Βραχύ “οδοιπορικό”

Δημοσιεύτηκε από το χρήστη Εμμανουήλ Λαμπράκης στις 8 Ιούλιος 2014 στις 14:56 στην κατηγορία Γενικά θέματα

Η συνάντηση είχε προγραμματιστεί

Ώρα: Ιούλιος 5, 2014 από 12:30 π. μ. έως 9:30 μ. μ.

Θέση: Ξυλόκαστρο Κορινθίας …η ακριβής θέση μετά την ανακοίνωση των ανέμ…
Τύπος εκδήλωσης: βιωματική, περί οίνου και άλλων πνευμάτων
Οργάνωση: Γκενές Δημήτρης

Αυτήν τη συνάντηση την όφειλα στον εαυτό μου. Θα συναντιόμουν με φίλους που κατά έναν “περίεργο“ τρόπο, εκτός δύο εξαιρέσεων, δεν είχα δει, από κοντά, ποτέ. Φίλοι; Πώς γίνεται; Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια μαγική νησίδα, το ylikonet.gr, όπου πολλοί εκπαιδευτικοί – ως επί το πλείστον, αλλά όχι μόνον – με αφορμή τις επιστήμες και τη διδασκαλία τους συζητούν, συμφωνούν, διαφωνούν, διατυπώνουν απόψεις,  κάνουν λάθη, διορθώνουν και διορθώνονται, διαπληκτίζονται,  …, συνάπτουν φιλίες.

Η νησίδα ανακαλύφθηκε από έναν νησιώτη “εξερευνητή”, τον Διονύση Μάργαρη και κατοικήθηκε από άλλους/άλλες εξερευνητές/εξερευνήτριες, από “πειρατίνες” και “πειρατές”,  από “ναυαγούς” ……… ερωτευμένους και ερωτευμένες με τις Φυσικές επιστήμες, τα Γράμματα και τις Τέχνες.

Σε εμφανή για όλους θέση στη νησίδα υπάρχει επιγραφή που αναγράφει το ισχύον Σύνταγμα στην επικράτεια της, μια πρόταση:

Το να μοιράζεσαι πράγματα είναι καλό για όλους

Το Σύστημα που ισχύει στη νησίδα είναι η Αναρχία – δεν υπάρχουν Άρχοντες, υπάρχουν Υπηρέτες. Ο Διονύσης Μάργαρης Υπηρετεί το ylikonet.gr με τη βοήθεια του Θοδωρή Παπασγουρίδη, του Γιάννη Κυριακόπουλου …… Το Αναρχικό σύστημα αυτό εξασφαλίζει και την αυτό – ευστάθεια του ylikonet.gr. Όπως με έναν δορυφόρο που αφ’ ότου μπήκε σε τροχιά κινείται σε αυτήν χωρίς καύσιμο, με ελαφρές μόνον  διορθωτικές «παρεμβάσεις», έτσι και με το ylikonet.gr, αφ’ ότου άρχισε να λειτουργεί, μόνο με μικρές παρεμβάσεις από τους Υπηρετούντες αυτό, όποτε χρειαστεί, διατηρείται η ομαλότητα της «διαβίωσης» των ισότιμων Μελών του.

…………

Είπα:

«Έφυγα για τη συνάντηση (σιγά το κατόρθωμα)»

Με το που δήλωσα συμμετοχή ο φίλος Γιάννης Αγγελόπουλος μου πρότεινε να πάμε με το αυτοκίνητο του από την Αθήνα στο Ξυλόκαστρο. Ενώ ταξίδευα με το καράβι έγινε η συνεννόηση.

Συναντηθήκαμε, ήταν η πρώτη φορά που βρεθήκαμε από κοντά, έξω από τον σταθμό του μετρό στην Ανθούπολη από όπου γύρω στις έντεκα το πρωί του Σαββάτου (5-7-2014) φύγαμε.. Το ταξίδι ήταν μια απόλαυση και τι δεν είπαμε …….

Σχεδόν όλοι οι συμμετέχοντες στη συνάντηση ήταν εκεί, όταν φτάσαμε.

Στο οπτικό μου πεδίο άμεσα βρέθηκαν

Ο Κυριακόπουλος Γιάννης (είχαμε συναντηθεί στο Ηράκλειο το περασμένο καλοκαίρι), ο Ανδρέας Κασσέτας(τον έχω δει και τον έχω ακούσει, όπως και οι περισσότεροι φίλοι, αρκετές φορές σε ημερίδες σχετικά με τις φυσικές επιστήμες …) ο Διονύσης Μάργαρης, ο Πρόδρομος Κορκίζογλου, ο Δημήτρης  Γκενές(οικοδεσπότης που με ένα τσιγάρο αναμμένο στο χέρι ήταν αεί κινούμενος).

