by 
Δημοσιεύτηκε από το χρήστη Κωστης Λελεδακης στις 4 Ιούνιος 2013 στις 1:53 στην κατηγορία Θέματα Φυσικής
Στη Φυσική Γενικής παιδείας Γ Λυκείου, αναφέρεται πως η ταυτότητα του
χρώματος (για κάποιο μέσο) είναι το μήκος κύματός του. Με ποιά λογική γίνεται
αυτό. Καταλαβαίνω πως σε συγκεκριμένο μέσο, το χρώμα θα έχει συγκεκριμένο
μήκος κύματος, αλλά:
1) Όταν από τον αέρα μπαίνει στο μάτι μας, διατηρεί τη συχνότητά του και όχι
το μήκος κύματος.
2) Όταν το “μπλε” περνάει από διάφορα υλικά… καταλήγοντας στο μάτι μας,
πάλι “μπλέ” θα γίνει… διατηρώντας τη συχνότητά του σε όλη του την κίνηση, αλλά αλλάζοντας “αρχή έκδοσης ταυτότητας”
3) Το “υπεριώδες” βγαίνει από το υπέρ και το ιώδες… άρα, ονομάζεται βάση
της συχνότητας… ομοίως το υπέρυθρο από το υπό και το ερυθρό (αν δεν κάνω λάθος)
4) Οι σκληρές ακτίνες, ακούγεται να έχουν κάτι παραπάνω από τις μαλακές…
…..και πολλά άλλα…
Με ποιά λογική οι μαθητές πρέπει να μάθουν την παραπάνω φράση??…
Πού βοηθάει??… Προσωπικά με μπερδεύει… Υπάρχει κάτι αντιστοιχο
σε επιστημονικό σύγγραμα?
Permalink Απάντηση από τον/την Γεώργιος Μπανιάς στις 4 Ιούνιος 2013 στις 3:39
συμφωνω μαζι σου , οτι θα ηταν καλυτερα να αναφερει την συχνοτητα και για αυτο συνηθιζω να κανω στους μαθητες μου την ερωτηση : τι χρωμα θα εχει ενα κοκκινο μπαλακι στον αερα , οταν βουτηξουμε στο νερο;
και η γνωστη απαντηση : κοκκινο , γιατι το ματι αντιλαμβανεται τα χρωματα βασει της συχνοτητας.
Αλλα και αυτο που αναφερει το βιβλιο δεν ειναι λαθος ,αφου καθε μηκος κυματος σε ενα μεσο αντιστοιχει σε μοναδικη συχνοτητα , απλα μας βαζει στην διαδικασια να τονισουμε οτι το ματι αντιλαμβανεται τα χρωματα με βαση την συχνοτητα , που για καθε χρωμα ειναι ιδια σε ολα τα μεσα .
▶ Απάντηση
Permalink Απάντηση από τον/την Διονύσης Μάργαρης στις 4 Ιούνιος 2013 στις 8:04
Καλημέρα Κωστή και Γιώργο.
Είναι έτσι ακριβώς όπως το λέτε. Θα προτιμούσα και γω το βιβλίο να άφηνε στην άκρη το μήκος κύματος, όταν μιλάμε για χρώμα και να αναφερόταν στην ενέργεια φωτονίου και στη συχνότητα.
▶ Απάντηση
Permalink Απάντηση από τον/την Κωστης Λελεδακης στις 4 Ιούνιος 2013 στις 8:59
Καλημέρα…
Γιώργο δυσκολευτηκα να καταλάβω την τελευταια σου πρόταση… αλλά μάλλον πως συμφωνούμε…
(βαλε και μια τελεια… δε σου κοπηκε η ανάσα με τετοια προταση? 🙂
Διονύση, χαίρομαι που συμφωνείς… ανησυχούσα μήπως υπάρχει καποιος
λόγος που δεν αντιλαμβάνομαι… αλλά μάλλον πως δεν υπάρχει…
Αλήθεια… το έχετε ξαναδεί έστω σε ένα άλλο βιβλίο… κάπου… ?
