Euro 2020-21 με καθυστέρηση ενός χρόνου

Η ιδέα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου γεννήθηκε το 1927 από τον Γάλλο Ανρί Ντελονέ. Χρειάστηκε, όμως, να περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να πάρει σάρκα και οστά, καθώς… θυσιάστηκε στον βωμό του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Το πρώτο Κύπελλο Εθνών Ευρώπης πραγματοποιήθηκε το 1960 στη Γαλλία, προς τιμήν του εμπνευστή του, και το κατέκτησε η Σοβιετική Ένωση του θρυλικού Λεβ Γιασίν, ενώ στα αξιοπρόσεκτα είναι ο αποκλεισμός της Ισπανίας καθώς ο δικτάτορας Φράνκο στάθηκε… εμπόδιο στους αγώνες των «Φούριας Ρόχας» με τους Σοβιετικούς.

Τέσσερα χρόνια μετά, ο στρατηγός αντιλήφθηκε τα πολιτικά οφέλη που θα είχε εκμεταλλευόμενος το λαοφιλέστερο άθλημα και όχι μόνο επέτρεψε στην Εθνική του να αγωνιστεί με τους «κομμουνιστές» αλλά ανέλαβε τη διεξαγωγή του τουρνουά, με την Ισπανία να το κατακτά μέσα σε ένα τοπίο καχυποψίας και διαιτητικής εύνοιας και ο ίδιος να παρουσιάζεται ως ο απόλυτος «εμπνευστής» για την Εθνική.

Το 1972 πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η πιο χαρισματική Εθνική που ανέδειξε ποτέ το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, η Δυτική Γερμανία των Μπεκενμπάουερ, Νέτσερ, και Μίλερ. Το Euro 1976 ήταν το τουρνουά που έμεινε για πάντα στη μνήμη των θεατών για το πέναλτι του Πανένκα, του ξεχωριστού Τσεχοσλοβάκου ποδοσφαιριστή, που διαμόρφωσε το τελικό 5-3 της Εθνικής του κόντρα στη Δυτική Γερμανία και έγραψε ιστορία με τον ξεχωριστό τρόπο εκτέλεσης της «εσχάτης των ποινών». Το 1980, στην Ιταλία, καταγράφεται η πρώτη συμμετοχή της Εθνικής Ελλάδας σε τελικά Ευρωπαϊκού, με το συγκρότημα του Αλκέτα Παναγούλια να παρουσιάζει ένα αξιοπρεπές πρόσωπο, ενώ ήταν η μόνη ομάδα που κατάφερε να σταματήσει τη Δυτική Γερμανία (0-0).

Τέσσερα χρόνια αργότερα, το άστρο του Πλατινί έλαμψε οδηγώντας τη Γαλλία στην πρώτη της κατάκτηση και σε ένα τουρνουά που θεωρείται ίσως το καλύτερο όλων των εποχών, ενώ το 1988 ήταν η σειρά της θρυλικής Ολλανδίας των Φαν Μπάστεν και Γκούλιτ να φορέσει το στέμμα της. Το 1992 η Σουηδία φιλοξένησε τη διοργάνωση και είδε τη… γειτόνισσά της, τη Δανία των Λάρσεν και Λάουντρουπ, να ζει το δικό της παραμύθι!

Το Euro 1996 διεξήχθη στην Αγγλία αλλά βάφτηκε με τα χρώματα των «πάντσερ», με το «χρυσό γκολ» του Μπίρχοφ, ενώ το 2000 ήταν το έτος του Ζινεντίν Ζιντάν, που οδήγησε τους «τρικολόρ» στον δεύτερό τους τίτλο. Το 2008 ήταν που ξεκίνησε η… παντοκρατορία της Ισπανίας, μιας μαγικής ομάδας που έκανε το back to back το 2012, ενώ, τέσσερα χρόνια αργότερα, την κατάκτηση του πρωταθλήματος πανηγύρισε η Πορτογαλία, που πέτυχε, 12 χρόνια μετά, αυτό που της στέρησε η Εθνική Ελλάδας το 2004.

