εδώ Πολυτεχνείο … το μακρινό 2015

Το 2015, στο αδιέξοδο που διακατέχει πολλές φορές εκείνους που τους ανατίθενται οι γιορτές, δημιουργήθηκε και “παίχθηκε” το παρακάτω μονόπρακτο. Σενάριο – μπαμπάς  Βασίλης ο γράφων (φυσικός του σχολείου), μαμά ηθοποιός η Κέλλυ (μαθηματικός), μαθητής ο Γιώργος!!!

Πρωινό «ξύπνημα» στις 17 του Νοέμβρη 201…

 Σκηνή 1η

Η μαμά εισέρχεται φουριόζα στο εφηβικό δωμάτιο

Μ.  Γιώργο ξύπνα. Ξύπνα επιτέλους, είναι ώρα να σηκωθείς για το σχολείο.

Γ.  Καλά ρε μάνα. Σε άκουσα. Δεν σου είπα χθές ότι σήμερα θα πάμε στις 9.

Μ.  Στις 9; Γιατί; Τι είναι σήμερα; α! σήμερα είναι 17 του Νοέμβρη. Ημέρα της γιορτής του Πολυτεχνείου.

Γ.  Γι’ αυτό σου λέω. Σήμερα δεν έχω μάθημα. Και αν πάω και αργοπορημένος δεν θα ακούσω τον μπος πρωί – πρωί στην προσευχή.

Μ.  Σήκω που σου λέω. Δεν είναι σωστό να μην πας. Πρέπει να παρευρεθείς και συ, όπως και οι συμμαθητές σου στη γιορτή.

Γ.  Ω ρε μάνα! Τα ίδια και τα ίδια. Κούφια λόγια. Βαρέθηκα το σχολείο, βαρέθηκα τις γιορτές, βαρέθηκα τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα.

Μ.  Ξύπνα επιτέλους. Δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες. Πως θα τιμήσεις τους νεκρούς του Πολυτεχνείου; Στο κρεβάτι χουζουρεύοντας;

Γ.  Φθάνει ρε μάνα πρωί – πρωί το κήρυγμα. Κήρυγμα ο μπαμπάς χθές το βράδυ, για το τι έκανε στα νιάτα του, κήρυγμα η φιλόλογος προχθές που μας διάβαζε αποσπάσματα από  κάποιο βιβλίο «αχθοφύλακες», «ανθρωποφύλακες», «δασοφύλακες» κάπως έτσι το έλεγαν, κήρυγμα εσύ με την τσίμπλα στο μάτι!

Μ.  Βρε ζωντόβολο (σ. γλυκά), από τους «ανθρωποφύλακες» του Κοροβέση σας διάβαζε που εξιστορεί τα βασανιστήρια που έκανε η Χούντα στους πολιτικούς της αντιπάλους. Αλλά συ που. Αλλού γι’ αλλού και θέλετε και να ψηφίζετε, τρομάρα σας. Τέλος πάντων, πάμε στην κουζίνα να σου φτιάξω γάλα και καφέ, και να ετοιμαστείς.

Σκηνή 2η (στην κουζίνα)

Μ.  Είχες δεν είχες σήμερα με σύγχυσες. Δεν μπορεί να είσαι απαθής με το παρελθόν.

Γ.  Το παρελθόν με αφήνει παγερά αδιάφορο, αφού το μέλλον μου προορίζεται σκοτεινό και μαύρο. Μας πρήξατε με τη γενιά του  Πολυτεχνείου. Με τους βολεμένους μικροαστούς οικογενειάρχες που τρέμουν και τον ίσκιο τους. Υποτίθεται ότι τρέμουν για τα παιδιά τους, αλλά μάλλον τρέμουν, τρέμετε για τον εαυτούλη σας. Και αφού δεν θέλετε να κοιταχτείτε στον καθρέφτη, να δείτε τις αλλοτριωμένες φάτσες σας, μιλάτε για το ηρωικό σας παρελθόν, για να ξεπλύνετε τα σημερινά σας ανομήματα. Έλεος!

Μ.  Κάνεις λάθος και γενικεύεις. Πράγματι τη γενιά μου την σημάδεψε η χούντα, όπως τη γενιά του παππού σου την σημάδεψε ο εμφύλιος και οι νέοι Παρθενώνες στα ξερονήσια της Γυάρου και της Μακρονήσου,  των έκτακτων στρατοδικείων, του Μπελογιάννη και του Πέτρουλα.

