Μια προσωπική εμπειρία ενάντια στην άγνοια

Του Αλέκου Αναγνωστάκη

Πάντα πίστευα πως οι προσωπικές μαρτυρίες–εμπειρίες, στο βαθμό που μπορούν να συνδυασθούν με την επιστημονική έρευνα και τα συμπεράσματα  της, έχουν αξία. Υπό αυτόν τον όρο και γι’ αυτό και πρέπει να κοινοποιούνται.

Ωστόσο, στην περίπτωση μου, για διάφορους λόγους, διατηρούσα αμφιβολίες.

Τις οποίες διέλυσαν ορισμένα γεγονότα των τελευταίων ημερών.

Επιστημονική γνώση και άγνοια

Το πρώτο είναι η επιστημονική έρευνα, που δημοσιεύτηκε σε ένα από τα πιο αυστηρά επιστημονικά περιοδικά υγείας, το Eklinikal Medicine, σε δείγμα 81.000 ανθρώπων – δείγματα υπό μελέτη –  που ασθένησαν από Covid19 και κατέληγε στο συμπέρασμα πως όλοι ανεξαίρετα (από ασυμπτωτικοί έως διασωληνωμένοι) είχαν μειωμένη διανοητική ικανότητα για μη προσδιορισμένο εισέτι χρονικό διάστημα.  (δες γραφική παράσταση)

 

 

Η έρευνα σχετικά με τον του Covid19 συνεχίζεται λοιπόν και όπως φαίνεται έχουμε να μάθουμε ακόμη πολλά, σε αντίθεση με ό,τι πιστεύεται.

Το δεύτερο γεγονός είναι η δημόσια καταγγελία του καθηγητή Πνευμονολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης Νίκου Τζανάκη ότι ιερείς αρνούνται να μεταλάβουν εμβολιασμένους. Το γεγονός παραδέχθηκε ο  πρόεδρος της Ένωσης Συνδέσμων Κληρικών της Εκκλησίας της Κρήτης, πατέρας Ζαχαρίας Αδαμάκης,  υπογραμμίζοντας αορίστως  πως πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά.

Η δημοσίευση αυτή ξύπνησε μέσα μου προσθετικά  ένα περιστατικό με μια νεωκόρο της εκκλησίας του Εθνικού Κέντρου Αποκατάστασης Αναπήρων όπου βρέθηκα για δυο μήνες, η οποία, παρακολουθώντας μια συζήτηση μας στο προαύλιο της εκκλησίας περί εμβολίων, σηκώνεται ξαφνικά και «βγάζοντας αφρούς από το στόμα» μας επιτέθηκε με μένος, αίσθημα υπεροχής και περιφρόνησης «που δεχόμαστε να γίνουμε πειραματόζωα» κ.λπ. κ.λπ.

……………………….

Οι συμπεριφορές αυτές ανθρώπων της εκκλησίας ειδικά και η ποιότητα της πολιτικής παρουσίας των αρνητών  στα συλλαλητήρια γενικά, δείχνουν  το βάθος  και το συνεχές της οργανωμένης δουλειάς που κάνει η ακροδεξιά στο δυτικό κόσμο, το βαθμό επίδραση της.

Επιβεβαιώνει επίσης την πρωτοποριακή διαπίστωση του Δαρβίνου στο βιβλίο του: «Η καταγωγή του Ανθρώπου», πως «Η άγνοια γεννά πιο συχνά την αυτοπεποίθηση από ό,τι η γνώση».

Η συμπεριφορά των διαφόρων φανατισμένων «ειδικών», η συμπεριφορά της νεωκόρου αλλά και διαδηλωτών επαληθεύουν το φαινόμενο Ντάνινγκ–Κρούγκερ  σύμφωνα με το οποίο άτομα περιορισμένων δεξιοτήτων αποκτούν μια γνωστική διαταραχή, μια ψευδαίσθηση ανωτερότητας, εκτιμώντας εσφαλμένα ότι οι γνωστικές τους ικανότητες, είναι υψηλότερες από ό,τι πραγματικά είναι. Οι Ντάνινγκ και Κρούγκερ απέδωσαν αυτή την προκατάληψη σε μια «μεταγνωστική»  αδυναμία των ανειδίκευτων να αναγνωρίσουν τη δική τους ανεπάρκεια και να αξιολογούν με ακρίβεια τη δική τους ικανότητα. Όπως το διατύπωσε ο Ντάνινγκ, «το μεγαλύτερο πρόβλημα με την άγνοια είναι ότι σε κάνει να νομίζεις ότι είσαι αυθεντία».

Για να αποδείξουν τη θεωρία οι Ντάνινγκ και Kρούγκερ  έκαναν διάφορα πειράματα σε πολλούς συμμετέχοντες στην έρευνα. Σε ένα πείραμα έκαναν ερωτήσεις στους συμμετέχοντες για επιστημονικά θέματα, όπως την κεντρομόλο δύναμη και το φωτόνιο. Ένας πολύ μεγάλος αριθμός, περίπου το 90%, απάντησε ότι γνωρίζει τους όρους, αλλά απάντησε και καταφατικά σε άλλους τεχνικούς όρους που δεν υφίστανται, όπως το «υπερλιπίδιο» και η «χολαρίνη». Δηλαδή δήλωσαν ότι είχαν γνώσεις για πράγματα που δεν υπάρχουν.

