by 
Δημοσιεύτηκε από το χρήστη Γκενές Δημήτρης στις 13 Ιανουάριος 2011 στις 0:07 στην ομάδα Ό,τι άλλο…
Ένα άρθρο :
Ο φράχτης και οι «άριστοι»
του Τριαντάφυλλου Τρανού*
“Η υπόθεση του ‘φράχτη’ στα ελληνοτουρκικά σύνορα έχει ξεκινήσει μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση […] όλοι μας συγκινούμεθα και ανατριχιάζουμε με τις εικόνες που βλέπουμε, τα πεινασμένα παιδιά, τους ανθρώπους που προσπαθούν να ξεφύγουν από τη μιζέρια. Όμως, όσο σκληρό και αν είναι, οφείλουμε να σκεπτόμαστε με βασικό γνώμονα τι συμφέρει την πατρίδα μας και τους πολίτες της. Δεν συμμετέχουμε σε διαγωνισμό ανθρωπιάς, αλλά είμαστε αντιμέτωποι με σκληρά διλήμματα, που απαιτούν εξίσου σκληρές λύσεις.” Αλέξης Παπαχελάς, εφ. “Καθημερινή”
“Για δεκαετίες ολόκληρες το απολυτήριο ενός πειραματικού σχολείου είχε για την κοινωνία της Ελλάδας την ισχύ που έχει σήμερα ένα πτυχίο του Χάρβαρντ. Από τα σχολεία αυτά πέρασαν πολιτικοί που κυριολεκτικά διαμόρφωσαν τη σύγχρονη ‘ταυτότητα’ της χώρας μας[…] σχολεία που αναζητούσαν την αριστεία και επιβράβευαν τους μαθητές τους με κύρος και κοινωνική καταξίωση. Ήταν τα σχολεία των πρωθυπουργών.” Μάρνυ Παπαματθαίου, εφ. “Το Βήμα”
Σήμερα, κορυφώνεται αυτό που ο φιλόσοφος Σλαβόι Ζίζεκ αποκάλεσε εύστοχα, σε πρόσφατη συνέντευξή του, «φτηνή, ηθικοπλαστική διαχείριση της κρίσης από την πλευρά της εξουσίας».
Καθώς η οικονομική κρίση μετατρέπεται σε οξεία κοινωνική κρίση, λαϊκιστές πολιτικοί και ΜΜΕ απενοχοποιούν προκλητικά τους εαυτούς τους, ενώ ταυτόχρονα υποδαυλίζουν το ρατσισμό και την ξενοφοβία, με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι βιαιοπραγίες απέναντι στους μετανάστες, τους πρόσφυγες και τις μειονότητες που σκόπιμα έχουν δαιμονοποιηθεί για τη δομική κρίση του καπιταλισμού και κινδυνεύουν να μετατραπούν στους «αποδιοπομπαίους τράγους» της -κατά τον Πωλ Κρούγκμαν- «μητέρας όλων των κρίσεων».
Στη χώρα μας συμπληρώνονται σχεδόν δύο δεκαετίες από την εμφάνιση ισχυρών μεταναστευτικών ρευμάτων και δέκα χρόνια από την πρώτη διαδικασία νομιμοποίησης των μεταναστών. Στην πλειονότητά τους όμως εξακολουθούν να ζουν λαθραία, χωρίς χαρτιά και με περιορισμένα δικαιώματα. Αλλά και πολλοί από εκείνους που κατόρθωσαν να νομιμοποιηθούν, στη συνέχεια απονομιμοποιήθηκαν αναγκαστικά, είτε γιατί αδυνατούν πλέον να εξασφαλίσουν σταθερή εργασία είτε γιατί οι εργοδότες αρνούνται να τους ασφαλίσουν.
Στο χώρο της εκπαίδευσης, παρά την προγραμματική της δέσμευση, η κυβέρνηση αρνείται να προωθήσει τη διαπολιτισμική και αντιρατσιστική εκπαίδευση και να καθιερώσει “Περιοχές ή Ζώνες Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας”, παρά τα θετικά αποτελέσματα από την εφαρμογή τους σε διάφορες χώρες και μάλιστα όχι μόνο για τα παιδιά των μεταναστών, αλλά και όσων εργαζομένων και ανέργων απειλούνται με κοινωνικό αποκλεισμό. Γι’ αυτό και η ΟΛΜΕ είχε προτείνει την εφαρμογή αυτού του θεσμού και στην Ελλάδα. Το υπουργείο Παιδείας αρχικά υιοθέτησε την πρόταση, τώρα όμως αντιμετωπίζει με αδιαφορία τόσο αυτήν όσο και άλλες που έχουν σχέση με τη στήριξη των σχολείων, τη στελέχωσή τους με το απαιτούμενο επιστημονικό προσωπικό, την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών ως προς την ειδική φροντίδα που χρειάζονται συγκεκριμένες ομάδες του πληθυσμού.