Πηγή

Κουβέντα για μπάλα και όχι μόνο… αναζητώντας τις ισορροπίες που χάσαμε

(Visited 1,620 times, 1 visits today)
Subscribe
Ειδοποίηση για
61 Σχόλια
Inline Feedbacks
Όλα τα σχόλια
Διονύσης Μάργαρης
Διαχειριστής
1 μήνας πριν

Καλημέρα Θοδωρή.
Η παλιά φώτο είναι μέσα από το καλλιμάρμαρο η χθεσινή γιατί είναι από το πεζοδρόμιο;
Του πεζοδρομίου γίναμε;

Τελευταία διόρθωση1 μήνας πριν από Διονύσης Μάργαρης
Διονύσης Μάργαρης
Διαχειριστής
26 ημέρες πριν

Τελικά το ξενύχτι (για μένα…) συνοδεύτηκε και με αποκλεισμό της Γαλλίας, που μου άρεσε σαν ομάδα…
Τελικά όλα κρίθηκαν σε ένα χαμένο πέναλτυ από τον μεγαλύτερο παίκτη, τον Εbappe…comment image

Γιώργος Φασουλόπουλος
Αρχισυντάκτης

ξέρω ότι δεν πρέπει να κουβαλήσω σε ποδοσφαιρική ανάρτηση

την πορτοκαλί μπάλα με τα σπυριά

… έλα όμως που είναι ζουμερό το κείμενο

Τέλη καλοκαιριού του 2007, έπειτα από ένα βαρύ χειρουργείο που πρόσθεσε βίδες και μπουλόνια στη μέση μου, συν μια ενδονοσοκομειακή λοίμωξη που πρόσθεσε ταλαιπωρία και πόνους διαρκείας, παίρνω το δεύτερο εξιτήριο και γυρίζω σπίτι. «Πατέρα, τι θέλεις να σου βάλω να δεις;» με ρωτάει ο γιος μου. «Ε, κάτι να αθληθώ», του λέω, «οι γιατροί είπαν ν’ αρχίσω να γυμνάζομαι σιγά σιγά». Πριν τελειώσω τη φράση μου είχε βάλει στο βίντεο την κασέτα μ’ ένα παιχνίδι που μας είχε.. κάνει διάσημους στην υφήλιο για ένα-δυο εικοσιτετράωρα. Αυτό ήθελα, το ’νιωσε.

Η αθλητική δόξα, οι «συγκλονισμοί» κτλ. δεν κρατάνε πολύ. Και η αθλητικογενής πίκρα επίσης. Γεμάτη θριάμβους αλλά και ήττες η ιστορία της μπάλας, όποιο χρώμα ή μέγεθος κι αν έχει. Εκείνο το παιχνίδι πάντως, κι ας μην ήταν τροπαιοφόρος τελικός, το φυλάει άθικτο η μνήμη μας, η πανελλήνια, όχι η οπαδική. Μαζί με το Ευρωμπάσκετ του 1987 και το Γιούρο του 2004, ο αγώνας της Εθνικής μας με την αμερικανική Ντριμ Τιμ, στο Μουντομπάσκετ της Ιαπωνίας, το 2006, πρώτη ημέρα του φθινοπώρου, είναι τα τρία εθνικά αθλητικά μας θαύματα.

Το 2007 ξανάδα το βιντεοσκοπημένο παιχνίδι με την ίδια αγωνία και αγαλλίαση που το είχα πρωτοδεί στην ώρα του. Με επιστρατευμένα όλα μου τα γούρια και τα ξόρκια, και ας ήξερα το αποτέλεσμα: 101-95. Αλλά και με την ίδια θλίψη για την απουσία του Νίκου Ζήση, που του είχε τσακίσει το ζυγωματικό η αγκωνιά του Βραζιλιάνου Βαρεζάο. Τον Ζήση τον αγαπούσαμε ιδιαίτερα οικογενειακώς. Είχε κάποιο φιλαράκι στη γειτονιά μας, και κάποιο μεσημέρι είχε τύχει να καθίσουν για λίγη κουβεντούλα στα δροσερά σκαλοπάτια της εξώπορτάς μας. Αυτό τον είχε κάνει δικό μας άνθρωπο.

Και τον Βασίλη Σπανούλη δικό μας άνθρωπο τον νιώθαμε όταν έπαιζε στην Εθνική. Και ας μας είχε φαρμακώσει πολλές φορές εμάς τους κόκκινους, όταν φορούσε τα πράσινα. Στο παιχνίδι της Ιαπωνίας ο Σπανούλης είχε βάλει 22 πόντους. Σαν να ’παιζε και για τον διόσκουρό του, τον Ζήση.