Γ.  Α! του Μπελογιάννη. Κάπου το είδα αυτό το έργο. Συγκινητικό. Ήταν ο άνθρωπος με το γαρίφαλο. Πράγματι πάλεψε για μια ιδέα. Αλλά τελικά δεν κατάφερε και πολλά .

Μ.  Λάθος. Όλοι αυτοί που αγωνίστηκαν πριν από μας άφησαν ένα λιθαράκι, στο ταξίδι αυτού του τόπου για προκοπή, κοινωνική αλληλεγγύη, δημοκρατία και ελευθερία.

Γ.  Ναι μα ο Μήτσος, ξέρεις ο συμμαθητής μας που ο πατέρας του ήταν ταγματάρχης στο ΑΤ-ΕΣΑ , ΕΑΤ- ΕΣΑ ή κάπως έτσι μιλά με τα καλύτερα λόγια για τη χούντα. Είχαμε, λέει, ασφάλεια, ησυχία, ευημερία, καλοπέραση. ΄Ασε που στο Πανεπιστήμιο οι φοιτητές είχαν 4-5 εξεταστικές περιόδους, βάλε και τα τσάμπα εισιτήρια για να βλέπουν ποδόσφαιρο.

Μ.  Να του πεις ότι λέει ηλιθιότητες. Και στα νεκροταφεία έχει απόλυτη ησυχία, υπάρχει φοβερή τάξη ανάμεσα στα μνήματα, αλλά υπάρχουν μόνο νεκροί. Και η χούντα αυτό προσπάθησε να κάνει να νεκρώσει τη σκέψη, να νεκρώσει κάθε ανήσυχο πνεύμα, κάθε πρωτοπορία στην πεζογραφία, την ποίηση, το θέατρο. Ξέρεις πόσοι συγγραφείς, πόσοι ποιητές, πόσοι ηθοποιοί ξαναβρέθηκαν στις φυλακές και στα νέα ξερονήσια; Ο Ρίτσος, ο Θεοδωράκης, η Μελίνα βρέθηκαν πίσω από τα σίδερα. Γιατί όλα τάσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε το «πουλί» της Χούντας. Τα δε έκτακτα στρατοδικεία δούλευαν εντατικά στέλνοντας αντιφρονούντες και δημοκράτες στις φυλακές.

Γ.  Χούντα ξε-χούντα, τη νεολαία δεν την ένοιαζε. Είχαν δουλειά.

Μ.  Είχαν δουλειά όσοι δεν ήταν φακελωμένοι στην ασφάλεια. Οι υπόλοιποι στην οικοδομή και στα ναυπηγία. Ούτε να διασκεδάσουν δεν τους άφηναν. Που να ακούσουμε rock και να κάναμε κάποιο πάρτι. Ερχόταν το 100 και μας πήγαινε μέσα. Έβλεπα τότε το Wοοdstock το rock φεστιβάλ στην Αμερική  με την εξέγερση των αμερικάνων φοιτητών ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ και μπούκαρε στον κινηματογράφο η αστυνομία και μας έκανε μαύρους στο ξύλο.

Γ.  ΄Ε θα υπήρχαν και αυτά με τους «αναρχικούς» .

Μ.  Τι «αναρχικούς» και κουραφέξαλα. Η Αμερική φλεγόταν με τις διαδηλώσεις κατά του πολέμου στο Βιετνάμ, στη Γαλλία ο Μάης του 68 έφερνε τα πάνω κάτω, στην Τσεχοσλοβακία ο κόσμος κατέβαινε στους δρόμους ζητώντας ελευθερία, τι νόμιζες δεν θα έφθανε αυτό το κίνημα της αμφισβήτησης στην στρατοκρατούμενη Ελλάδα; Με μπροστάρηδες τους φοιτητές. Τον Φλεβάρη του 73 έχουμε την εξέγερση των φοιτητών στη Νομική. Ελευθερία και Δημοκρατία έγραφε το πανό που αναρτήσαμε εκεί στη Νομική. Ήταν η πρώτη οργανωμένη αντιπαράθεση των φοιτητών κατά της χούντας. Εκεί στα σκαλάκια της νομικής, γνώρισα και έναν νεαρό με ανοιγμένο κεφάλι.

Γ.  Ωχ. Η μαμά είχε και γκόμενο! Για λέγε για λέγε.