▶ Απάντηση
Permalink Απάντηση από τον/την Μαλακασιώτης Νικόλαος στις 4 Ιούνιος 2013 στις 9:58
Να συμπληρώσω ότι όταν περιγράφω τον διασκεδασμό και ρωτάω αν εξαρτάται ο δείκτης διάθλασης και η ταχύτητα του φωτός από τη συχνότητα παίρνω και αρνητικές απαντήσεις .
▶ Απάντηση
Permalink Απάντηση από τον/την παρτσαλίδης μπάμπης στις 4 Ιούνιος 2013 στις 10:31
Καλημέρα Κωστή, θεωρώ ότι είτε συχνότητα πούμε είτε μήκος κύματος στο κενό, είναι το ίδιο πράγμα (αφού το c θεωρείται σταθερό). Έτσι το ορατό φως αντιστοιχεί σε ένα εύρος συχνοτήτων (δηλαδή μήκους κύματος στο κενό) και με αυτή την αντιστοίχηση γίνεται και η διάκριση των χρωμάτων.
Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω δει βιβλίο φυσικής που να ορίζει τα χρώματα μέσω συχνότητας, αντιθέτως βιβλία άλλων επιστημών(στο πολυτεχνείο ή στην ιατρική π.χ) η συχνότητα είναι αυτή που κυριαρχεί.Αυτό συμβαίνει (πιστεύω) γιατί στη φυσική το λ είναι πιο κυματικό χαρακτηριστικό απ’ότι η συχνότητα (που αναφέρεται και στην πηγή του κύματος και στη ταλάντωση των μορίων του μέσου στα μηχανικά κύματα).
Επί της ουσίας όμως δεν υπάρχει καμία διαφορά είτε η διάκριση των χρωμάτων γίνει με τη συχνότητα είτε με το μήκος κύματος.
▶ Απάντηση
Permalink Απάντηση από τον/την Γεώργιος Μπανιάς στις 4 Ιούνιος 2013 στις 10:32
γεια σου Κωστή
αν ο συγγραφεας δεν εγραψε τυχαια ,
κάθε μονοχρωματική ακτίνα φωτός, όταν διαδίδεται σε ένα συγκεκριμένο οπτικό μέσο, χαρακτηρίζεται από ένα μοναδικό μήκος κύματος, που είναι η ταυτότητα του χρώματος για το μέσο αυτό ,
πιθανον να θελει να δωσουμε εμφαση , στο οτι καθε μονοχρωματικη ακτινα σε διαφορα μεσα διατηρει την συχνοτητα της , την ενεργεια της και το χρωμα της . Αν και η ταχυτητα της και το μηκος κυματος της μεταβαλλονται , απο μεσο σε μεσο , παλι ειναι μοναδικα για καθε μονοχρωματικη ακτινα σε ενα ορισμενο μεσο.
(Επειδη και οι φιλολογοι φωναζουν για τις μεγαλες προτασεις εβαλα και μια τελεια στην παραπανω φραση .Αρχικα την ειχα γραψει μονοκοματη.)
Δεν ξερω , τι αλλο να πω . Συνηθως κανουμε και τον δικηγορο του σχολικου βιβλιου.
Κωστής Λελεδάκης είπε:
Καλημέρα…
Γιώργο δυσκολευτηκα να καταλάβω την τελευταια σου πρόταση… αλλά μάλλον πως συμφωνούμε…
(βαλε και μια τελεια… δε σου κοπηκε η ανάσα με τετοια προταση? 🙂
Διονύση, χαίρομαι που συμφωνείς… ανησυχούσα μήπως υπάρχει καποιος
λόγος που δεν αντιλαμβάνομαι… αλλά μάλλον πως δεν υπάρχει…
Αλήθεια… το έχετε ξαναδεί έστω σε ένα άλλο βιβλίο… κάπου… ?
