Κάπου εκεί στην Καλλιθέα με μελωδίες αρμπαρόριζας και «η μάζα ποτέ δεν πεθαίνει» στη Χημεία και στην κλασική Φυσική .

Δημοσιεύτηκε από το χρήστη Ανδρέας Ιωάννου Κασσέτας στις 30 Ιανουάριος 2014 στις 2:19 στην ομάδα Φυσική Α΄Γυμνασίου

Το 6^ο Λύκειο , κάπου εκεί στην είσοδο, όπως μπαίνεις αριστερά,  

η  μεγαλύτερη αρμπαρόριζα της Καλλιθέας,  η «μελωδία» της  και η πρωινή ανίχνευσή της από την όραση και την όσφρηση του Παναγιώτη Κουμαρά.  Εκείνος καθηγητής στο Αριστοτέλειο έχει έλθει για τη σημερινή εκδήλωση,  από τη Θεσσαλονίκη, λίγο πιο πέρα  η λεβάντα, και η λουίζα, στην αυλή του σχολείου, περιμένουν το βλέμμα του, ένα σχολείο με τα δικά του μαρούλια και με τα κουνουπίδια του, με περιβαλλοντική ομάδα που έβγαλε φέτος μέχρι και το δικό της ημερολόγιο, πίσω από κάθε τέτοιου είδους δραστηριότητες των μαθητών που βρίσκονται πέραν από τα συνημίτονα τα απαρέμφατα, τη μεταβολή της ενθαλπίας  και τους νόμους της θερμοδυναμικής υπάρχει πάντα – συνήθως χωρίς να προβάλλεται -ο εκπαιδευτικός που τις ενέπνευσε, αλλά σήμερα,  25^η ημέρα του φετινού Ιανουάριου,  το 6^ο Λύκειο της Καλλιθέας φιλοξενεί μια ημερίδα για τη διδασκαλία της Φυσικής στην Άλφα Γυμνασίου,  η εκδήλωση αρχίζει λίγο μετά τις δέκα το πρωί με την παράσταση που θα «ανεβάσουν» δωδεκάχρονοι από το γειτονικό 5^ο Γυμνάσιο, με μπαλόνια, σόδα, ξίδι και μια αρχικά άδεια φιάλη πλαστική, τα ζυγίζουν και καταλήγουν στο «94 γραμμάρια είναι η μάζα τους συνολικά » και τώρα μπροστά στα μάτια των θεατών το απρόβλεπτο «ραντεβού στα τυφλά» της σόδας με το ξίδι μέσα στη φιάλη την πλαστική, οι θεατές παρακολουθούν ην «αναστάτωση» αμέσως μετά τη συνάντησή τους και το μπαλόνι προσαρμοσμένο στο στόμιο να φουσκώνει όλο και περισσότερο  αλλά ο ζυγός να δείχνει 94 γραμμάρια, 94 γραμμάρια, 94 γραμμάρια . . . . .  για “διατήρηση της μάζας” τους είχαν μιλήσει μέσα στην τάξη οι καθηγητές και πράγματι ο ζυγός να δείχνει συνεχώς το ίδιο 94 που είχε δείξει πριν από τη συνάντηση . . . . η μάζα του συστήματος να θυμίζει λίγο την Ελλάδα, και να μην πεθαίνει ποτέ,  και παρά τα ένα σωρό που συμβαίνουν το 94 να διατηρείται συνεχώς 94 . . . . . . .