Αντίθετα, με μια προκλητική αντιστροφή των πραγματικών προτεραιοτήτων, οι γνωστές «πηγές» του υπουργείου Παιδείας και διάφοροι κρατικοδίαιτοι διανοούμενοι, οι οποίοι ματαιόδοξα συναριθμούν τους εαυτούς τους μεταξύ των «αρίστων», δηλώνουν ότι η σχεδιαζόμενη επανασύσταση των πρότυπων-πειραματικών σχολείων θα φέρει πάλι τον ανταγωνισμό και την αναζήτηση των «πρώτων» πίσω στην εκπαίδευση μέσω της δημιουργίας σχολείων-φρουρίων της «αριστείας». Καλλιεργούν έτσι εν μέσω της κρίσης τη νοοτροπία της «ελίτ» στην εκπαίδευση, ενισχύοντας τη μικροαστική φαντασίωση των σχολείων-κλαμπ που θα επιβραβεύουν τους τυχερούς μαθητές τους με κύρος και κοινωνική καταξίωση και ίσως αργότερα με μια θέση πρωθυπουργού.
Η αληθινή όμως προτεραιότητα και επιδίωξη μιας άξιας του ονόματός της, ουμανιστικών καταβολών, παιδείας δεν είναι η βιομηχανική, πληθωριστική, φτηνή παραγωγή αριστούχων από ένα –δήθεν προνομιούχο- στρώμα του πληθυσμού, αλλά το «σχολείο χωρίς σύνορα», που θεωρεί το πολιτισμικό φορτίο κάθε παιδιού ανεκτίμητο θησαυρό και όχι απειλή κατά της «εθνικής μας ιδιοπροσωπείας».
————————————-
* πρόεδρος της Γ’ ΕΛΜΕ-Θ ΑΥΓΗ, 12/1/2011
Απαντήσεις σε αυτή τη συζήτηση
Απάντηση από τον/την Παπασγουρίδης Θοδωρής στις 14 Ιανουάριος 2011 στις 1:23
Δημήτρη καλησπέρα,
Με το κείμενο που ανέβασες θίγεις τόσα πολλά και σημαντικά που νομίζω είναι αδύνατο να απαντήσει κάποιος σε λίγες γραμμές….
Θα συμφωνήσω απόλυτα στο κείμενο:
«Η αληθινή όμως προτεραιότητα και επιδίωξη μιας άξιας του ονόματός της, ουμανιστικών καταβολών, παιδείας δεν είναι η βιομηχανική, πληθωριστική, φτηνή παραγωγή αριστούχων από ένα –δήθεν προνομιούχο- στρώμα του πληθυσμού, αλλά το «σχολείο χωρίς σύνορα», που θεωρεί το πολιτισμικό φορτίο κάθε παιδιού ανεκτίμητο θησαυρό και όχι απειλή κατά της «εθνικής μας ιδιοπροσωπείας».
Θέλω όμως να συζητήσουμε γιατί (;) πρέπει να είμαστε ενάντια στην επανασύσταση των πρότυπων-πειραματικών δημόσιων σχολείων.
Θεωρώ ότι η δημόσια εκπαίδευση πρέπει να συσπειρώσει το εξαιρετικό δυναμικό της και να βγάλει προς τα έξω τα τόσα θετικά που έχει να δώσει.
Μέσα και από αυτό το δίκτυο βλέπουμε τι εξαιρετικό δυναμικό διαθέτει, το οποίο όμως χάνεται στη γενικότερη απαξίωση που εισπράττει κάθε τι που είναι δωρεάν, σε αυτό τον τόπο.
Είμαι βέβαιος ότι κάποια δημόσια σχολεία μπορούν να είναι σαφώς καλύτερα από τα σχολεία-κλαμπ, πέριξ της Στέφανου Δέλτα στο Ψυχικό, περιοχή στην οποία «εκπαιδεύονται» τα παιδιά «ενός ανώτερου Θεού».
Τέλειωσα ένα πρότυπο μόνο στο όνομα σχολείο. Δε θεωρώ ότι πήρα πολλά από τους καθηγητές του σχολείου. Πήρα όμως αρκετά από το υψηλό επίπεδο των συμμαθητών μου.
Στο Φυσικό έκανα φίλους από το Βαρβάκειο εκείνης της εποχής (στα Εξάρχεια). Ένα σχολείο, σαφώς όχι ταξικό που απογείωνε τους μαθητές που φοιτούσαν σε αυτό.
Ένα σχολείο που έμπαινες με εξετάσεις εξαργυρώνοντας την πνευματική σου αξία και όχι το πορτοφόλι των γονιών σου.
