η ασυνέπεια

Λένε πως “κάνω φυσική”, αυτή είναι η ειδικότητά μου. Όταν όμως ρωτώ τον εαυτό μου τι δουλειά κάνω, αυτός μου απαντάει άλλα.

Διότι στο σχολείο δεν είναι “η ύλη” αυτό που μαθαίνουμε. Μπορεί χιλιάδες εκπαιδευτικοί να υπογράφουν στο βιβλίο ύλης την ίδια δήλωση, ότι “σήμερα διδάχθηκε ο στατικός ηλεκτρισμός”, πουθενά όμως δεν έγινε το ίδιο μάθημα. Διότι, πέρα από τις επιλογές για το τι θα διδαχθεί, μεγαλύτερη σημασία έχει το πώς θα διδαχθεί.

Μπορείς να διδάξεις σε κλίμα “αυστηρότητας” ή σε κλίμα “ελευθεριακό”, σε κλίμα “φόβου” ή “αγάπης”, σε κλίμα “αυθορμητισμού” ή “πειθαρχίας”. Υπογράφεις ότι διδάσκεις στατικό ηλεκτρισμό, αλλά αυτό που διδάσκεις είναι αυστηρότητα, ή ελευθερία, ή φόβο, ή αγάπη. Το μάθημα είναι ο τρόπος που γίνεται το μάθημα.

Και σε αυτό, καθοριστικό ρόλο παίζω εγώ, ο εκπαιδευτικός. Ο τρόπος που μιλώ, που σωπαίνω ή που ντύνομαι, ο χρόνος και ο σεβασμός που δίνω (ή δε δίνω) σε κάθε ερώτηση, ο βαθμός επιμέλειας (ή μπάχαλου) που χαρακτηρίζει τις σημειώσεις μου, οι στιγμές που επιλέγω να ανταποκριθώ στο χαβαλέ. Όλα είναι μάθημα! Όλα είναι μια εν δυνάμει μαθησιακή εμπειρία μέσα στον εφηβικό εγκέφαλο. Όλα κρίνονται και αξιολογούνται, απορρίπτονται με χλευασμό, προσπερνούνται αδιάφορα ή γίνονται δεκτά.

Κάθε μαθητής κάνει τις επιλογές του. Μπορεί ο Αντώνης να θεωρεί υπέρτατο σφάλμα μου να φορέσω το ίδιο πουκάμισο τρεις φορές, αλλά η Νατάσα να το βλέπει και λίγο κουλ. Η Τζένη να ενθουσιάζεται με τα πειράματα, αλλά ο Αλβέρτος να προτιμά τις θεωρητικές συζητήσεις. Πέρα όμως από τις διαφορές τους, υπάρχουν κριτήρια που όλοι και όλες συμφωνούν. Ένα από αυτά είναι η ασυνέπεια.

Στους δείκτες αξιολόγησης του υπουργείου δεν εκφράζεται συχνά, αλλά σε αυτούς των εφήβων φιγουράρει στις πρώτες θέσεις. Μπορεί να κάνεις το καλύτερο μάθημα του Σύμπαντος. Αν όμως υπάρχει απόσταση ανάμεσα σε αυτά που λες και σε αυτά που πράττεις, τότε το καλύτερο μάθημα του Σύμπαντος θα πάει στον κάδο ανακύκλωσης. Αυτός που γράφει καλές εκθέσεις θα σε πει “αφερέγγυο”, αυτός που κάνει καλό χαβαλέ θα σε πει “κουκουρούκου”.

Εξού και ένας από τους άγραφους νόμους της διδασκαλίας: “μην υπόσχεσαι τίποτα που δεν είσαι 100% σίγουρος ότι θα καταφέρεις”. Μην υπόσχεσαι εκδρομή αν δεν έχεις πολύ χρόνο, μην απειλείς με μια τιμωρία που δεν πρόκειται να εφαρμόσεις. Θα παραλάβεις την ταμπέλα του “κουκουρούκου” και σαν το ψεύτη βοσκό θα την πατήσεις: θα έρθει μια στιγμή που θα θες πολύ να ακουστείς, αλλά τα λόγια σου θα τα κρύβει μια ταμπέλα.