H επιστημονική ημερίδα  στο 6^ο Λύκειο της Καλλιθέας, σχολική μονάδα που χρόνια τώρα οργανώνει «διάφορα» – από συναντήσεις για την αστρονομία μέχρι ημερίδες για πεζογράφους και ποιητές –  ο Δημήτρης Βάγιας, διευθυντής του Λυκείου και πανταχού παρών και η Στέλλα Χριστοπούλου καθηγήτρια της Χημείας και βασικός πυρήνας των δραστηριοτήτων περί τα περιβαλλοντικά,  έχουν μεριμνήσει για τη φιλοξενία των καλεσμένων σήμερα,  ανθρώπων που προσέρχονται  να δουν, να ακούσουν, να παρουσιάσουν, να μιλήσουν, να συμφωνήσουν, να διαφωνήσουν, να αδιαφορήσουν, να εμπνευστούν, διευθυντές σχολείων, υπεύθυνοι Εργαστηριακών Κέντρων, καθηγητές της δευτεροβάθμιας, πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, διδάσκοντες στην πρωτοβάθμια, μαθητές, γονείς,  μια «σύναξη» ανθρώπων που τους αγγίζει η διδασκαλία της Φυσικής, πάνω από εκατό άνθρωποι που εκτιμούν ότι η σημερινή σαββατιάτικη εκδήλωση αξίζει τον κόπο,  βασικός οργανωτικός νους της όλου εγχειρήματος ο Μάκης Μαυρέλης, ανήκει στη συνομοταξία των ανθρώπων που χρόνια τώρα μεταβιβάζουν ενέργεια στην ελληνική εκπαίδευση   . . . . . .  η οργάνωση από το σωματείο «Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης Καλλιθέας Νέας Σμύρνης Μοσχάτου»  το οποίο  δείχνει να ενδιαφέρεται και για την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης στους εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανθρώπους/ μαθητές.

 Και δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν ενδιαφερθεί . Ο Βασίλης Παππάς έχει έλθει από την Καλαμπάκα, ο Μενέλαος Σαμπράκος από την Τρίπολη. Ανάμεσα στους άλλους διακρίνεις την Ελένη Δανίλη, τον Γιάννη Θάνο, τον Σωτήρη Δόση, την Τζένη Τσιτοπούλου, τον Παντελή Λαρεντζάκη,  τον Κώστα Καλλέργη , την Έλσα Πολυχρόνη, την  Ελένη Αλεξή, τη Βάσω Σπηλιοπούλου απο το γυμνάσιο του Μοσχάτου, τη Μαρία Διακόνου, τη Φωτεινή Μπαλή , τον Σπύρο Λάη, τον Πέτρο Βατούγιο, τον Μαρίνη Πετρόπουλο, τον Διονύση Μάργαρη, καπετάνιο της νησίδας ylikonet, τον Γιάννη Κυριακόπουλο, την Τίνα Νάντσου, τον Βαγγέλη Κουντούρη, τον Πρόδρομο Κορκίζογλου, τον Παντελεήμονα Παπαδάκη ο οποίος θα αποθανατίσει με το φακό του στιγμές της ημερίδας http://ylikonet.gr/profiles/blogs/25-1-14, τον Γιάννη Αγγελόπουλο, τον Χρήστο Παπανικολάου απο το Κολλέγιο αλλά και πανεπιστημιακούς, καθηγητές Παιδαγωγικών τμημάτων, εκτός από τον Παναγιώτη Κουμαρά του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ο Κώστας Σκορδούλης και η Κρυσταλία Χαλκιά  από το Πανεπιστήμιο της Αθήνας και ο Δημήτρης Κολιόπουλος από το Πανεπιστήμιο της Πάτρας