▶ Απάντηση
Permalink Απάντηση από τον/την Κωστης Λελεδακης στις 4 Ιούνιος 2013 στις 11:12
Καλημέρα Μπάμπη,
Δε διαφωνώ, αλλά το θεωρώ κάπως παράλογο το φως να έχει μια διαφορετική ταυτότητα
για κάθε υλικό… τέτοια που τελικά να του δίνει το ίδιο χρώμα ανεξάρτητα από το υλικό.
Γιατί να γίνει όλη αυτή η “νοητική ακροβασία” και να μην πει εξ αρχής ότι η ταυτότητα
του χρώματος είναι η συχνότητά του… Και πιο λίγες παρεξηγήσεις προκαλεί… και
πιο απλό είναι… και διδακτικά πιο χρήσιμο (πιστεύω) Πιστεύω πως ο λόγος
που όλα τα άλλα βιβλία ασχολούνται κυρίως με τη συχνότητα, είναι
1) επειδή δεν εξαρτάται από το υλικό,
2) επειδή καθορίζει και την ενέργεια,
3) επειδή στην ουσία ακόμα και σε υλικό μέσο, έχουμε εκπομπή και απορρόφηση φωτονίων
με αποτέλεσμα τη “μακροσκοπική μεταβολή του μήκους κύματος”.
(Πριν συναντήσει άτομο στο κενό δε βρίσκεται?)
Ξανακαλημέρα Γιώργο…
εκτός από τα προηγούμενα, νομίζω ότι δε δίνει έμφαση… αλλά αποπροσανατολίζει…
Ο μαθητής εύκολα βγάζει το συμπέρασμα… Το χρώμα είναι το μήκος κύματος=>
το χρώμα δεν αλλάζει => Το μήκος κύματος δεν αλλάζει στα υλικά…
(Καλύτερα να μην κάνουμε το δικηγόρο σε τέτοια ακροβασία…)
ΥΓ: Εγώ πχ, συνδυάζω την διάθλαση με ένα δρομέα που μπαίνει σε ένα βάλτο
(διαγώνια) και διαλέγει την καλύτερη διαδρομή για να φτάσει στον προορισμό του…
Προφανώς θα κόψει δρόμο… Κάνω μια μικρή αναφορά στην αρχή του ελάχιστου χρόνου…
και συζητάμε λίγο πως βάλτος αντιστοιχεί στο οπτικά πυκνό υλικό…
Το βήμα του δρομέα είναι το μήκος κύματος που θα μικρύνει… άρα θα
μικρύνει και η ταχύτητά του (θεωρούμε σταθερούς χρόνους στο βήμα-> χαρακτηριστικό του
δρομέα ο οποίος είναι το “χρώμα” ->και γενικεύουμε για όλα το Η/Μ)…
Με αυτή τη “μπούρδα” (συγνώμη για την έκφραση, αλλά το βρίσκω παράλογο)… το παράδειγμά μου χαλάει… Τί θα πώ? Αναλόγος το βάλτο ο δρομέας αλλάζει ταυτότητα… και τελικά δεν ξερει ποιός είναι
και πού πάει?