Η πρόσφατη σχεδόν ταυτόχρονη ανακοίνωση των δυο τους ότι βγάζουν πια τη φανέλα, μας θύμισε πως η γενιά τους, η γενιά του Διαμαντίδη, του Παπαλουκά, του Σχορτσανίτη, του Κακιούζη, του Τσαρτσαρή κράτησε στη θρησκεία του μπάσκετ όσους προσηλυτιστήκαμε από τη γενιά του Γκάλη, του Γιαννάκη, του Χριστοδούλου, του Φασούλα.

Σε όποιο δόγμα της πορτοκαλί θρησκείας κι αν ανήκουμε, χαρήκαμε την μπασκετική εξυπνάδα τους, το πάθος, την αφιέρωσή τους. Την αρρώστια τους μ’ ένα λόγο. Σαν άρρωστοι κι εμείς. Τους χρωστάμε.

– το κείμενο του Παντελή Μπουκάλα είναι από την «Καθημερινή» (01.7.2021)

Χριστόφορος Κατσιλέρος
Αρχισυντάκτης

Καλησπέρα στην παρέα. Πολύ ωραίο κείμενο Γιώργο.

Γιώργος Φασουλόπουλος
Αρχισυντάκτης

καλησπέρα Χριστόφορε

αυτός που το ‘γραψε
ξέρει και να γράφει
ξέρει κι από μπάλα

Γιώργος Φασουλόπουλος
Αρχισυντάκτης

συνέχεια …

μπάλα και Ιταλική Αριστερά

comment image

Ο πρώτος αριστερά, ο Αντόνιο Γράμσι (Σαρδηνία, 1891 – Ρώμη 1937), πολιτικός φιλόσοφος κι ιδρυτικός ηγέτης της Ιταλικής Αριστεράς, ενδιαφέρθηκε για την κοινωνική διάσταση του ποδοσφαίρου λόγω της διείσδυσής του στην ιταλική εργατική τάξη. Το αντιμετώπισε ως περίπτωση δημοκρατίας στην πράξη, επειδή παίζεται σε ανοιχτούς χώρους, κάτω από τα μάτια του κοινού, δηλαδή σε συνθήκες που μπορεί ο κόσμος να εκτιμήσει τις ατομικές δεξιότητες και την ομαδική λειτουργία των συμπαικτών

πιθανόν αυτές οι εκτιμήσεις του Γκράμσι να αντιμετωπίζονται ως ρομαντικές στο οπαδικό σήμερα, αλλά την περίοδο του Α Παγκόσμιου Πόλεμου είχαν κάποια σημασία

ο δεύτερος, φίλος του Γράμσι, είναι ο Παλμίρο Τολιάττι (Γένοβα, 1893 – Γιάλτα, 1964), υπήρξε ο ιστορικός ηγέτης του PCI (ΚΚΙ), προσωπικότητα της Ιταλικής Αντίστασης και αυθεντικός φίλαθλος. Υποστήριξε δηλωμένα την Γιουβέντους και ισχυριζόταν σκωπτικά «θέλετε να κάνετε την επανάσταση χωρίς να γνωρίζετε τα αποτελέσματα των ποδοσφαιρικών αγώνων;», εννοώντας ότι δεν μπορείς ν’ αλλάξεις τον κόσμο χωρίς να ενδιαφέρεσαι για τις μικρές αγάπες του

Τρίτος, ο Ενρίκο Μπερλιγκουέρ (Σαρδηνία, 1922 – Πάδουα, 1984), διάδοχος και πολιτικό τέκνο του Τολιάττι, εισηγητής του ρεύματος της Αριστεράς, γνωστού ως «Ευρωκομουνισμός». Νεαρός υποστήριζε και αυτός τη Γιουβέντους, ωριμότερος επέλεξε την ομάδα της πατρίδας του, την Κάλιαρι. Αυτή η πληροφορία αποδίδεται στον γνωστότερο παίκτη της Κάλιαρι και της Εθνικής Ιταλίας, τον Τζίτζι Ρίβα και γω την έμαθα απ’ τα γραπτά του Μάκη Διόγου

πολιτικο – ποδοσφαιρικές συσχετίσεις

δικιές μου και αυθαίρετες, όπως όλες οι αυθεντικές ποδοσφαιρικές συζητήσεις

δυο χρόνια μετά το θάνατο του Τολιάττι, το 1964, οι Σοβιετικές Αρχές μετονόμασαν την Σταυρούπολη, όχι αυτήν μεταξύ Αζοφικής και Κασπίας, αλλά εκείνη στη Σαμάρα, στις όχθες του Βόλγα, με τ’ όνομά του

Είναι πόλη των 700000 κατοίκων, με μεγάλο υδροηλεκτρικό φράγμα και έδρα της κρατικής αυτοκινητοβιομηχανίας