Η έρευνά τους προτείνει επίσης επιπρόσθετα πως άτομα υψηλής ειδίκευσης μπορεί να υποτιμούν τη δική τους σχετική ικανότητα και επιπλέον μπορεί εσφαλμένα να υποθέτουν ότι τα καθήκοντα τα οποία είναι εύκολα για αυτούς είναι επίσης εύκολα για τους άλλους.

Η σχέση ανθρώπου-επιστήμης

Πίσω από αυτές τις κοινωνικές συμπεριφορές υπάρχει η διαταραγμένη σχέση ανθρώπου επιστήμης. Καθώς στο σύγχρονο καπιταλισμό η επιστήμη υποτάσσεται συνολικά στο κεφάλαιο η ίδια η επιστήμη ενσωματώνει τις αντιφάσεις και τον παραλογισμό της αγοράς, ενσωματώνει στοιχεία ανορθολογισμού τα οποία αναπαράγουν και διαδίδουν ακόμα και επιστήμονες, οι κατ’ εξοχήν, υποτίθεται, υπηρέτες του ορθού λόγου.

Η προσωπική εμπειρία

Οι γραμμές αυτές γράφονται στο πατρικό μου στα Χανιά, μετά από 150 μέρες στα νοσοκομεία.

Μου φαίνεται μισό όνειρο μισό πραγματικότητα.
Ύστερα από 150 μερόνυχτα σε νοσοκομεία από τα οποία 60 κατάμονος, παράλυτος και άλαλος στην εντατική, όπου, σε αυτά τα 60 ατέλειωτα 24ωρα, για να μην «τα παίξω» προσπαθούσα να φέρω σκηνές στο νου μου από τον πραγματικό κόσμο.

«Αλίμονο σε όποιον ζει στην έρημο και θυμάται τα του κόσμου» ορίζει όμως ο Καζαντζάκης.
Από αυτά τα 60 μερόνυχτα  τα  26 ήμουν διασωληνωμένος, 26 εικοσιτετράωρα  σβησμένα   από τη ζωή μου. Το μόνο που θυμάμαι από τότε είναι ορισμένοι εφιάλτες και τα πρώτα λόγια των γιατρών: Θα σε διασωληνώσουμε.

Τότε η μέση θνησιμότητα στις ΜΕΘ από Covid19 ήταν περίπου 70%.

Κοίταξα γύρω μου και σκέφτηκα πως έχω 30% πιθανότητα να ξαναδώ ό,τι τώρα έβλεπα, γι’ αυτό και είπα στο γιατρό να πάρει πόζα να τον δω μπας και δεν… Ταυτόχρονα σκέφτηκα «ψηλό ποσοστό, καλύτερο από αυτό πριν ένα χρόνο», η επιστήμη εν τω μεταξύ είχε νίκες σε στρατηγικές ίασης.

Μετά από 26 ημέρες με επανέφεραν δύσκολα, τελείως παράλυτο και δίχως φωνή. Είχαν προηγηθεί σηπτικό σοκ, πολυοργανική ανεπάρκεια.

(Αυτή την εμπειρία τη χαρίζω στο …νομπελίστα κύριο Ιωαννίδη ο οποίος έβγαινε στα κανάλια και διέδιδε πως ο Covid19 είναι κάτι σαν γρίπη).

Τώρα, μετά τη νικηφόρα  πλέον αναστροφή της κατάστασης, η περιπέτεια συνεχιζόταν σε άλλο επίπεδο. Δίχως καμία δυνατότητα επικοινωνίας με δικούς μου ανθρώπους, δίχως καμία δυνατότητα κίνησης και δίχως φωνή, η ουσιαστική πηγή αισιοδοξίας και ανθρωπιάς, ήταν οι νοσοκόμες/οι, οι τραπεζοκόμοι, οι γιατροί, η τρυφεράδα τους, τα λόγια τους.

Μόλις ….πριν 60 μέρες, όταν ερχόμουν στο Εθνικό Κέντρο Αποκατάστασης Αναπήρων, με έβαζαν σε ένα δίχτυ, όπως οι καλόγεροι τα τρόφιμα στα μοναστήρια των Μετεώρων, με μετέφεραν και με εναπόθεταν στο κρεβάτι ή με μετέφεραν στο αμαξίδιο αναπήρων.

Η προσπάθεια ήταν δύσκολη πολύ, προϋπόθετε ψυχικό σθένος, συλλογικότητα και γνώση των  επιστημονικών εξελίξεων στην αντιμετώπιση του Covid.

Τώρα μιλώ, ακούω, περπατώ με κατσούνα, εδώ και κάποιες μέρες πίνω νόμιμα καφέ και παράνομα κρασί ή τσικουδιά.

Ναι, με αλλοιωμένη γεύση, μειωμένη ικανότητα προσήλωσης, ημιφαλακρός και με φλεγμονές στις ρίζες των μαλλιών τα οποία συνεχίζουν να υπακούουν στη βαρύτητα και να πέφτουν, κουτσός από το αριστερό πόδι, τριάντα κιλά πιο αδύνατος – όλα κατάλοιπα του Covid – αλλά ζωντανός.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο από εδώ.

 

(Visited 409 times, 1 visits today)
Subscribe
Ειδοποίηση για
0 Σχόλια
Inline Feedbacks
Όλα τα σχόλια