ΥΓ: Αυτό που κάνω, είναι να τους πω πως η ταυτότητα του χρώματος είναι η συχνότητα…
Να εξηγήσω πως ανεξάρτητα από το υλικό θα δούμε το ίδιο χρώμα γιατί πάντα το τελικό
υλικό είναι στο μάτι μας…. να εξηγήσω πως η συχνότητα αντιστοιχεί σε ενέργεια
φωτονίου που θα διεγείρει το οπτικό νευρο… και να τελειώσω: “Αλλά αν πέσει ερώτηση…
πείτε πως ταυτότητα του χρώματος για κάθε συγκεκριμένο υλικό είναι το μήκος κύματος”
ΥΓ
▶ Απάντηση
Permalink Απάντηση από τον/την Κωστης Λελεδακης στις 4 Ιούνιος 2013 στις 11:14
Νίκο – Νικόλα ή Νικόλαε,
πιστευω πως και αυτή η “μπουρδα”… “βοηθάει” αρκετά στην παρανόηση που αναφέρεις
▶ Απάντηση
Permalink Απάντηση από τον/την Κωστης Λελεδακης στις 4 Ιούνιος 2013 στις 11:28
ΥΓ: Εντάξει… αυτό με την εκπομπή-απορρόφηση είναι μάλλον τραβηγμένο…
“παίζουμε” κάπου μεταξύ κύματος και σωματιδίου σε αυτές τις καταστάσεις…
και ίσως το μάτι να διεγείρεται μεσώ “συντονισμού” με διαφορετικές “ακτίνες κυττάρων”
που ξεχωρίζουν τα χρώματα…
Αν ισχύει το τελευταίο… ίσως τελικά έχει κάποια βάση η επιλογή του βιβλίου…
(δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι… αλλά λογικό μου ακούγεται…. Διαφορετικά
χρώματα… σε κάθε γωνία… ίσως να ανιχνεύονται από διαφορετικά κύτταρα…
ίσως όμως και η ενέργειά τους να είναι αυτή που διεγείρει ίδια κύτταρα με διαφορετικό
τρόπο… θέλει ψάξιμο…)
Αλλά αν δεν ισχύει τότε είναι απλώς μια μπούρδα…
▶ Απάντηση
Permalink Απάντηση από τον/την Κωστης Λελεδακης στις 4 Ιούνιος 2013 στις 11:35
Τελικά επιστρέφω στην αρχική μου σκέψη… η φωτοσύνθεση θέλει συγκεκριμένη συχνότητα.
Το μάτι μας είναι εξελιγμένο κύτταρο φωτοσύνθεσης… Πόσο θα έχει αλλάξει η δομή του? …
ΧαΧα…
Εντάξει.. ας πούμε και καμιά χοντράδα… Αλλά γιατί να μην είναι αναλογη διαδικασια με το
φωτοηλεκτρικό? Αφού πάλι “ρεύμα” θα γινει…
Κωστής Λελεδάκης είπε:
και ίσως το μάτι να διεγείρεται μεσώ “συντονισμού” με διαφορετικές “ακτίνες κυττάρων”
που ξεχωρίζουν τα χρώματα…
Αν ισχύει το τελευταίο… ίσως τελικά έχει κάποια βάση η επιλογή του βιβλίου…
▶ Απάντηση
Permalink Απάντηση από τον/την Κωστης Λελεδακης στις 4 Ιούνιος 2013 στις 11:58
Τελικά η υποψία μου (περί συντονισμού=> το μήκος κύματος=> το βιβλίο έχει δίκιο)…
τείνει να επιβεβαιωθεί από το Δάσκαλο (Ανδρέα Κασσέτα).
Δείτε εδώ.
Αν εξαιρέσουμε την τελευταία φράση:
“Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, οι απόψεις για τον μηχανισμό της όρασης έχουν διαφοροποιηθεί χωρίς όμως να έχει εδραιωθεί μια πλήρης συνεκτική θεωρία”
μάλλον πως κάτι παραπάνω ξέραν οι συγγραφείς…
▶ Απάντηση
Permalink Απάντηση από τον/την Γκενές Δημήτρης στις 4 Ιούνιος 2013 στις 14:15
Καλημέρα συνάδελφοι.
Να μεταφέρω μερικές γνώσεις μου υπό την αίρεση ελέγχου κάποιων λεπτομερειών
1. Ο μηχανισμός της ανθρώπινης όρασης είναι άσχετος με τον ορισμό του χρώματος για όλες της θεωρίες χρωμάτων
2. Σε όλα τα Πανεπιστημιακά βιβλία το χρώμα καθορίζεται είτε με βάση το μήκος κύματος στο κενό ( όχι στο μέσο), (για τη πλειοψηφία των συγγραμμάτων ) είτε με βάση την συχνότητα είτε και με τα δυο.