δυο χρόνια μετά την μετονομασία της πόλης σε Τολιάττι, ο πρόεδρος της Γιουβέντους Τζιάνι Ανιέλι (Τορίνο, 1921 – Τορίνο, 2003), αναλαμβάνοντας την πατρική επιχείρηση Φίατ, περνά τον περισσότερο χρόνο του για ένα ολόκληρο εξάμηνο στο Τολιάττι, διεκδικώντας και πετυχαίνοντας την παροχή τεχνογνωσίας στην AvtoVAZ, για την κατασκευή των Lada

ο Ανιέλι δεν θα πρέπει να είχε άλλες σχέσεις με τους Σοβιετικούς, αφού ως κληρωτός είχε συμμετάσχει στην εισβολή του Άξονα στη Σοβιετική Ένωση, όπως επίσης είχε πολεμήσει και στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940
 
μόνο οι επιχειρηματικές συμφωνίες τον συνέδεσαν με τους Σοβιετικούς, άντε και μια πόλη στη Σαμάρα με ιταλικό όνομα

με τους ιταλούς κουμουνιστές αντιπαρατέθηκε σφοδρά κατά τις εργατικές διεκδικήσεις στην ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία στα τέλη του 1960 και τις αρχές του 1970

μόνο για τη Γιουβέντους συμφώνησαν
 
και αφού αφορμή της ανάρτησης είναι το ποδόσφαιρο,
το έμβλημα της ομάδας της πόλης: Lada – Tolyatti

comment image

πρέπει να την ξέρουν μόνον όσοι παίζουν στοίχημα

… αν σήμερα περάσουν οι Βίκινγκς, θα χουμε να λέμε

Τελευταία διόρθωση17 ημέρες πριν από Γιώργος Φασουλόπουλος
Πρόδρομος Κορκίζογλου

Καλησπέρα σε όλους.
Ας κάνουμε .. κερκίδα! Δηλαδή ποια ομάδα θα υποστηρίξουμε ο καθένας μας, για να έχει ενδιαφέρον ο αυριανός τελικός του Euro.
Υποστηρίζω την Αγγλία. Θεωρώ ότι οι προσωπικότητες που έχει στην ομάδα καθώς και η έδρα του Γουέμπλεϋ θα επικρατήσουν στην νεανική ομάδα των Ιταλών, που είναι διψασμένη για διάκριση.
Πιστεύω ότι το παιχνίδι των Ιταλών θα στηριχθεί σε αντεπιθέσεις και συμπαγή άμυνα.
Οι Άγγλοι με το καλύτερο πρωτάθλημα παγκοσμίως, θα παίξουν για τους θεατές εντός και εκτός γηπέδου.
Συντάσσονται ως επί το πλείστον με τη φιλοσοφία παιχνιδιού που περιμένουν οι φίλαθλοι, επιθετικό ποδόσφαιρο με σέντρες και διεισδύσεις , και λόγω έδρας, θα έχουν ανεβασμένο ηθικό και έπαρση.
Αγγλία εγώ, Ιταλία ο Φασού.., στο σπίτι μου η εξέδρα!

Γιώργος Φασουλόπουλος
Αρχισυντάκτης

τα ράσα

αυτά ποτέ δεν κάνουν τον παπά

ο εικονιζόμενος,

comment image

σταδιοδρόμησε ως πυγμάχος και ηθοποιός στη Γαλλία
αλλά δεν αποδέχτηκε να κρύψει την ταπεινή ιταλική του καταγωγή
κάτω απ’ τα φραντσέζικα ράσα
 
έτσι και οι έλληνες φίλαθλοι της γενιάς μου
παρά την αναγκαστική εξοικείωση με τα ράσα του αγγλοσαξονικού πολιτισμού
δεν απεμπόλησαν το στερεότυπο “una faccia, una razza”,
με ιδιαίτερη αναφορά στους νότιους κατοίκους της γειτονικής χώρας
 
αυτό το στερεότυπο μας τοποθετεί στην κερκίδα που εύχεται “forza Azzurri”
χωρίς να μπερδευτούμε με την μπερλουσκονική που έσκουζε “Forza Italia”

αναγνωρίζοντας
ότι ο αγώνας είναι δύσκολος
κι’ οι αντίπαλοι καλοί

Γιάννης Κυριακόπουλος
Αρχισυντάκτης

Γιώργο και κουίζ βάζεις:
-Ποίος ο εικονιζόμενος ηθοποιός;

