Δίστομο: Εκεί που με τον θάνατό τους σκότωσαν το φασισμό

Σάββατο, 10 Ιουνίου 1944. Ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Τίποτα δεν προμήνυε τη θηριωδία που θα λάμβανε χώρα στο φιλήσυχο χωριό…Ναζιστικά εγκλήματα έχουν γίνει παντού στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Τη βαρβαρότητα στο Δίστομο όμως δεν τη χωράει ανθρώπινος νους. Παιδιά που τα αποκεφάλισαν ή συνέτριψαν το κεφάλι τους με τη μπότα τους, ομαδικοί κατ’ επανάληψη βιασμοί ανήλικων κοριτσιών μπροστά στα μάτια των γονιών τους, ξεκοίλιασμα εγκύων και πνίξιμο των εμβρύων με τα εντόσθια τους, αργό και βασανιστικό γδάρσιμο ενός 5χρονου παιδιού, είναι λίγα μόνο από τα αποτρόπαια περιστατικά που σημειώνει η ‘Ελλη Αδοσίδου, απεσταλμένη του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, στην επίσημη αναφορά της έπειτα από επίσκεψη στην περιοχή, 10 μέρες μετά τη σφαγή. Συνολικά 218 τέτοιες ιστορίες – 218 δολοφονηθέντες.

Άρθρο-Πηγή

(Visited 197 times, 2 visits today)
Subscribe
Ειδοποίηση για
4 Σχόλια
Inline Feedbacks
Όλα τα σχόλια
Βαγγέλης Κουντούρης
6 ημέρες πριν

η μέρα που σταμάτησαν οι λύκοι να ουρλιάζουν
(ανάρτησή μου σε άλλον χώρο)
comment image

Τελευταία διόρθωση5 ημέρες πριν από Διονύσης Μάργαρης
Γιώργος Φασουλόπουλος
Αρχισυντάκτης

10 Ιούνη 1944. Δίστομο.

ο Αργύρης μόλις τεσσάρων χρόνων, επιζεί από τη γνωστή στην ιστορία σφαγή των κατοίκων του χωριού από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής.

χάνει τους γονείς του και άλλους 30 συγγενείς.

μεγαλώνει σε σχολείο του Ερυθρού Σταυρού στην Ελβετία
εκεί σπουδάζει φυσικός με ειδίκευση στην αστροφυσική
δουλεύει στην ελβετική εκπαίδευση.
ως συνταξιούχος συνδράμει εθελοντής, σε αφρικάνικα σχολεία

το «Ένα τραγούδι για τον Αργύρη », είναι μια «προσωπική» ταινία που μέσα από τον προσωπικό θρήνο του Αργύρη , αναβιώνει το δράμα του Δίστομου.

ο Αργύρης Σφουντούρης δε ζητάει εκδίκηση
ζητάει να μην ξαναγίνουν τέτοιου είδους σφαγές
και θεωρεί την αποζημίωση σαν ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.

Ένα τραγούδι για τον Αργύρη

μια ταινία του Stefan Haupt, 2006