Σήμερα κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχουν πρότυπα σχολεία. Η κλήρωση στην επιλογή των μαθητών οδηγεί σε μια από τα ίδια….και χειρότερα αφού συνοδεύεται και με την επίφαση της «ελιτ»
Έτσι όλο το γήπεδο δίνεται στην ιδιωτική πρωτοβουλία, οδηγώντας τη δημόσια εκπαίδευση σε ρόλο κομπάρσου αντί του ρόλου που της αξίζει, δηλαδή του καθοδηγητή.
Δυστυχώς το δημόσιο σχολείο χάνει συνεχώς την αίγλη του. Ίσως είναι και το τελικό ζητούμενο για κάποιους……που προφασίζονται το αντίθετο.
Απάντηση από τον/την Κυριακόπουλος Γιάννης στις 14 Ιανουάριος 2011 στις 15:51
Το άρθρο που ανάρτησε ο Δημήτρης καθώς και η άμεση απάντηση του Θοδωρή προοιωνίζουν συζήτηση κάποιων σελίδων.
Το ιδεολογικά σωστό , το δημοκρατικό : «-Ίδια παιδεία και ίσες ευκαιρίες σε όλους» (από τα θέσφατα της μεταπολιτευτικής περιόδου) , συγκρούεται με το: «-Καλύτερο το σχολείο την εποχή που εγώ ήμουν μαθητής».
Με λογικά επιχειρήματα ο ένας θα ισχυριστεί ότι αν μαζέψεις τους προικισμένους μαθητές σε ένα σχολείο θα τους προσφέρεις πολύ περισσότερα από ότι σε μια τάξη που πρέπει να διδάξεις και το παιδί που δεν έχει τις ίδιες ικανότητες ή ενδιαφέρον.
Με λογικά επίσης επιχειρήματα θα απαντήσει ο άλλος ότι δεν επιτρέπεται ο διαχωρισμός , το πατσαβούριασμα :«-Είσαι κατώτερος» , σε μια πολιτισμένη κοινωνία. Ότι το μετρίων δυνατοτήτων παιδί θα βοηθηθεί συνυπάρχοντας με το προικισμένο ενώ θα χαντακωθεί σε μια τάξη που όλοι θα είναι χειρότεροι από αυτόν.
Δημοκρατία δε σημαίνει ισοπέδωση θα επιμένει ό ένας. Όλοι έχουν δικαίωμα να παίζουν μπάσκετ αλλά δεν θα πάμε όλοι σε ομάδα της Α1.
Κάτω οι διακρίσεις ,που εν τέλει είναι κοινωνικές και οικονομικές θα αντιλέγει ο άλλος.
«-Όχι γιατί εμείς στο Βαρβάκειο είχαμε και παιδιά εργατών που ήθελαν να αλλάξουν κοινωνικό στρώμα» θα λέει ο οπαδός των προτύπων (ή αν θέλετε της παλιάς καλής εποχής).
«-Ναι αλλά περιορισμένη ύλη = ασκησιολογία = ιδιαίτερα , οπότε ουσιαστικά πάλι το παιδί του μετανάστη και του άνεργου θα πάει σε σχολείο της πλάκας.»
«-Δεν θα υπάρχουν σχολεία της πλάκας διότι θα θεσπίσουμε την αξιολόγηση και θα εκμεταλλευτούμε τις νέες τεχνολογίες.»
«-Γιατί με θεωρείς αφελή ;»
«-Δεν σε θεωρώ αφελή , εσύ παριστάνεις τον προοδευτικό και μιλάς ξύλινα με όρους του 1980. Τώρα ζούμε σε άλλη εποχή.»
«-Και αν φτιάξεις πρότυπα σχολεία θα βελτιώσεις την Παιδεία , ή θα θάψεις εκατό μαθητές χάριν τω πέντε ;»
«-Δε θα τους θάψεις αντίθετα θα τους προσφέρεις περισσότερα μια και θα προσαρμόσεις το μάθημα στις δυνατότητες της τάξης. Θα τους έθαβες αν δίδασκες αυτά που απευθύνονται στους προικισμένους. Αυτό δεν γίνεται σήμερα όταν ο καθηγητής ανεβάζει το επίπεδο ;»
«- Πως θα σου φαινόταν σήμερα αν στο ίδιο σχολείο οι μέτριοι και κάτω μαθητές κατατάσσονταν στα Α1 , Α2 , Α3 ενώ όλοι οι καλοί στο ολιγομελές Α4 ;»
«-Θα απέδιδε.»
«-Μπορεί αλλά πολλά είναι και ζητήματα αρχής.»
