.χ. την επόμενη χρονιά,
αλλά τα ίδια τεστ σε όλα τα σχολεία της χώρας,
αλλιώς δεν θα είναι αντικειμενική η αξιολόγηση.
Η κατανόηση επίσης από το σύνολο των εκπαιδευτικών,
ότι ο καθηγητής που κρίνει τους μαθητές του με ένα τέστ,
κρίνεται και ο ίδιος (ακόμα από τον ίδιο του τον εαυτό
ή και εμπειρότερους καθηγητές από αυτόν) για την επίτευξη
των διδακτικών στόχων που του έχουν τεθεί.
Μην ξεχνάμε ότι έτος 2016 το σχολείο χρησιμοποιεί
ακόμα τις απουσίες και τις “ποινές”
για να “πειθαρχήσει” και να “οργανώσει”
τους μαθητές και δεν προσανατολίζεται
στο να είναι χρήσιμο, αποτελεσματικό και ενδιαφέρον
(για τον μαθητή).
β. Η αλλαγή του τι θα διδάσκεται και με ποιο τρόπο.
Δεν μπορώ να μιλήσω για άλλα μαθήματα, αλλά εύκολα
προσαρμόζεται αυτό που θα παρουσιάσω σε αυτά.
Δεν διδάσκουμε την Φυσική με πλήθος εξισώσεων,
πλην κάποιων βασικών,
αλλά στο μάθημα ερμηνεύονται φαινόμενα, αναλύονται έννοιες
δίνεται η δυνατότητα στον μαθητή να ψάξει, να αναρωτηθεί
να εκτελέσει ένα απλό πείραμα.
Οι ερωτήσεις των θεμάτων στοχεύουν στην ουσία και όχι
στην επίλυση μαθηματικών πράξεων, που ισχυροποιούν την
λανθασμένη εικόνα ότι η Φυσική δεν έχει ενδιαφέρον
ή αφορά μόνο τους επιστήμονες.
[Η οικονομική κατάσταση θα φέρει αλλαγές σε όλο το
μοντέλο εκπαίδευσης στη χώρα μας.]
Με τα παραπάνω δεν εκφράζω παρά την γνώμη μου.

%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%aeΑπάντηση από τον/την Διονύσης Μάργαρης στις 25 Ιούλιος 2016 στις 10:10

Καλημέρα Κώστα.
Νομίζω ότι το βάρος της τοποθέτησης του Ανδρέα, δίνεται στις θέσεις και πρακτικές των “επιχειρηματιών φροντιστών” ή των “μάνατζερ φροντιστών”.
Δεν αναφέρεται στον απλό εργαζόμενο σε φροντιστήριο…
Άλλωστε ο ίδιος ο Ανδρέας δεν δούλευε σε δημόσιο σχολείο, το οποίο φαίνεται να στηρίζει.
Δούλευε στον ιδιωτικό τομέα. Αρχικά ως φροντιστής και στη συνέχεια σε ιδιωτικό σχολείο.

%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%ae2Απάντηση από τον/την Παπαδάκης Κώστας στις 25 Ιούλιος 2016 στις 11:21
Καλημέρα, Δεκτή η διόρθωση.
Δεν γνωρίζω τον Ανδρέα Κασσέτα,
μόνο τμήματα του έργου του,
δεν ήξερα ότι ήταν σε ιδιωτικό σχολείο.
Συμφωνώ φυσικά με όσα λέει για “πρακτικές”
που δεν έχουν σχέση με τον ρόλο του εκπαιδευτικού.
Για την κατάσταση που δημιουργήθηκε στην εκπαίδευση
(αποτελέσματα) θα υπάρχουν αρκετοί λόγοι (αίτια),
θα προτιμούσα να αλλάξει η κατάσταση και όχι
να γίνει (τουλάχιστον τώρα) μελέτη του πως φτάσαμε εδώ.
Με αυτό το σκεπτικό έγραψα τα παραπάνω.
Δεν θα γίνουν αλλαγές επειδή το προτείνω εγώ
(θεωρώ τον εαυτό μου άγνωστο – ανώνυμο),
αλλά κάτι θα γίνει στην Ελληνική εκπαίδευση
(ελπίζω, ολοένα και περισσότερο)
που έχει τίτλο, αλλά αδύναμους στόχους
και της λείπει “ουσία”.

1Απάντηση από τον/την Παπασγουρίδης Θοδωρής στις 25 Ιούλιος 2016 στις 13:51

“Η υποκατάσταση της γνώσης από τη δεξιότητα απαντά επίσης σε μια αυξανόμενη ζήτηση για ευέλικτο και ευπροσάρμοστο εργατικό δυναμικό. Η οικονομική αστάθεια, σε συνδυασμό με την ξέφρενη προσφυγή στην τεχνολογική καινοτομία, μειώνει τον ορίζοντα της προβλεψιμότητας. Κανείς δεν γνωρίζει με τι θα μοιάζουν οι τεχνικές παραγωγής σε δέκα χρόνια, και κατά συνέπεια κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις ακριβείς ανάγκες σε γνώσεις ή σε δεξιότητες. Αντιθέτως, οι δεξιότητες που απαριθμεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θεωρούνται σίγουρες αξίες, που εγγυώνται την ικανότητα προσαρμογής των μελλοντικών εργαζομένων, πράγμα που επιβεβαιώνει και ο ΟΟΣΑ: «Οι εργοδότες έχουν αναγνωρίσει σε αυτές [τις «βασικές ικανότητες»] τους παράγοντες-κλειδιά δυναμισμού και ευελιξίας. Μια εργατική δύναμη προικισμένη με αυτές τις δεξιότητες είναι σε θέση να προσαρμόζεται συνεχώς στη ζήτηση και σε μέσα παραγωγής που διαρκώς εξελίσσονται».
Στην Ευρώπη, οι δεξιότητες εναντίον της γνώσης
Αναρτήθηκε στις 8-11-2010

a3Απάντηση από τον/την Τίνα Νάντσου στις 28 Ιούλιος 2016 στις 16:24

Εξαιρετικό κείμενο, δεν το γνώριζα.
Να συμπληρώσω ότι ο Ανδρέας Κασσέτας ήταν για μία χρονική περίοδο Πρόεδρος τους Συλλόγου Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Αθήνας Πειραιά και ήταν πάντα μπροστά σε όλες τους αγώνες των Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών.
Και πιστέψτε με, το να μιλάς για δικαιώματα στον ιδιωτικό τομέα, και μάλιστα για όλους, δεν είναι εύκολο.
Ανδρέα μας λείπεις πολύ.