εικόνες της επιστήμης στην πόλη

Στην άδεια πόλη, τον 15αύγουστο, χωρίς περισπασμούς από οχήματα και αγχωμένους συμπολίτες, διευκολύνεται η βόλτα στο κέντρο και η παρατήρηση γίνεται με άλλο μάτι.

Ιπποκράτους, δίπλα στο Χημείο της Σόλωνος

f1

Από τα πιο παλιά βιβλιοπωλεία που εστιάζουν σε βιβλία θετικών επιστημών

Πάρκινγκ εκεί κοντά, στην Ζαλόγγου, παράλληλη της Σόλωνος

f2

Φαρμακείο στην Νίκης, στο Σύνταγμα.

20160102-121247

Στην Ηλιουπόλεως, απέναντι από το Πρώτο Νεκροταφείο.

20190815-131708

Και η ταυτότητα της αναπαράστασης.

5

Καλό Δεκαπενταύγουστο σε όλους!

Χρόνια πολλά Παναγιώτη!

Χρόνια πολλά Μαρία!

(Visited 16,425 times, 1 visits today)
Subscribe
Ειδοποίηση για
476 Σχόλια
Inline Feedbacks
Όλα τα σχόλια
Παντελεήμων Παπαδάκης
Αρχισυντάκτης

Καλημέρα Γιώργο.

Αυτή η ανάμνηση που χάρισε τον τίτλο στην όμορφη ανάρτησή σου,

ανέσυρε εύκολα από τη μνήμη τη βαθειά σπουδαίο κείμενο ,…βαρύ

απ΄την πυκνότητά σκέψης ,του Ανδρέα μας.

Πρωτοσυναντήθηκα μ’αυτό ,στην πρώτη έκδοση (2000) του υπέροχου

βιβλίου του ,’’Και της προτείνει μια βόλτα’’ μ’ένα πρόλογο …’’ψυχανάλυση’’

και άλλα 22 επιμέρους κείμενα σπουδαία.

Αυτή η ανάμνηση ζωντανεύει τον άνθρωπο που λέμε …πέθανε ,κι όμως

ολοζώντανος περπατά στης μνήμης τα σοκάκια, στα πορτοκαλί με το ‘’λεμόνι του πεζοδρομίου’’ στο χέρι…

Να'σαι πάντα καλά

Διονύσης Μάργαρης
Διαχειριστής
1 έτος πριν

Καλησπέρα Γιώργο

Είναι φανερό ότι βγαίνουμε από την καραντίνα και μας απασχολούν άλλα πράγματαsad

Έτσι χρειάστηκε να περιμένουμε 10 μέρες για να διαβάσουμε τη συνέχεια των τοποθετήσεων… με την ιστορία του Παπαγιάννη…

Νίκος Παναγιωτίδης

Σπουδαίος γλύπτης! Ο καλύτερος μετά τον Βρέλλη. Η είσοδος του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων διακοσμείται με γλυπτό του.

Διονύσης Μάργαρης
Διαχειριστής
1 έτος πριν

Μιας και η συζήτηση ήρθε στον Παπαγιάννη, ένα τελευταίο έργο του:

"Γιατροί και νοσηλευτές πάνω από τα κρεβάτια ασθενών, αγωνίζονται για να νικήσει η ζωή τον κορονοϊό"

 

«Είναι η αποτύπωση των σκηνών που έβλεπα. Αυτό με συγκλονίζει. Δεν μπορώ να το αφήσω ασχολίαστο», αναφέρει ο γλύπτης στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και καταθέτει την εσωτερική του ανάγκη για δημιουργία.

«Έβλεπα όλους αυτούς τους δυστυχείς ανθρώπους, να πεθαίνουν μέσα στα νοσοκομεία. Γιατροί, νοσοκόμοι να αγωνίζονται από πάνω τους. Όλος αυτός ο κόσμος που ζούσε ένα μαρτύριο. Να βλέπεις να πεθαίνει ο άλλος μπροστά στα μάτια σου και να μην μπορείς να βοηθήσεις είναι φοβερό.

Πέθαναν μόνοι τους, χωρίς τους αγαπημένους τους. Τους θάβουν χωρίς να τους συνοδεύει κανένας δικός τους, είναι φρικτό. Δεν έχει σημασία η ηλικία…» λέει.