«- Στην πράξη ο διαχωρισμός είναι γεγονός. Σε πολλά δημόσια καταξιωμένα σχολεία προσφεύγουν καλοί μαθητές δηλώνοντας ψευδή διεύθυνση κατοικίας. Τα σχολεία αυτά επιλέγουν το ποιους θα δεχτούν. Ένας μαθητής με κακή συμπεριφορά απομακρύνεται με κομψό τρόπο.»
«-Και προτυποποιείς αυτά τα φρικιαστικά;»
Και η συζήτηση θα κρατάει πολύ και είναι αυτονόητο ότι δεν θα καταλήγει κάπου.
Όταν μάλιστα ο ένας από εμάς έχει ως στόχο το να μάθουν κάποιοι καλή Φυσική ώστε να σπουδάσουν …….. και ο άλλος θεωρεί το σχολείο ως μέσο κοινωνικής διαπαιδαγώγησης , όταν θα ακροβατούμε μεταξύ Παιδείας και Εκπαίδευσης θα συνεχίσουμε να διαφωνούμε.
Δεν γνωρίζουμε και περί ποίου συστήματος πρόκειται. Είναι , φερ’ ειπείν , ανάγκη να επαναθεσπίσουμε τα πρότυπα αν το σύστημα είναι αυτό το κακέκτυπο του μπακαλορεά που προτάθηκε ; Όπως δεν βάζεις φράκο για να πας να μαζέψεις χοχλιούς στο χωράφι έτσι και δεν χρειάζονται πρότυπα σχολεία αν είναι να διδάξεις «Η Χιονάτη και η προστασία του περιβάλλοντος» αντί Φυσικής. Τι να τα κάνεις τα πρότυπα αν στο πίσω μέρος του μυαλού σου έχεις το να βολέψεις τη συμπαθή ειδικότητα των …….. την οποία θέλεις να βάλεις στην εκπαίδευση. Θυμηθείτε ότι θα γελάσουμε με τα μαθήματα που θα προταθούν.
Τι να τα κάνεις τα πρότυπα αν μας ενδιαφέρουν δύο κεφάλαια και όλη η παρεπόμενη ασκησιολογία που θα διδαχθούν το απόγευμα στο (πιθανώς ίδιο) Φροντιστήριο και τα παιδιά του προτύπου και οι πληβείοι ;
Δεν μπορώ να σας προτείνω τη μια ή την άλλη λύση μια και οποιαδήποτε από τις δύο μπορεί να βελτιώσει την Παιδεία ή να αποτελέσει ταφόπλακά της. Η σοβαρή και η ερασιτεχνική αντιμετώπιση του θέματος φυσικά δεν θα έχουν ίδια αποτελέσματα. Όλα τα εκπαιδευτικά συστήματα καλές προθέσεις έχουν ή επικαλούνται , αλλά τα αποτελέσματα…….
Επιφυλάσσομαι να περιγράψω τη (μη) σχέση μου με τα πρότυπα σχολεία αν ,για τη συζήτηση ,χρειαστεί.
Απάντηση από τον/την Διονύσης Μάργαρης στις 14 Ιανουάριος 2011 στις 17:38
Βρε Γιάννη, τα έβαλες όλα, επί τάπητος….
Από τη μεριά μου ήθελα να βάλω τον εξής προβληματισμό. Θα επαναφέρουμε λέει τα πρότυπα, στα οποία θα διδάσκει η αφρόκρεμα των καθηγητών σε επιλεγμένους μαθητές με εξετάσεις, τα οποία θα πειραματίζονται σε νέες μεθόδους διδασκαλίας, σε συνεργασία με τα Πανεπιστήμια…..
Ωραία όλα αυτά, αλλά δεν μπορώ να μην διατυπώσω τις εξής απορίες:
1) Και σήμερα στα πειραματικά δεν διδάσκει η “αφρόκρεμα” των καθηγητών; Θα αλλάξει κάτι; Δεν νομίζω. Μιλάμε για τους ίδιους εκπαιδευτικούς.
2) Στα υπάρχοντα πειραματικά, με βάση το νόμο, δεν θα έπρεπε να γινόταν έρευνα σε νέες μεθόδους διδασκαλίας σε συνεργασία με τα Πανεπιστήμια; Τι εμπόδισε τα σημερινά πειραματικά να εκτελέσουν το έργο για το οποίο δημιουργήθηκαν; Και γιατί τα νέα Πρότυπα σχολεία θα το κάνουν τώρα;
3) Γίνεται η πειραματική διδασκαλία στο νέο Πρότυπο σχολείο και βγαίνουν κάποια συμπεράσματα με βάση τα οποία δίνονται οδηγίες για τη διδασκαλία κάποιου μαθήματος και στα υπόλοιπα σχολεία.