3. Καθοριστικό φυσικό μέγεθος στην αλληλεπίδραση των φωτονίων με την ύλη έχει η Ενέργεια του κάθε φωτονίου και συνεπώς η συχνότητα.
4. Η αλληλεπίδραση των φωτοχρωστικών πρωτεϊνών των κωνίων με τα φωτόνια δεν γίνεται στο κενό αλλά εντός του υαλώδους σώματος με δείκτη διάθλασης 1,38 αν αυτό σημαίνει κάτι…
5. Οι σύγχρονες θεωρίες για την ανθρώπινη όραση αποτελούν συγκερασμούς του τριχρωμικού μηχανισμού (3 είδη κωνίων) του Helmotz με την σχετικά νεώτερη τετραχρωμική θεωρία ( 3 φωτοχρωστικές πρωτεϊνες με 2 μορφές ισορροπίας του μεταβολισμού για κάθε μια α)μπλε-ουδέτερο-κίτρινο, β)κόκκινο-ουδέτερο-πράσινο, γ)λευκό-μαύρο). Η έρευνα είναι υπό εξέλιξη αφού φαίνεται να εμπλέκονται περισσότερες πρωτεϊνες από αυτές που υιοθετούν οι δυο προηγούμενες θεωρίες.
Απάντηση από τον/την Κωστης Λελεδακης στις 4 Ιούνιος 2013 στις 14:58
Γεια σου Δημήτρη,
Στο 1) το καταλαβαίνω αυτό, αλλά το χρώμα το ξεχωρίζαν πριν το “μαθηματικοποιήσουν” με
τις αισθήσεις. Τα είχαν ονομάσει όλα. Ιστορικά λοιπόν (ή έστω μόνο ιστορικά), θα μπορούσε να συνδέεται με την αίσθηση της όρασης και άρα με το μάτι. (Από την άλλη, η αίσθηση αυτή θα μπορούσε να είναι
σχετική: Όταν γεννηθήκαμε και οι δύο, “η μαμά μας”, μας έδειξε ένα χρώμα και μας είπε “Αυτό ειναι
πράσινο”… Μάθαμε να ονομάζουμε μιά -όπως κι αν το δεις- άγνωστη και περίπλοκη διαδικασία που
καταλήγει σε μιά αίσθηση. Ποιός όμως μας εγγυάται ότι βλέπουμε το ίδιο “χρώμα” και δεν βλέπω εγώ
το πράσινο έτσι όπως βλέπεις εσύ το κόκκινο…)…
Για το 2) τουλάχιστον έτσι δεν αλλάζει ταυτότητες!
Για το 3) Μήπως όμως η διαφορά των κωνίων θα μπορούσε να είναι απλά το
μέγεθός τους? Φαντάζομαι πως όχι.. αλλά δεν ορκίζομαι κιόλας.
Το 4) το σκέφτηκα… αλλά έχω κολλήσει λιγο στο 3. Αν μπορείς απάντησε μου μόνο σε αυτό:
Θα χρησιμοποιούσαμε ίδια κεραία (ραδιοφώνου) μέσα στο νερό?
Το 5) το καλύπτω με το 4… ο μηχανισμός απορρόφησης της ακτινοβολίας έχει σημασία και όχι
η υπόλοιπη διαδικασία.
Γκενές Δημήτρης είπε:
Καλημέρα συνάδελφοι.
Να μεταφέρω μερικές γνώσεις μου υπό την αίρεση ελέγχου κάποιων λεπτομερειών
1. Ο μηχανισμός της ανθρώπινης όρασης είναι άσχετος με τον ορισμό του χρώματος για όλες της θεωρίες χρωμάτων
2. Σε όλα τα Πανεπιστημιακά βιβλία το χρώμα καθορίζεται είτε με βάση το μήκος κύματος στο κενό ( όχι στο μέσο), (για τη πλειοψηφία των συγγραμμάτων ) είτε με βάση την συχνότητα είτε και με τα δυο.