Το οπτικό μου πεδίο γρήγορα διευρύνθηκε και στο κάδρο μπήκαν όλοι, τα παιδιά από τον Βόλο, Νίκος Μαλακασιώτης (παρά λίγο να με πάρει κατά τον γυρισμό στον Βόλο),  Πολυνίκης Λατζώνης, Βασίλης Δουκατζής, ο Κώστας Ψυλάκος από τη Χαλκίδα, η Ελευθερία Νασίκα, η Τίνα Νάντσου, ο Πανταζής Μαστροδήμος (ακούραστος στην καταγραφή  στιγμιότυπων …), ο εκ Λακωνίας ορμώμενος Βαγγέλης  Κουντούρης (δε μου έδωσε κανένα από τα βραβεία φωτογένειας, αλλά ας είναι ..), ο Άρης Αλεβίζος (είχε πρόσφατα αναφερθεί στη Βιάννο, το χωριό της συζύγου μου), ο Μερκούρης Παναγιωτόπουλος, ο Ντίνος Σαράμπαλης, η Άντα Τζουβάρα, ο Γιώργος Φασουλόπουλος, ο Γιάννης Χριστακόπουλος, ο Γιώργος Γεωργαντάς  που μαζί με τον Άρη μού βαλαν δύσκολα σε μια συζήτηση που πολύ ευχαριστήθηκα, οΘοδωρής Παπασγουρίδης κινούμενος διαρκώς με τη φωτογραφική μηχανή στο χέρι. Αν θυμάμαι καλά – δεν τους βρήκα εκεί – ήρθαν αργότερα ο Ξενοφώντας Στεργιάδης, ο Διονύσης Μητρόπουλος, ο Γιώργος Κατσιγιάννης, και κάπως πιο αργοπορημένα  ήρθαν ο Γεράσιμος Γκινάλας και ο Νίκος Πούγκιαλης..

Μετά τους απαραίτητους χαιρετισμούς βρέθηκα σε αμηχανία, ήθελα να πλησιάσω να μιλήσω σε όλους αλλά δεν ήξερα πώς να αρχίσω. Ο Ανδρέας με διευκόλυνε, δημιούργησε μια θέση για μένα κάπου ανάμεσα σ’ αυτόν και την Ελευθερία, αρχίσαμε να λέμε διάφορα αλλά η συζήτηση διεκόπη για μια βουτιά από εμένα, την Τίνα και τον Φασουλόπουλο. Επιπλέοντας είπαμε διάφορα. Το νερό μού φάνηκε ιδιαίτερα αλμυρό και με αφορμή αυτό έδωσα και μια αιτιολόγηση για την ελαφριά θολότητα που αυτό, δηλαδή το νερό, παρουσίαζε αλλά καλύτερα να μην την αναφέρω εδώ (ο Γιώργος και η Τίνα με  καταλαβαίνουν!).

Το κολύμπι τέλειωσε και μου έκανε καλό, με ηρέμησε από την αρχική “αναστάτωση” που η συνάντηση μου προξένησε.

………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Δε χόρταινα να συζητώ με τους φίλους, τον Πρόδρομο, τον Γιάννη, τον Διονύση, τον Διονύση, τον Νίκο, τον Βαγγέλη, ………….

Είπαμε πολλά, θέλαμε να πούμε και άλλα………..

Μιλήσαμε για φίλους που δεν μπόρεσαν να έρθουν, τον Γιάννη  Δογραματζάκη, τον Χρήστο Ελευθερίου…….

……………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Ο Γιάννης ο Αγγελόπουλος είχε να πάει σε γάμο και έφυγε νωρίς.

Γύρισα στην Αθήνα με τον Ξενοφώντα, συζητήσαμε διάφορα. Εξαίσια επιστροφή.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Πέρασα πολύ καλά, ήταν μια πρωτόγνωρη, συναρπαστικότατη εμπειρία για μένα.  

Δημήτρη Γκενέ, παιδιά από την Πελοπόννησο, Διονύση Μάργαρη φίλοι όλοι εσείς που ανάφερα και πιο πάνω ή και φίλοι που μου ξέφυγε να αναφέρω σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ πολύ.

Και μια συγκυρία ως επίλογος

Την Κυριακή το βράδυ στο πλοίο της επιστροφής καθόμουν στο αεροπορικό κάθισμα και αναπολούσα. Δίπλα μου υπήρχε μια θέση κενή. Ένας ευγενικός κύριος, αφού ρώτησε και πήρε από μένα την απάντηση ότι η θέση δεν ήταν κατειλημμένη κάθισε. Πιάσαμε τη συζήτηση

……. Στη Νέα Υόρκη με τους γονείς του από μικρός, δούλεψε και σπούδασε πολιτικός μηχανικός. Με την κατασκευαστική εταιρεία όπου εργάστηκε πήγε για δουλειές σε πολλά μέρη Ινδία, Κίνα …. Εγκαταστάθηκε στη Μελβούρνη όπου αγόρασε σπίτι και εξασφάλισε μόνιμη παραμονή. Τα τελευταία χρόνια έφτιαξε εταιρεία στην Ελλάδα που αναλαμβάνει ως επί το πλείστον αντισεισμικές πέτρινες  κατασκευές, έκανε οικογένεια….

Είχε αναλάβει δουλειές και στην Κρήτη γι’ αυτό και το ταξίδι του.

Κάποια στιγμή μου είπε:

«Όταν ήμουν δεκατριών, καθώς πέταγα βότσαλα στη θάλασσα, στην παραλία όπου πηγαίναμε για μπάνιο, σκέφτηκα ότι θα γυρίσω τον κόσμο και θα μείνω στο πιο όμορφο μέρος που θα βρω. Έζησα σε πάρα πολλά μέρη και τελικά, που να είχα φανταστεί από την αρχή ότι το μέρος απ’ όπου ξεκίνησα ήταν, αντικειμενικά, το πιο όμορφο».

Ρώτησα ποιο ήταν το μέρος

Είναι, μου είπε, οι Καρυές Λακωνίας.

Και η παραλία που έριχνε βότσαλα;

Το Ξυλόκαστρο Κορινθίας…….