Οι προσκεκλημένοι στην κατάλληλα διαμορφωμένη αίθουσα, στο τιμητικό προεδρείο τρεις πιεψιλοντέσσερα, πρόσφατα «αφυπηρετήσαντες», άνθρωποι που επί δεκαετίες πρόφεραν, αμοιβόμενοι από την Πολιτεία με τον γνωστό απίστευτο τρόπο και η ΕΛΜΕ θέλησε να τους τιμήσει – στιγμές όπου η «βάση» των εκπαιδευτικών διδάσκει την πολιτική ηγεσία, της κάνει μαθήματα δεοντολογίας – πρώτος ομιλητής ο Ανδρέας Βαλαδάκης, παρεμβαίνει στην «αντιστεκόμενη», κατά τη διδασκαλία μας, σοβαρή σύγχυση των εννοιών μάζα και βάρος και με τα καροτσάκια και το ελατήριο που έχει φέρει μαζί του, κάνει την παρουσίασή του να «μοιάζει» με την «προτεινόμενη διδασκαλία με πειράματα» και με καροτσάκι και τεντωμένο ελατήριο μας προτείνει να μετράμε τη μάζα χωρίς παρεμβάσεις της «μητριάς μας» της βαρύτητας,  να μετράμε μάζα με σταθερή δύναμη και να καταλήγουμε σε συμπέρασμα για την τιμή της μέσα από  χρονομέτρηση, να μετράμε δηλαδή τη μάζα με χρονόμετρο, ιδέα πρωτοποριακή που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί κατά τη διδασκαλία της έννοιας μάζα στο Λύκειο, http://ylikonet.gr/video/3647795:Video:193281?xg_source=activity

ο Νίκος Κανδεράκης τον διαδέχεται στο βήμα των ομιλητών και αναλύει τη σχέση ανάμεσα σε πειράματα και θεωρία στη σχολική φυσική και για τον σκοπό αυτό καταδύεται στο παρελθόν για να φωτίσει τις δυσκολίες των ερευνητών κατά τη διαδρομές τους από την εμπειρία των μετρήσεων στην διαμόρφωση εννοιών και στη διατύπωση συγκεκριμένων προτάσεων,

για πάρει τη θέση του ο Παρασκευάς Γιαλούρης, σχολικός σύμβουλος στην περιοχή και να παρουσιάσει προτάσεις για το «πώς θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά την αξιολόγηση του διδακτικού μας έργου από τη στιγμή που εστιάζει σε διδασκαλία με πειράματα », παρουσιάζει όμως και σε προβολή βίντεο σκηνές από διδασκαλία μέσα σε σχολική αίθουσα του 5^υ Γυμνασίου, με δύο εκπαιδευτικούς, τον Γιώργο και τον Γιώργο, ο ένας θυελλώδης,  ο άλλος σε τόνους χαμηλούς, Φασουλόπουλος ο ένας, Μωραΐτης ο άλλος, συνεργάζονται μέσα στην ίδια αίθουσα, παρακολουθείς την προβολή και πάντως αφουγκράζεται την αρμονία μιας συμπληρωματικότητας,  πιθανόν σκηνές από κάποιο επερχόμενο μέλλον για τη διδασκαλία της Φυσικής στο εργαστήριο, πιθανόν μια τυχαία παρένθεση στο κυρίως κείμενο λειτουργίας της εκπαίδευσης χωρίς τη συνέχισή της. Το μέλλον θα δείξει.  

Οι παρουσιάσεις μέχρι τώρα είναι ήδη τρεις και η ιδέα για μια πεντάλεπτη διακοπή γίνεται δεκτή με ανακούφιση . . .  για να ακολουθήσει ο « περιγράφων » Ανδρέας Κασσέτας,  ως ομιλητής, θα εστιάσει στη μοναδικότητα κάθε δωδεκάχρονου μαθητή με τις ένα σωρό απωθήσεις στο προσωπικό του υπόγειο, ποσότητες πίκρας και δυσφορίας που δεν θα τις ομολογήσει σε κανέναν και ποτέ αλλά θα θυμίσει και ότι οι εμπειρίες, οι μνήμες και οι προσωπικές ιδέες καθενός αναπνέουν με το οξυγόνο «γλώσσα» ενώ παράλληλα θα επικεντρώσει και στην   ανάγκη τού «να ανατραπεί» η  μακρόχρονη παράδοση «διδασκαλίας της Φυσικής χωρίς πειράματα», αλλά θα δώσει έμφαση και στο η διδασκαλία μας οφείλει να συνιστά ένα ευαίσθητο ραντεβού της  εμπειρίας –  είτε χειρωνακτικής είτε σχετιζόμενης με νέες Τεχνολογίες – με τη νόηση. Παράλληλα θα επισημάνει τη σημασία μιας διαφορετικής λειτουργίας του κοινωνικού μας «εμείς» το οποίο εκτός από τα ποικίλα επικρίνω, κατακρίνω και διαμαρτύρομαι οφείλει να δραστηριοποιείται και προς το «διαμορφώνω» συγκροτημένες προτάσεις . 

