by 
Το θέμα Β1(α), (Σ-Λ:1 μονάδα + 1μονάδα η αιτιολόγηση), που βάλανε στις Πανελλήνιες Εξετάσεις το 2015,έλεγε: «Η προσθήκη υδατικού διαλύματος ισχυρής βάσης σε υδατικό διάλυμα NaFπροκαλεί σε κάθε περίπτωση αύξηση του ΡΗ».
Η απάντηση είναι Λ και μια από τις πιο σύντομες αιτιολογήσεις που σου εξασφάλιζε το άλλο 1 μόριο είναι: «…γιατί δεν γνωρίζουμε τησυγκέντρωση του διαλύματος της ισχυρής βάσης και συνεπώς, αν το ΡΗ της είναι ίσο, μικρότερο ή μεγαλύτερο από το ΡΗ του διαλύματος NaF…»
Στη παρούσα ανάρτηση επιχειρείται να δοθεί μια «πληρέστερη» αιτιολόγηση σε τέτοιου είδους ερωτήματα με εργαλείο την «σταδιοποίηση» της χημικής διαδικασίας, (βλέπε προηγούμενη ανάρτηση), για να φανεί επιτέλους και η χρησιμότητά της. Με το ίδιο εργαλείοθα στηρίξουμετην απάντησή μας και σε δυσκολότερο ερώτημα που αφορά τη μεταβολή του βαθμού ιοντισμούτου ασθενούς ηλεκτρολύτη, δηλαδή αν αυξάνεται ή μειώνεται ή παραμένει σταθερός κατά την ίδια προσθήκη.
Όταν δέχεσαι «πιέσεις» από απαιτητικούς μαθητές για πειστικότερες εξηγήσεις που αποζητούν το κάτι παραπάνω, πρέπει να ανακαλύψεις κάποιο «μονοπάτι διεξόδου». Η λεγόμενη «σταδιοποίηση» της χημικής διαδικασίας είναι ένα τέτοιο μονοπάτι.
Στην ανάρτηση που ακολουθεί σε διάλυμα ασθενούς οξέος θα προστεθεί διάλυμα ισχυρού οξέος (στις Πανελλήνιες το θέμα αφορούσε βάσεις, αντίστοιχα όμως στην ίδια λογική). Τα δύο φαινόμενα: Αραίωση και Επίδραση Κοινού Ιόντος (ΕΚΙ) θα διασταυρώσουν τα ξίφη τους. Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα της σύγκρουσής τους και από τι θα εξαρτηθεί;
ΕΚΙ εναντίον αραίωσης και ποια θα κερδίσει