Από πού προκύπτει ότι, με διαφορετικό δείγμα μαθητών και “διαφορετικό επίπεδο” διδασκόντων θα έχουμε παρόμοια αποτελέσματα;
Μήπως ασχολούμαστε με φούμαρα; Λέμε απλά ωραία λόγια αφού ο μόνος στόχος είναι να ανεβάσουμε απλώς το επίπεδο σε λίγα σχολεία, για να πούμε ότι κάτι κάναμε για τη δημόσια εκπαίδευση, αφού όλα τα υπόλοιπα σχολεία, θα συνεχίζουν τη πορεία, που εδώ και χρόνια ακολουθούν;
Συμπέρασμα:
Σε εποχές “Σοσιαλισμού” καταργούμε τα Πρότυπα γιατί στοχεύουμε σε μια κοινωνία ….. ενώ σε εποχές άκρατου Φιλελευθερισμού, καταργούμε τα πειραματικά, για να οξύνουμε τον ανταγωνισμό…
Ήταν συνεπείς και τότε και τώρα!
Οι ίδιοι…
Απάντηση από τον/την Γκενές Δημήτρης στις 14 Ιανουάριος 2011 στις 18:14
Όχι δεν είμαι γενικά ενάντια στην ιδέα λειτουργίας πρότυπων ή πειραματικών σχολείων ( με επιλογή ).(Μια μάλιστα αποστροφή στο “Κεφάλαιο” του K.Marx γράφει “…ο ρόλος του σχολείου είναι: αν ένα παιδί μπορεί να γίνει Μότσαρτ, να του δίνει την δυνατότητα να γίνει…” ). Το ερώτημα είναι ποιος είναι ο στόχος.
Άλλα δεν πάσχω και από εκείνη την ασθένεια του ανθρώπου “που μπέρδευε τη γυναίκα του με ένα καπέλο” (ασθενής του Sacks Oliver νευρολόγου και διάσημου συγγραφέα μετά το γύρισμα της Ταινίας “Ξυπνήματα” βασισμένο πάνω σε σενάριο του Ιδίου). Αυτός που λέτε ο ασθενής αν και έξοχος πιανίστας όταν του έδειχναν έναν πίνακα με ένα τοπίο και τον ρώταγαν τι βλέπει αυτός απαντούσε “έναν ήλιο.”
Θέλω να πώ ότι κάθε τι αποκτά μια σημασία μέσα σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον- πλαίσιο.
Η όλη φιλολογία περί αξιολόγησης των σχολείων, περί αριστείας, και πρότυπων εντάσσεται στις μέρες μας ( μέρες μνημουνιού ) σε μια προσπάθεια να οικοδομηθεί ένα σύστημα πολλαπλών ταχυτήτων με διαφορετικά σχολεία για κάθε ταχύτητα. Η Μόρφωση είναι επένδυση χρήματος και αξίζει μόνο αν αποφέρει χρηματικό κέρδος.
Δεν είναι μακριά οι μέρες που στην Ελλάδα θα αμφισβητηθεί ευθέως και ο καθολικός , Δημόσιος και Δωρεάν χαρακτήρας της Εκπαίδευσης. Στη Μεγάλη Βρετανία και τις ΗΠΑ η πολιτική που ξεκίνησε πριν 10 χρόνια με το παραπλανητικό σύνθημα ” κανένα παιδί πίσω” οδήγησε σε σχολεία πρότυπα-για λίγους προνομιούχους- και σε ιδρύματα μόνο κατ’ ευφημισμό είναι σχολεία- για τους πολλούς-.
Όχι δεν θα έχουν τις ίδιες ευκαιρίες όλα τα παιδιά. Η κόρη του Γιατρού και ο γιός του μετανάστη Ελαιοχρωματιστή ( ή Άνεργου ) μεγαλώνουν σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον¨( άσε που δεν υπάρχει τίποτα πιο άνισο από την ίση μεταχείριση άνισων).
Όσο για την ιδέα να αξιοποιήσουν οι κρατικοί θεσμοί και η εξουσία “το εξαιρετκό δυναμικό της χώρας μας”… τι να πώ; Το μόνο που έχω δεί είναι η πρόσκαιρη χρησιμοποίηση του. Στη συνέχεια ο εκμαυλισμός άξιων ανθρώπων και η λήθη. Τελικά στα θολά νερά δεν επιπλέουν νούφαρα, μόνο φελοί και …………. .
Πίστευα και πιστεύω ότι: Ο πλούτος ( όχι το χρηματικό αντάλλαγμα αλλά τα αγαθά, οι αξίες, οι γνώσεις , η τέχνη κλπ ) είναι συλλογικό αποτέλεσμα και πρέπει να μοιράζεται σε όλη τη κοινωνία. Περισσότερη ανάγκη από αυτά δεν έχουν΄τα προικισμένα παιδιά” ( αυτοί έτσι κι αλλιώς δεν θα χαθούν, μόνο από τον εαυτό τους κινδυνεύουν). Περισσότερο ανάγκη τα έχουν τα παιδιά που “δεν τα καταφέρνουν”. Αυτός είναι ο λόγος που τα πρότυπα Σχολεία είναι για μένα μια δευτερεύουσα λεπτομέρεια, που η τοποθέτηση μου γι αυτά εξαρτάται από το γενικότερο πλαίσιο μέσα στο οποίο θα λειτουργούν.