Γιώργος Φασουλόπουλος
Αρχισυντάκτης

λες Γιάννη να αποτελεί παράληψη;

Λίνο Βεντούρα

Γιάννης Κυριακόπουλος
Αρχισυντάκτης

Έχω δει τις περισσότερες ταινίες του Γιώργο.
Αμφιβάλλω αν οι κάτω των 60 φίλοι έχουν δει έστω και μία.
Με άλλα δύο ιερά τέρατα:
comment image

Κουίζ για τους νεώτερους του υλικονέτ:
Ποιος είναι ο μεσαίος;

Κωνσταντίνος Καβαλλιεράτος

Κουίζ: Ποιος κυνηγουσε τον Μπελμοντο με φιατ και οπελ απο την Αθηνα μεχρι Την Καστελλα σε ταινια του ιδιου σκηνοθετη με της ταινιας η συμμορια των σικελων?

Θρασύβουλος Πολίτης
15 ημέρες πριν

Καλημέρα Κώστα
Δόκτωρ Ζιβάγκο! 🙂 🙂 🙂

Κωνσταντίνος Καβαλλιεράτος

Kαλημερα,Ναιι 🙂

Κωνσταντίνος Καβαλλιεράτος

Καλησπερα Γιάννη.Τον εχω δει με τον Αλαιν Ντελον στο Δυο ξενοι στην ιδια πολη που ο Αλαιν Ντελον βγηκε απο την φυλακη.Τελειο εργο.

Γιάννης Κυριακόπουλος
Αρχισυντάκτης

Καλημέρα Κωνσταντίνε.
Μου κάνει εντύπωση όταν ένας πολύ νεώτερος έχει δει ταινία (Δυο ξένοι στην ίδια πόλη) που παίχτηκε όταν ήμουν έφηβος.

Όταν γυρίζονταν “Οι Διαρρήκτες” του Βερνέιγ με τους Μπελμοντό-Σαρίφ χρειάζονταν κομπάρσους. Χρησιμοποίησαν μαθητές, μεταξύ αυτών και παιδιά της Ιωνιδείου. Παρακολουθούσαν υποτίθεται δημοτικούς χορούς αλλά όταν πέρασαν τα αυτοκίνητα ανένηκαν στην τελευταία κερκίδα του Βεάκειου (τότε Σκυλίτσειου) για να τα δουν. Ξάδελφός μου μεταξύ των παιδιών αυτών.

Κωνσταντίνος Καβαλλιεράτος

Γεια σου Γιάννη.Εχω δει τις περισσοτερες καλες παλιες ταινιες.Δεν παιζει ρολο η ηλικια. Και εσυ φανταζομαι εχεις δει Χαμφρευ Μπογκαρντ που οταν επαιζε με την Καθριν Χεπμπορν στο βασιλισσα της Αφρικης λογικα δεν ειχες γεννηθει. Εχω δει Μπογκαρτ,Καρυ Γκραντ,Γκρεγκορυ Πεκ,Τζειμς Στιουαρτ,Τζακ Λεμον Γκρευς Κελλυ κλπ και Γκρετα Γκαρμπο που οταν επαιζε ,ο πατερας μου δεν ειχε γεννηθει. Το κυνηγητο με το φιατ και το οπελ με Μπελμοντό-Σαρίφ ειναι το πιο ωραιο κυνηγητο που εχω δει στο σινεμα και κραταει και δεκα λεπτα!

Γιάννης Κυριακόπουλος
Αρχισυντάκτης

Κωνσταντίνε η διαφορά ηλικίας επηρεάζει στο ότι κάποια στιγμή άλλαξε το σύστημα διανομής ταινιών.
Εμείς ως έφηβοι βλέπαμε την ίδια εποχή Αμερικάνικα, Γαλλικά, Αγγλικά, Ιταλικά και διεθνείς συμπαραγωγές (της μόδας τότε). Έτσι μας ήταν γνωστοί οι πρωταγωνιστές της Ευρώπης. Ακόμα και τριτοκλασάτοι όπως Άντονυ Στέφεν, Τόμας Μίλιαν και Φερνάντο Σάντσο.
Οι θερινοί έπαιζαν μόνο επαναλήψεις, έτσι βλέπαμε “Στη σκιά των 4 γιγάντων” και συνεπώς τον Κάρυ Γκραντ. Κάποιες φορές και τους Έντουαρντ Ρόμπινσον, Πήτερ Λώρε, Σιμόν Σινιορέ, Φερναντέλ, Μπουρβίλ, Κουρτ Γιούγκερνς, Τέρυ Τόμας. Όλους αυτούς σε ταινίες που γυρίστηκαν πριν γεννηθώ.