Μ.  Εκείνος ο νεαρός με το ανοιγμένο κεφάλι που τον πήγα στην Πατησίων στον Ερυθρό Σταυρό και του έκαναν 7 ράμματα είναι ο πατέρας σου.

Γ.  Ποτέ δεν μου είπε κάτι για το συμβάν. Οτι έχω και ήρωα πατέρα.

Μ.  Ο Πατέρας σου δεν πρόκειται ποτέ να σου πεί κάτι για τον εαυτό του. Θέλει να το ανακαλύψεις μόνος σου. Δεν θέλει να σε καθοδηγήσει και προπάντων δεν του αρέσει να μιλά για τον εαυτό του. Αν τον ρωτήσεις τι έκανε στη Νομική και αργότερα γιατί συμμετείχε στις τρεις μέρες της κατάληψης του Πολυτεχνείου, θα σου απαντήσει πολύ απλά «γιατί έτσι έπρεπε να γίνει»!

Γ.  Τελικά ήταν  ή δεν ήταν στο πολυτεχνείο;

Μ.  ΄Ηταν, όπως ήταν και μερικές χιλιάδες άλλοι κουζουλοί νέοι φοιτητές, σπουδαστές, νέοι εργάτες από την Ελευσίνα, οικοδόμοι από εργατικές συνοικίες, μαθητές τεχνικών σχολών αλλά και λυκείων. Μόνοι. Τώρα πως κάποιοι, όλη η Ελλάδα, μετά την πτώση της χούντας λένε ότι βρέθηκαν στην κατάληψη του Πολυτεχνείου, αυτό είναι άλλο ανέκδοτο.

Γ.  Μερικοί όμως επωφελήθηκαν αργότερα. Εξαργύρωσαν επιταγές επαναστατικότητας.

Μ.  Πράγματι, μερικοί χαμαιλέοντες και γυμνοσάλιαγκες τους λέει  ο πατέρας σου έγιναν και βουλευτές και υπουργοί, αλλά οι υπόλοιποι αγωνίστηκαν και αγωνίζονται με αξιοπρέπεια για να φτιάξουν έναν καλύτερο κόσμο.

Γ.  Ναι το βλέπουμε. Ανεργία, ανασφάλεια, ξενιτιά . Αυτόν τον κόσμο μας φτιάξατε.

Μ.  Δεν υπάρχει συλλογική   ευθύνη. Κάποιοι βολεύτηκαν. Άλλοι από τους εκφωνητές του πολυτεχνείου εξαργύρωσαν  τον αγώνα τους, αλλά κάποιοι άλλοι συνεχίζουν μέσα από τα «ταπεινά» γραπτά τους να μιλούν και να αγωνίζονται για κοινωνική δικαιοσύνη, για ελευθερία και δημοκρατία. Συνεχίζουν το ταξίδι προς την Ιθάκη της Ουτοπίας.

Γ.  Πρέπει και μείς να κάνουμε κατάληψη. Με τόσα προβλήματα που έχουμε. Χωρίς βιβλία και ειδικότητες, με ένα σύστημα που μας εξουθενώνει και που τεμπέληδες μας ανεβάζετε, ακαμάτηδες  μας κατεβάζετε, άσε που δεν μπορούμε να ασχοληθούμε και με ότι μας αρέσει. Νομίζεις ότι το ξέχασα που μου έκρυψες την κιθάρα μου , γιατί πρώτα τα μαθήματα λες και ξαναλές. Νισάφι !

Μ.  Καλά καλά, ακόμη δεν βγήκατε από το «αυγό» θέλετε και καταλήψεις.

Γ.  Γιατί ρε μάνα. Και άλλοι κάνανε καταλήψεις, νεότεροι, χωρίς τους κινδύνους της χούντας, βγήκαν και στην τηλεόραση, έγιναν και αρχηγοί και πρωθυπουργοί και δεν ξέρω τι άλλο!!!

Και θέλετε και να πενθήσουμε από πάνω και για τους υποτιθέμενους νεκρούς του Πολυτεχνείου!