Οι κριτές σου όμως δεν ζουν μόνο σε ένα σχολείο. Ζούνε και σε μια χώρα. Που ιδιαίτερα μέσα στη συνθήκη της πανδημίας, η ασυνέπεια μεταξύ πολιτικού λόγου και πολιτικών πράξεων, η ασυνέπεια πολιτικών δηλώσεων μεταξύ τους και η ασυνέπεια μεταξύ πολιτικών πράξεων μεταξύ τους, έχουν γίνει καθεστώς. Οι μάσκες δεν προστατεύουν, αλλά μετά προστατεύουν. Στην τάξη των 25 μαθητών δεν μεταδίδεται ο ιός, αλλά η επιτροπή των 25 επιστημόνων θα συνεδριάσει μέσω zoom. Η κυβέρνηση νοιάζεται για τη δημόσια υγεία, αλλά αντί για ΜΕΘ αγοράζει rafal.

Οι έφηβοί μας ξέρουν που μεγαλώνουν. Μέσα σε κλίμα αφερέγγυο. Σε μια χώρα κουκουρούκου.

*Στα άρθρα της στήλης “Εν τάξει” τροποποιούνται τα ονόματα μαθητών και μαθητριών ώστε να προστατέψουν την ιδιωτικότητα τους.

απ το ξανθιώτικο «Εμπρός»

ο τίτλος είναι επιλογή του αντιγραφέα

(Visited 374 times, 1 visits today)
Subscribe
Ειδοποίηση για
10 Σχόλια
Inline Feedbacks
Όλα τα σχόλια
Διονύσης Μάργαρης
Διαχειριστής
3 μήνες πριν

Καλημέρα Γιώργο.
Ελπίζω πολλοί συνάδελφοι να διαβάσουν το άρθρο του Γιώργου Έψιμου και να προσέχουν να μην τους πουν… κουκουρούκου!

Γιώργος Έψιμος
3 μήνες πριν

όχι γιώργο, ούτε ινκοσιστεντ, ούτε ασυνεπείς.
Αυτά (τουλάχιστον στα δικά μου τα αυτιά) διατηρούν μια λογική ή μια αξιοπρέπεια.
Αυτό που γίνεται στη χώρα δεν έχει λογική ή αξιοπρέπεια.
Είναι τραγελαφικό.
Είναι κουκουρούκου.

ΥΓ. Ευχαριστώ για την αναδημοσίευση

Τίνα Νάντσου
3 μήνες πριν

Αγαπητέ Γιώργο η Ελληνογαλλική σχολή έχει μεγάλη δημοκρατική παράδοση όπως και ο σύλλογος διδασκόντων της. Για όσους γνωρίζουν αυτό το υπέροχο δημοκρατικό σχολείο και τους διδάσκοντες από εκεί περιμέναμε και την εξαίρεση. Καλό απόγευμα

Γιάννης Κυριακόπουλος
Αρχισυντάκτης

Γεια σας Γιώργηδες και Διονύση.
Γιώργηδες με βάζετε να ψάχνω. Το “ινκοσίστεντ” το βρήκα.
Για το “κουκουρούκου” βρίσκω τη γκοφρέτα που θυμόμουν και το αδελφό που (σε κάποιες εκδοχές) έχει ο Πουλτσινέλα.

Γρηγόρης Καρίμαλης
3 μήνες πριν

Τα χαιρετίσματα μου στον Γιώργο (Έψιμο) και τα σέβη μου στην υπόλοιπη παρέα. Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω σε όλα. Η ψυχολογική πίεση που ασκείται όλο και πιο έντονα καθώς κυλάει ο καιρός, ο καταιγισμός δραστηριοτήτων άσχετων με την διδασκαλία, τουλάχιστον εμένα προσωπικά με έχει γονατίσει. Και αφού τελειώνεις με δείκτες μεικτές σεμινάρια συνέδρια κλπ, αφήνεις και την οικογένειά το απόγευμα και τρυπώνεις πάλι στο σχολείο, γιατί διαολε υπάρχει και το μάθημα. Κάποιος πρέπει να ετοιμάσει πέντε πράγματα στο εργαστήριο, έχεις εισαγωγή στην μάζα αύριο με τα πρωτακια, και γνωριμία με το πολύμετρο η γ..
Δεν ξέρω, από εκεί που ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος κάνοντας πραγματικά μια δουλειά που λατρεύω, αρχίζω και κάνω σιγά σιγά δεύτερες σκέψεις. Προσπαθώ τουλάχιστον ακόμα να μην κάνω εκπτώσεις στην δουλειά. Δεν ξέρω για πόσο. Συγνώμη για το κατεβατο. Καλό βράδυ…