Απάντηση από τον/την Νίκος Ανδρεάδης στις 14 Ιανουάριος 2011 στις 19:27
Αγαπητοί φίλοι το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών εν μέσω μνημονίου έδωσε το “πράσινο” φως με “μπλέ” κόκκους για όλες τις εξελίξεις που έρχονται και όχι μόνο στη παιδεία, οπότε αφού ζούμε σε “δημοκρατικό” καθεστώς τα πολλά λόγια περιττεύουν.
Η κατάσταση είναι για γέλια ή για κλάματα. Διαλέγετε και παίρνετε.
Εγώ επιλέγω το χαμόγελο, γιατί έτσι μου αρέσει 🙂
και… μη ξεχνάτε ο “ΛΕΦΤΑΑΑΑΑΑΑΑΑ υπάρχουν” και οι γνωστοί σωτήρες του έθνους στέλνουν τα παιδιά τους σε ακριβά ιδιωτικά γιατί οι τσέπες τους είναι γεμάτες με νόμιμα άρα ηθικά χρήματα…
ΥΓ.
Γιάννη διαφωνώ μαζί σου, πιστεύω ότι τελικά αντί για φυσική θα διδάσκουμε “μόνο τη Χιονάτη”, διότι με το περιβάλλον υπάρχει περίπτωση να ξυπνήσουμε κάποιες συνειδήσεις και αυτό είναι κακό για κάποιους, έτσι δεν έχει και μεγάλη σημασία τι θα αποφασιστεί τελικά.
Απάντηση από τον/την Γκενές Δημήτρης στις 14 Ιανουάριος 2011 στις 19:43
Διονύση καλησπέρα
Δεν είχα δεί το δικό σου σχόλιο.
Σίγουρα στο δίκτυο αυτό υπάρχουν άνθρωποι με πλούσια εμπειρία από Πειραματικά, και πρέπει να μας τη μεταφέρουν.
Εγώ από μεριά μου αν και δεν έχω κωδικοποιήσει την εμπειρία μου θέλω να καταθέσω κάποιες πληροφορίες.
Εκτός από μια τεχνική σχολή (3 μήνες), 1 πολυκλαδικό (1 χρονιά ) και 12 χρόνια σε Ενιαίο Λύκειο ( Γενικό το λέμε τώρα) έκανα και μια χρονιά 94-95 στο Πειραματικό του Παν. Αθήνας ( αναπληρωτής ων).
- Οι μισοί καθηγητές δεν είχαμε διδακτορικό. Με εξαίρεση έναν δυο (που ήταν απαράδεκτοι, ασχολούμενοι με προσωπικές έρευνες) οι υπόλοιποι ένιωθα ότι αποτελούσαν ένα συνεργαζόμενο σύνολο με απόδοση λίγο πάνω από το μέσο όρο των άλλων σχολείων.
- Υπήρχε καλύτερο υλικό από μεριάς μαθητών. Κυρίως λόγω της ιδιαίτερης μέριμνας από μεριάς γονιών μέχρι και υπερβολής. Μεγαλύτερος συναγωνισμός αλλά ενίοτε και ανταγωνισμός μεταξύ μαθητών ( αλλά και γονέων, από τους οποίους πολλοί εκπαιδευτικοί και στρατιωτικοί)
- Σαφώς καλύτερος εξοπλισμός και συνθήκες εργασίας.
- Η συνεργασία με το Πανεπιστήμιο και τους άλλους φορείς Εκπαιδευτικής Έρευνας από χαλαρή δημοσιουπαλληλική ως ανύπαρκτη
- Η δική μου υποτίθεται εργασία ήταν πάνω στο PSSC αν το θυμάσαι. -Έκανα και 4 παρουσιάσεις με κοινό από το Παιδαγωγικό ( οι 2 παταγώδεις αποτυχίες )- Στο τέλος έπρεπε να παρουσιάσω και μια Έκθεση , έτσι χωρίς Μπούσουλα. Έτσι και αλλιώς η καταδίκη του PSSC είχε ανακοινωθεί ( μάλλον δικαίως)
Το απότέλεσμα απ’ ότι κατάλαβα το ξέρεις : ΦΟΥΜΑΡΑ.
Απάντηση από τον/την Κυριακόπουλος Γιάννης στις 14 Ιανουάριος 2011 στις 20:15
Παιδιά ή εσείς είστε απαισιόδοξοι ή εγώ χαζοχαρούμενος.