Κάποια στιγμή περιορίστηκαν και οι επαναλήψεις και οι Ευρωπαϊκές ταινίες.

Κωνσταντίνος Καβαλλιεράτος

Εχεις δικιο.Εγω εχω δει ολες αυτες τις ταινιες καταβασμενες απο ιντερνετ.Και καμια φορα σε θερινο σινεμα οπου φερνουν καποια παλια και τα κυνηγαω. Ειδα περυσι στην Βουλιαγμενη το Λα πισιν του Ζακ Νταιρε με Αλαιν Νταιλον Ρομυ Σναιντερ καταπληκτικο θριλερ.Επισης στο σινε Θησειο φερνει καλες.

Γιάννης Κυριακόπουλος
Αρχισυντάκτης

Το Θησείο και ο Ζέφυρος.

Γιώργος Φασουλόπουλος
Αρχισυντάκτης

η ομοιότητα του μεσαίου με τον δεξιά προδίδει και τη σχέση τους Γιάννη
είναι ο Τζιάνι Βεντούρα, πατέρας του Λίνο
 
και μια και η συζήτηση εξελίσσεται σε κινηματογραφικο – ποδοσφαιρική
είναι ελεύθερη μέχρι τις 28/8 η ταινία Looking for Eric (Αναζητώντας τον Έρικ)

για την οποία τα ‘παμε πριν δυο χρόνια

Ξενοφών Στεργιάδης
15 ημέρες πριν

Jean Gabin μέλος της Λεγεώνας της Τιμής για την προσφορά του στον πολιτισμό.Πολέμησε με τις δυνάμεις της Ελεύθερης Γαλλίας υπό τον στρατηγό Charles de Gaulle στη Βόρεια Αφρική εναντίον των Γερμανών.Θυελλώδης η σχέση του με την Marlene Dietrich.

Γιάννης Κυριακόπουλος
Αρχισυντάκτης

Καλημέρα Ξενοφώντα.
Ήταν ο καλύτερος Γιάννης Αγιάννης επίσης.
Πρωταγωνιστής και στο “Πεπέ λε μοκό”. Το σχετικά άγνωστο αυτό φιλμ είχε δύο ρημέηκ. Το “Αλγέρι” και το “Κάσμπα”.

Ξενοφών Στεργιάδης
14 ημέρες πριν

Καλό απόγευμα, Γιάννη ήταν από τους ηθοποιούς που δεν μπορείς να ξεχάσεις.

Γιάννης Κυριακόπουλος
Αρχισυντάκτης

Καλό απόγευμα Ξενοφώντα.

Γιώργος Φασουλόπουλος
Αρχισυντάκτης

… γιατί υπάρχουν ακόμα σινεφίλ στο “υλικό”
και ισιώνουν το τιμόνι όταν στραβώνει
 
ο Βεντούρα δεν αξιώθηκε τις τιμές της ένδοξης Λεγεώνας
όταν στάλθηκε να πολεμήσει τους παρτιζάνους στη Γιουγκοσλαβία
με τα φασιστικά στρατεύματα κατοχής
αυτομόλησε στη Γαλλία πριν κατακτηθεί και αυτή απ’ τους Γερμανούς
εκεί, έζησε με τον κίνδυνο της απέλασης μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος (1)

Τελευταία διόρθωση15 ημέρες πριν από Γιώργος Φασουλόπουλος
Γιώργος Φασουλόπουλος
Αρχισυντάκτης

ο προπονητής της Ιταλίας Ρομπέρτο Μαντσίνι
ως Ουίλιαμ Ουάλας, ο εθνικός ήρωας της Σκωτίας,
όπως τον αναπαράστησε ο Μελ Γκίπσον στο φιλμ “Μπρέιβχάρτ”

comment image

με συνοδευτικό σχόλιο

σώσε μας Ρομπέρτο, είσαι η τελευταία μας ελπίδα, δεν μπορούμε να αντέξουμε άλλα 55 χρόνια να μας το χτυπάνε αυτό

από σκωτσέζικη εφημερίδα που ενισχύει την απόσχιση της Σκωτίας απ’ το Η.Β.

Βασίλειος Παππάς
14 ημέρες πριν

Paolo Solier – Perugia (1974-76) – Στα “πέτρινα” χρόνια της Ιταλίας

solier.jpg