Μ.  φθάνει να γίνεσαι αντιδραστικός. Η νιότη σου δεν σου δίνει το δικαίωμα να γίνεσαι αυθάδης. Μάνες έχασαν τα παιδιά τους. Πολλά λίγα δεν έχει σημασία. Σου λέω πάντως ότι ήταν αρκετά. Μερικοί σκυλεύουν πάνω στα πτώματά τους με μύθους και μυθεύματα. Ας ρωτήσουν τη μάνα του Κομνηνού ή τη μάνα του Μυρογιάννη που τον πυροβόλησε το πρωτοπαλίκαρο της χούντας ο Ντερντιλής. Καυχιόταν κιόλας ακόμη και στη δίκη του μετά, στην μεταπολίτευση, πως τον πέτυχε από τόσο μακριά. Η επίσημη έρευνα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών ανεβάζει τα γνωστά θύματα σε 24 και των αγνώστων στοιχείων σε 16. Και το τραγικότερο είναι ότι κανέναν τους δεν τον πυροβόλησαν εντός του Πολυτεχνείου. Ακροβολισμένοι σκοπευτές βαρούσαν στο ψαχνό ακόμη και για «πλάκα»!

Γ.  Τέλος πάντων. Ότι έγινε έγινε. Ανήκει στην ιστορία. Οι νεκροί δεν γυρνούν πίσω. Εμείς η δικιά μου γενιά να δούμε πως θα πληρώσει τα γραμμάτια που της φορτώσατε , να δούμε πως θα ξεφύγουμε.

Μ.  Με μελέτη, με διάβασμα, με θυσίες και αγώνα. Αλλά εσύ να προσέχεις. Δεν θέλω να ανακατεύεσαι .

Γ.  Τι λες ρε μάνα. Τόση ώρα με πιπιλάς για το Πολυτεχνείο και τώρα να μην ανακατεύομαι! Γιατί ; έχουμε δημοκρατία; Έχουμε ελευθερία; Ή για άλλη μια φορά οι ξένοι μας κάνουν κουμάντο! Ι

Μ.  Ναι αλλά τώρα τα πράγματα είναι αλλιώς. Μπορούμε να λέμε ότι θέλουμε και να κάνουμε ότι θέλουμε.

Γ.  Να λέμε ότι θέλουμε αρκεί να μην μπαίνουμε στο μάτι μερικών μερικών.

Μ.  Τι λες παιδάκι μου. Τι ασυναρτησίες μου λές.

Γ.  Μάνα λες αρλούμπες. Πριν μου μιλούσες για τις μανάδες των παιδιών που σκοτώθηκαν στο Πολυτεχνείο. Μάνα έχουμε και μείς τους δικούς μας νεκρούς. Έχουμε τον Γρηγορόπουλο, έχουμε τον Φύσσα. Εμείς αυτούς πενθούμε .Και αν θέλεις να ξέρεις η διαδήλωση που θα πάμε μετά είναι για να τιμήσουμε αυτών την μνήμη,  χωρίς να παραγνωρίζουμε και το παρελθόν μας.

Μ.  παιδί μου πρόσεχε!!!

Σκηνή 3η (ο Γιώργος φεύγοντας τραγουδά)

Γ.  Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ
στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω
και πως ο κόσμος είν’ ανήμερο θεριό
κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω.

Μα εγώ μ’ ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

(Visited 266 times, 1 visits today)
Subscribe
Ειδοποίηση για
4 Σχόλια
Inline Feedbacks
Όλα τα σχόλια
Γιάννης Κυριακόπουλος
Editor

Πολύ καλό Βασίλη.

Και όχι μόνο για το 201τόσο.

Ήταν 1984 όταν σε μια τηλεοπτική εκπομπή, ενός από τα δύο κανάλια τότε, είχα δει νεαρά μαθήτρια να ερωτάται για το Πολυτεχνείο και ….

-Είμαι περήφανη για ότι έκαναν οι πρόγονοί μου!

Αντιλαμβανόμαστε ότι οι πρόγονοι της 17χρονης (περίπου) μαθήτριας ήταν το πολύ 35άρηδες το 1984.

Δημήτρης Γκενές
Editor
2 μήνες πριν

Βασίλη

ό,τι έπρεπε

Σε ευχαριστώ

Παντελεήμων Παπαδάκης
Editor

!!!

Αλήθειες

Περβανίδου Πέννυ
1 μήνας πριν

Ευχαριστούμε Βασίλη!

Οι γιορτές μας είναι η καλύτερη στιγμή να “μιλήσουμε” στα παιδιά. Ας αλλάξουν επιτέλους μορφή! Θα πρέπει να βρούμε άλλους τρόπους! Και το θέατρο που εμείς θα στήσουμε είναι ένας από αυτούς. Αν θελήσεις κάποια στιγμή κάτι αντίστοιχο για 25η Μαρτίου, πες μου. Καλή συνέχεια στον πολύπλευρο αγώνα 🙂