Τελευταίος ομιλητής ο Παναγιώτης Κουμαράς, διαθέτοντας και την εμπειρία της εκπόνησης Αναλυτικών Προγραμμάτων για τις Φυσικές επιστήμες στην,  θα φωτίσει το κοινωνικά σοβαρότατο ζήτημα «Εκπόνηση Αναλυτικού προγράμματος για τη διδασκαλία της Φυσικής στην υποχρεωτική εκπαίδευση » το οποίο οφείλει να είναι προϊόν αναζητήσεων ομάδων ανθρώπων οι οποίοι θα παίρνουν υπόψη και την αντίστοιχη ευρωπαϊκή εμπειρία και όχι μόνον αυτήν και θα εμβαθύνει στα ερωτήματα « γιατί πρέπει να διδάσκουμε Φυσική;», «πόση και ποια Φυσική πρέπει να διδάσκουμε;» και «πώς πρέπει να τη διδάσκουμε;» εστιάζοντας στην μέσα από πειράματα διδασκαλία και στην ιδιαίτερη σημασία της εκγύμνασης των νέων ανθρώπων στο  «να μπορούν να διακρίνουν τα μονοπάτια που πρέπει να ακολουθεί η έρευνα – η αναζήτηση κανονικοτήτων – για κάθε φαινόμενο».

Οι προσκεκλημένοι μετακινούνται στο εργαστήριο του σχολείου, ο Γιάννης Γάτσιος, ένας από τους αριστοτέχνες της εργαστηριακής διδασκαλίας, θα παρουσιάσει πειράματα τα οποία όχι μόνο γοητεύουν, αλλά δημιουργούν και εναύσματα στους παριστάμενους, κάποια από τα οποία θα μπορούσαν ίσως να αξιοποιηθούν είτε να γεννήσουν κάποια άλλη ιδέα στο ίδιο εργαστηριακό πλαίσιο. 

Θα είναι γύρω στο «ώρα Ελλάδας διόμιση» όταν οι εκατόν δέκα αρχίζουν να σκορπίζουν, με διάνυσμα μετατόπισης για τον καθένα διαφορετικό, ορισμένοι προς γειτονική ταβέρνα, οι περισσότεροι προς κατευθύνσεις που τους περιμένουν παιδιά, προς σαββατιάτικο τραπέζι μεσημεριανό, ή και προς σύζυγο που έχει αρχίζει να ρίχνει ματιές στο ρολόι της, έτσι που σύντομα η εντροπία του συστήματος επανακτά τις προηγούμενες τιμές της .

 Η επιστημονική ημερίδα στην Καλλιθέα, ένα ακόμα πολιτιστικό γεγονός από εκείνα που επιμένουν να γίνονται στον δύσκολο ελληνικό ενεστώτα. Θερμόμετρα, πορτοκαλόφλουδες, ιδέες για κάτι καλύτερο, κορίτσια, σόδα, ανθρωποδάσκαλοι, μπαλόνια, φλόγες του Γάτσιου, εναύσματα στη σκέψη μας,  ζυγαριές και αρμπαρόριζες που θυμίζουν ότι κάποτε, στον κήπο του σχολείου, έγινε σπορά, σπορά στο χώμα, σπόρος στις συνειδήσεις των μαθητών,  σπόρος στη σκέψη των ενηλίκων, οι εκπαιδευτικοί της βάσης διδάσκουν την πολιτική ηγεσία ένα σωρό πράγματα.   

Ανδρέας Ιωάννου Κασσέτας

Τα σχόλια