– Ε, και;

Θα αναρωτηθώ με το καλημέρα: Τι στο καλό γυρεύω εδώ πέρα;

Όχι “τι γυρεύω στην Ξάνθη”. Για αυτό το ερώτημα, και μόνο τα ζαχαροπλαστεία της πόλης αρκούν ως επιχείρημα. Αλλά “τι γυρεύω εδώ, ως εκπαιδευτικός”;

Δεκαπέντε χρόνια νωρίτερα, τελείωνα το μεταπτυχιακό μου με τις καλύτερες περγαμηνές. Οι αναλύσεις μου, άκουγα ότι συναγωνίζονταν τα σημαντικότερα άρθρα της διδακτικής εκείνη την εποχή. Τότε, σε μια συνάντηση με τον επιβλέποντα καθηγητή μου, άκουγα τα λόγια του να προσγειώνονται κολακευτικά στα αυτιά μου. “Το μέλλον Γιώργο, είναι μπροστά σου”. Ακολουθούσε δελεαστική πρόταση με λέξεις όπως “διδακτορικό”, “ακαδημαϊκή κοινότητα”, “συνέδρια”. Α, και “οικονομική ανταμοιβή”.

Δυο λέξεις με σταμάτησαν.

“- Ε, και;”

Τι σχέση έχουν, κύριε σύνεδρε, όλα αυτά που περιγράφεις στο επιστημονικό σου άρθρο, με την πραγματική διδακτική πρακτική; Τι σχέση έχουν με ό,τι γίνεται κάθε-Τετάρτη-τρίτη-ώρα στο Γ3;  Μπορούν να εφαρμοστούν; Έχουν να προσφέρουν κάτι σε έστω και έναν πιτσιρικά; Ή απλά σε ενδιαφέρει η επόμενη δημοσίευση;

Ε λοιπόν ναι, αυτές οι δυο λέξεις με φρέναραν και καθόρισαν την απόκρισή μου. Αρνήθηκα το διδακτορικό και την ακαδημαϊκή καριέρα, για να δω λίγο καιρό αργότερα τον εαυτό μου μέσα σε μια πραγματική τάξη. Αρνήθηκα το αμφιθέατρο του London Institute of Education, για να βρεθώ στο Γ3 ενός Γυμνασίου της επαρχίας.

Δεκαπέντε χρόνια μετά, δεν έχω μετανιώσει. Μπορεί ο καφές του κυλικείου να είναι διαφορετικός από αυτόν στους μπουφέδες των συνεδρίων, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι πιο απολαυστικός. Γιατί τον πίνω δίπλα στους μαθητές και τις μαθήτριές μου. Αυτούς που βρίσκονται στο επίκεντρο της διδακτικής, αλλά που συχνά οι ερευνητές αμελούν να περιγράψουν πόσο αγνοί άνθρωποι είναι.

Στα σχολεία διανύουμε την καυτή περίοδο των διαγωνισμάτων. Προχθές στο κυλικείο η Φατμά μου εξομολογήθηκε: “κύριε, η μαμά μου δε βρίσκει δουλειά και ο μπαμπάς μου γυρνά στο σπίτι αργά κουρασμένος. Αλλά κι εγώ κουράζομαι πολύ, τελειώνω το διάβασμα στις δώδεκα. Νομίζω ότι κανένας μας δεν περνά καλά”.

Γερή γουλιά από τον καφέ μου. Συνειδητοποίηση.

Είμαι εδώ λοιπόν, για να είμαι δίπλα στα παιδιά. Δίπλα στους ανθρώπους που, χωρίς να ξέρουν ότι η επιστήμη της διδακτικής υπάρχει, είναι σε θέση να διακρίνουν απρόσμενα καλά, πότε κάποιος κάνει καλά τη δουλειά του δασκάλου και πότε όχι. Που χωρίς να έχουν ζήσει σε έναν άλλο κόσμο, διαισθάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά με τον κόσμο του σήμερα. Που σπάνια θα δουν την οπτική τους να αποτυπώνεται σε ένα φύλλο χαρτί -και ακόμα πιο σπάνια να ακούγεται από την (ενήλικη) κοινωνία.

Αυτό λοιπόν το δώρο, την ειλικρινέστερη αξιολόγηση, όχι μόνο της δουλειάς μου αλλά και ολόκληρης της σκληρής κοινωνίας που έχουμε χτίσει τριγύρω τους, λέω να την αποτυπώσω. Με τακτικά άρθρα σε μια από τις εφημερίδες της πόλης.

Ας είναι λοιπόν ο αναγνώστης και η αναγνώστρια του Εμπρός, έτοιμοι. Να ακούσουν λόγια γλυκά, αλλά και ενίοτε σκληρά. Γιατί καλό είναι να ακούμε τους καθηγητές στο μεταπτυχιακό μας, αλλά ακόμα καλύτερο είναι να ακούμε τα παιδιά στα σχολεία μας…

Τα λέμε λοιπόν.

Γιώργος Έψιμος
Εκπαιδευτικός

Στα άρθρα της στήλης “Εν τάξει” τροποποιούνται τα ονόματα μαθητών και μαθητριών ώστε να προστατέψουν την ιδιωτικότητα τους.

