Οι κλίμακες μήκους και χρόνου και η κβαντομηχανική

Καλημέρα Βασίλη. Σ’ ευχαριστώ για τα λόγια και τον σχολιασμό σου.

Να ξεκινήσουμε με το εύκολο.

Στο «Χρηστικό λεξικό της νεοελληνικής γλώσσας» της Ακαδημίας Αθηνών  βλέπουμε ότι ισχύει καίσιο & κέσιο.

Τα άλλα δυο που θίγεις είναι, νομίζω, λίγο διαφορετικά μεταξύ τους.

Η παράγραφος ,

«Κάθε αίσθηση μας περιέχει συσκευές μέτρησης. Και κάθε συσκευή μέτρησης, όπως και κάθε μοτίβο ή ρυθμός, χρειάζεται μια εσωτερική κλίμακα, ή, γενικότερα, μια εσωτερική μονάδα μέτρησης. Επειδή η κλασική φυσική δεν παρέχει καμία κλίμακα, η κλασική φυσική δεν εξηγεί πώς λειτουργούν οι συσκευές μέτρησης,»,

εννοεί ότι είτε μιλάμε π.χ.  για τον τρόπο που τα κβάντα φωτός αλληλεπιδρούν με τα ραβδία και τα κονία στο μάτι μας είτε για τον τρόπο που τα άτομα ή τα μόρια μιας ουσίας ερεθίζουν τα αντίστοιχα οσφρητικά κύτταρα στη μύτη μας ισχύει η αρχή της ελάχιστης δράσης. Δηλαδή κάθε αλληλεπίδραση ανάμεσα σε δύο δομές ή συστήματα προϋποθέτει μια ανταλλαγή ώστε να είναι δυνατόν να μιλάμε για αλληλεπίδραση και γι’ αυτή την ανταλλαγή υπάρχει ένα ελάχιστο κβάντο αλληλεπίδρασης με όλες τις συνεπαγωγές αυτού του γεγονότος. Στην κλασσική φυσική αυτό το ελάχιστο δεν προβλέπεται.

Στην ταβέρνα σχολιάζαμε την ΕΡΜΗΝΕΙΑ της σχολής της Κοπεγχάγης για το πόσο ο ερευνητής που χρησιμοποιεί κάποιες συσκευές για την μέτρηση κβαντικών καταστάσεων επηρεάζει το αποτέλεσμα της μέτρησης. Και αναρωτιόμασταν αν και η ψυχολογική του κατάσταση αλλάζει το αποτέλεσμα.

Το παράδειγμά σου με το μπαλόνι έχω την αίσθηση ότι δεν περιλαμβάνει κβαντικές καταστάσεις. Εξάλλου όταν φύγουμε- σε διαστάσεις μήκους-  από το υποατομικό επίπεδο οι κβαντικοί περιορισμοί πρακτικά δεν ισχύουν.

Να είσαι καλά.