Νίκο δε διαφωνείς μαζί μου γιατί ξέρεις ότι η μεγαλύτερη προσφορά προς το περιβάλλον είναι να μην ασχολούνται με αυτό άσχετοι. Αν θέλουν να κάνουν κάτι ας περνούν τις γριές στο απέναντι πεζοδρόμιο. Οι άσχετοι μόνο ζημιά κάνουν. Διαβάστε τον Άρονς. Διδάσκεις , λέει , σε ανθρώπους που δεν γνωρίζουν τίποτε από Φυσική , Χημεία ή Βιολογία τσιτάτα περί προστασίας περιβάλλοντος. Ούτε το περιβάλλον θα κερδίσει κάτι , ούτε η Παιδεία. Ας συμπληρώσω εγώ ότι δοκησίσοφους παρασκευάζεις ούτως ή άλλως χωρίς βάθος ή έστω πραγματική αγάπη στο περιβάλλον. Αντί να κουράζονται να λύνουν ασκήσεις Φυσικής θα αποστηθίζουν τον δωδεκάλογο του καλού πολίτου που θα τους υπαγορεύει ένας διδάσκων από τις νεότευκτες μοντέρνες σχολές.
Απάντηση από τον/την Στέργιος Ναστόπουλος στις 14 Ιανουάριος 2011 στις 20:57
Συνάδελφοι,τι ωραία συζήτηση! Μου θύμισε κάτι από τα παλιά.
Αν και τελείωσα ένα από τα περίφημα σχολεία της πόλης μου, τη Ζωσιμαία Σχολή, που ιδρύθηκε το 1828 στην τότε σκλαβωμένη Ήπειρο και απ’ αυτήν αποφοίτησαν προσωπικότητες των γραμμάτων και της πολιτικής, ακόμα και αλλογενείς, όπως ο πατέρας της Αλβανικής ανεξαρτησίας Ισμαήλ Κεμάλ Βλόρα, υπήρξαν επίσης περίφημοι διδάσκαλοι, διδάσκαλοι του γένους κυριολεκτικά, ανάμεσα στους οποίους και ο προπάππος του σημερινού πρωθυπουργού, Σπυρίδων Μανάρης, γυμνασιάρχης το 19ο αι. και πολλοί άλλοι, είμαι κατα του θεσμού των προτύπων. Για λόγους καθαρά ιδεολογικούς, αλλά και πρακτικούς. Βέβαια υπάρχουν ομάδες πίεσης, οι οποίοι προωθούν το θεσμό, βλ. http://www.zosimades.gr/, και μάλλον επικρατούν αυτήν την εποχή. Ομως σε όλη μου την καριέρα διδαξα σε μη προνομιούχα σχολεία και πραγματικά υπέστην τα πάνδεινα, με περιθωριοποιημένους μαθητές, αποκλίνουσες συμπεριφορές και χαμηλό επίπεδο. Με φτωχά παιδιά, με χαμηλό μορφωτικό οικογενειακό επίπεδο και χαμηλό κοινωνικό status, παιδιά της γειτονιάς, της διπλανής πόρτας. Παιδιά που δεν είχαν λεφτά για ιδιαίτερα, αλλά αυτό δεν τους εμπόδισε να γίνουν καλοί επαγγελματίες στο χώρο τους, όποιος και να είναι αυτός. Ξεπέρασαν το κοινωνικό τους μειονέκτημα και τα κατάφεραν, καλύτερα κι από μένα που προερχόμουν από ένα κατά κάποιον τρόπο προνομοιούχο σχολείο. Παιδιά, που, όταν με βλέπουν στο δρόμο ή σε μια καφετέρια είναι πρόθυμα να με χαιρετίσουν με ένα χαμόγελο “γειά σου, δάσκαλε,…”ή να με κεράσουν ένα καφέ. Εδωσα σ’ αυτά και πήρα απ’ αυτά, σε όλη μας την κοινή διαδρομή. Πολλές χαρές και πολλές πίκρες. Δεν μετάνοιωσα, τώρα που τα βλέπω μετά από χρόνια. Στο φινάλε, τι μας μένει σαν δάσκαλοι; Τα σχολεία αυτά χρειάζονται την προσοχή της πολιτείας: Στην Αμερική, όταν είδαν οτι η εγκληματικότητα προέρχονταν από τα λεγόμενα public schools, όπου φοιτούσαν παιδιά από γκέτο και μειονότητες, εκεί έδωσαν την προσοχή τους με θεαματικά αποτελέσματα. Στο φινάλε περσότερο στοιχίζει στο κράτος μια φυλακή από ένα καλό σχολείο. Τα πρότυπα τι καλό θα φέρουν; Θα ανεβάσουν και τα άλλα ή μάλλον θα διαιωνίσουν μια διάκριση; Νομίζω το δεύτερο. Από ‘κει και πέρα ο καλός ο δάσκαλος στη φουρτούνα φαίνεται: Σιγά το δύσκολο να διδάξεις ένα τμήμα που “πετάει” και, όταν λες Α, σου λέει κατευθείαν Ω, ντοπαρισμένα από τα ιδιαίτερα, άσε που η παιδαγωγική σου σχέση πάει περίπατο. Η αίσθηση της προσφοράς πού είναι πιο ισχυρή; Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.