Εμπρός – Καθημερινή Εφημερίδα της Ξάνθης

ο τίτλος του κειμένου άλλαξε κατά τη μεταφορά, απ το “Εμπρός” στο “υλικονετ” – ελπίζω να μη διαφωνήσει κατηγορηματικά ο συγγραφέας

(Visited 1.424 times, 1 visits today)
Subscribe
Ειδοποίηση για
20 Σχόλια
Inline Feedbacks
Όλα τα σχόλια
Τίνα Νάντσου
6 μήνες πριν

Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Αθηνών, το 96% των φοιτητών ( του τμήματος φυσικής και του πολυτεχνείου) δεν έχει κάνει ποτέ συστηματικό πειραματισμό στο σχολειο! Ας ξεκινήσουμε από αυτό αγαπητοί συνάδελφοι και προφανώς όχι από το Λυκειο αλλά από το Δημοτικό και το Γυμνάσιο.
Υπάρχουν εξαιρετικοί συνάδελφοι ανάμεσά μας που θα μπορούσαν να εκπαιδεύσουν όλους μας στον πειραματισμό , και αν δεν υπάρχουν τα μέσα και τα εργαστήρια, στον πειραματισμό με απλά υλικά. Ολη η ύλη του Γυμνασίου θα μπορούσε να διδαχθεί και με αυτόν τον τροπο. Η αλλαγή αυτή στην μέθοδό μας θα έφερνε και αλλαγές στο Λύκειο.

Γιάννης Κυριακόπουλος
Αρχισυντάκτης
Απάντηση σε  Τίνα Νάντσου

Γεια σου Τίνα.
Θα αστειευτώ και δεν θα με παρεξηγήσεις ελπίζω:
-Ελάχιστοι φοιτητές του Πολυτεχνείου έχουν πειραματιστεί επαρκώς ή είναι φοιτητές του Πολυτεχνείου διότι δεν έχουν πειραματιστεί επαρκώς;

Μανώλης Χανιωτάκης
6 μήνες πριν

Καλημέρα σας.
Η εικόνα που έχω από το άρθρο είναι αυτή ενός συναδέλφου ο οποίος αγαπά αυτό που κάνει και το επέλεξε εναντι μιας πιθανής ακαδημαϊκής καριέρας. Η θερμη με την οποία μιλάτε για τους μαθητές σας σας τιμά. Είναι μεγάλο πράγμα σε ένα πόστο όπως αυτό του δασκάλου να μπαίνει κανείς επειδή το επιλέγει και όχι επειδή δεν είχε άλλη επιλογή. Ελπιζω ότι αυτό θα κάνει τη διαφορά για τους μαθητές σας.
Κατά τη γνώμη μου βέβαια, αν θέλετε να σπουδασετε παράλληλα μπορείτε να το κάνετε. Είμαστε πολλοί οι οποίοι το κάνουμε . Δεν είναι εύκολο, έχει ξενύχτι, αλλά αξίζει.

Δεν ξέρω αν θέλετε με το μήνυμά σας να παρουσιάσετε την έλλειψη αξίας της διδακτικής ως επιστημονικού πεδίου έναντι της εμπειρικής γνώσης που αποκτά ο δάσκαλος στο πεδίο. Είμαι της άποψης ότι αν κάποιος κάνει διδακτική χωρίς να έχει παρει εμπειρία τάξης είναι σαν να δηλώνει Φυσικός χωρίς να έχει πάρει ποτέ του μετρήσεις. Πώς θα σου πω “δίδαξε τα κύματα έτσι” όταν αυτό είναι μια θεωρητικουρα που δεν εφαρμόζεται;
Ωστόσο δεν είναι ανάγκη να είναι μάχιμος εκπαιδευτικός σε όλη του τη ζωή ώστε να κάνει έρευνα στη διδασκαλία και να προτείνει νέους δρομους. Αν μπορώ να εκτιμησω αν εφαρμόζεται, είτε διδάσκοντας το ο ίδιος είτε σχεδιάζοντας την εφαρμογή με συναδέλφους, υλοποιώντας την εκείνοι και παίρνοντας feedback για ανάλυση. Στον αντίποδα, διδάσκοντας το ο ίδιος βέβαια έχω τον υποκειμενισμό μου να με συντροφευει. Αν έχω δυαχρωματωψια και βλέπω το καφέ ως πράσινο,πχ, όσες αρκούδες κι αν κοιταξω πάλι πράσινες θα τις δω.

Η διδακτική είναι ένα , κατ εμέ, ένα πολύ σοβαρό πεδίο της Φυσικής, το οποίο θα έπρεπε να είναι μέρος της εκπαίδευσης του κάθε μελλοντικού Φυσικού. Ο Αrons, η McDermott, η Driver, η Viennot, η Χαλκιά είναι μερικοί , το έργο των οποίων είναι σταθμός και είμαι σίγουρος ότι όλοι τους έχουμε κάπου δει και διαβάσει. Η λίστα είναι μεγάλη. Δεν πιστεύω ότι η έρευνα θα έπρεπε να εκμηδενίζεται έναντι της εμπειρίας. Θεωρώ ότι αυτά θα πρέπει να πάνε μαζί για να κάνουν τη διδασκαλία καλύτερη.

Κλείνοντας το σεντόνι, θα πω ότι ο καθένας έχει το κάλεσμα του. Για κάποιους είναι η τάξη, για κάποιους η έρευνα. Συνέδρια υπάρχουν για όλα και οι μπουφέδες κυμαίνονται από απαράδεκτοι έως εξαιρετικοί. Καλές γιορτές !