Απάντηση από τον/την Στεργιάδης Ξενοφών στις 15 Ιανουάριος 2011 στις 1:42
…..Η καλή κοινωνία δεν μπορεί να αποδεχθεί ότι η παιδεία στη σύγχρονη οικονομία βρίσκεται κατά κύριο λόγο στην υπηρεσία της οικονομίας,έχει ευρύτερο πολιτικό και κοινωνικό ρόλο,δηλαδή,ρόλο που την αυτοδικαιώνει.
…..Η καλύτερη παιδεία θα μπορούσε -και ίσως πρέπει- να δίδεται σ’ αυτούς που βρίσκονται στη χειρότερη κοινωνική κατάσταση.Είναι αυτοί που έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη μέσων φυγής από την κατάσταση στην οποία βρίσκονται.
Στην καλή κοινωνία υπάρχουν δύο επιπλέον ζωτικής σημασίας υπηρεσίες που προσφέρει η παιδεία.Με τη μία επιτρέπεται στους ανθρώπους να αυτοκυβερνώνται με ευφυία και η άλλη τους επιτρέπει να απολαμβάνουν τη ζωή όσο το δυνατό περισσότερο.
…..Η παιδεία έχει να κάνει, πάνω από όλα, με τη χαρά της ζωής.Η παιδεία είναι αυτή που ανοίγει στο άτομο παράθυρα για την απόλαυση της γλώσσας,της λογοτεχνίας,της τέχνης,της μουσικής,για τις διαφορές και τις πνευματικές εκφάνσεις του κόσμου.Ανά τους αιώνες,αυτοί που είχαν καλή παιδεία ποτέ δεν αμφέβαλαν για την εξέχουσα αξία αυτού του δώρου,οι μεγαλύτερες ευκαιρίες για παιδεία είναι αυτές που αυξάνουν τον κύκλο αυτών που απολαμβάνουν αυτό το δώρο.
…..Η υποχρεωτική παιδεία και η πειθαρχία είναι και τα δύο αναγκαία, η καλή κοινωνία δεν επιτρέπει στους πολύ νέους την ελευθερία της επιλογής μεταξύ της επιμέλειας και της διάσπασης της προσοχής.Από εκεί και έπειτα, πρέπει να υπάρχουν όλες οι ευκαιρίες για επιτεύγματα, όσα η φιλοδοξία επιδιώκει και η ικανότητα επιτρέπει.Για όλα αυτά, οι δημόσιες πηγές πρέπει να είναι διαθέσιμες.Δεν υπάρχει κριτήριο που να αποδεικνύει την ύπαρξη καλής κοινωνίας τόσο καθαρά και τόσο καθοριστικά, όσο η προθυμία για την καταβολή φόρων- δηλαδή, αποποίηση και ιδιωτικού εισοδήματος και δαπανών και της πλεονασματικής κατανάλωσης που εξασφαλίζεται με δαπανηρό τρόπο-,ώστε να αναπτυχθεί ένα ισχυρό εκπαιδευτικό σύστημα για όλους τους πολίτες της.
…..Το γόητρο και το εισόδημα του επαγγέλματος του εκπαδευτικού πρέπει να αντανακλά την υψηλή σημασία της εκπαίδευσης στη σύγχρονη κοινωνία. Η εκπαίδευση πρέπει να προσελκύει και να τιμά το καλύτερο.Όσοι ενδιαφέρονται για την καλή κοινωνία πρέπει να έχουν υπόψη τους δύο πολύ πρακτικά ζητήματα.Το ένα είναι η ευκολία και η αφθονία με την οποία διατίθενται χρήματα για την τηλεόραση- που τα παιδιά παρακολουθούν τόσο εντατικά-, σε σύγκριση με τα χρήματα που διατίθενται για τα σχολεία τους και την πληρωμή των δασκάλων τους.Το άλλο ζήτημα είναι το πόσο εύκολα βρίσκονται πηγές χρηματοδότησης για το στρατιωτικό τομέα σε αντίθεση με τις πηγές για το εκπαιδευτικό κατεστημένο.
Αυτό είναι ένα ζήτημα στο οποίο πρέπει να δοθεί μεγάλη έμφαση.
“Η Καλή Κοινωνία” Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ 1995