3. Καθοριστικό φυσικό μέγεθος στην αλληλεπίδραση των φωτονίων με την ύλη έχει η Ενέργεια του κάθε φωτονίου και συνεπώς η συχνότητα.
4. Η αλληλεπίδραση των φωτοχρωστικών πρωτεϊνών των κωνίων με τα φωτόνια δεν γίνεται στο κενό αλλά εντός του υαλώδους σώματος με δείκτη διάθλασης 1,38 αν αυτό σημαίνει κάτι…
5. Οι σύγχρονες θεωρίες για την ανθρώπινη όραση αποτελούν συγκερασμούς του τριχρωμικού μηχανισμού (3 είδη κωνίων) του Helmotz με την σχετικά νεώτερη τετραχρωμική θεωρία ( 3 φωτοχρωστικές πρωτεϊνες με 2 μορφές ισορροπίας του μεταβολισμού για κάθε μια α)μπλε-ουδέτερο-κίτρινο, β)κόκκινο-ουδέτερο-πράσινο, γ)λευκό-μαύρο). Η έρευνα είναι υπό εξέλιξη αφού φαίνεται να εμπλέκονται περισσότερες πρωτεϊνες από αυτές που υιοθετούν οι δυο προηγούμενες θεωρίες.
▶ Απάντηση
Permalink Απάντηση από τον/την Γκενές Δημήτρης στις 4 Ιούνιος 2013 στις 15:37
Για το 1. Βασικό πρόβλημα της φιλοσοφίας ( εχουμε όλη την ίδια εικόνα και μπορούμε να την κοινοποιήσουμε;)
Η αρνητική πάντηση από τον Σολιψιστή G. Berkley και η θετική από τον H.L.Bergson.
Η φυσική απάντησε με θεωρίες για το χρώμα ( λ(ο)) που προβλέπεται να εκπέμψουν κάποιες επιφάνειες ανάλογα με την σύστασή τους. Προβλέποντας το χρώμα κάποιων αντικειμένων και επαληθεύοντας την απάντηση σε ανθρώπους με φυσιολογική ή δαλτωνική όραση…απάντησε εν μέρει στο παραπάνω ερώτημα.
Για το μέγεθος των κωνίων δεν ξέρω … σίγουρα κάθε είδος κωνίων συνθέτει διαφορετική φωτοευαίσθητη πρωτεΐνη ή πρωτεΐνες
Για την κεραία … οι άνθρωποι δεν έχουμε άλλες …μόνο αυτές . Οι μύγες, οι ταύροι και τα ψάρια έχουν άλλα είδη και άλλη …εικόνα
▶ Απάντηση
Permalink Απάντηση από τον/την Μαλακασιώτης Νικόλαος στις 4 Ιούνιος 2013 στις 16:01
Κωστή όπως θέλεις ονομάσει με, τώρα όσο αφορά τα κώνια υπάρχουν και ράβδια που σε αυτά οφείλουμε την όραση μας στο σκοτάδι και μάλιστα οι άνδρες έχουν 30%περισσότερα από τις γυναίκες
▶ Απάντηση
Permalink Απάντηση από τον/την Κωστης Λελεδακης στις 4 Ιούνιος 2013 στις 17:23
Δημήτρη,
ήταν δική μου σκέψη (όταν ήμουν μικρός και έψαχνα τον κόσμο)… δεν ήξερα
πως το έχουν ψάξει κι άλλοι… Αλλά η φυσική, δεν μπορεί να απαντήσει σε αυτό
(όχι προς το παρόν)… ότι και να απαντούσαν, θα σχετιζόταν με τον ορισμό
που τους έδωσε η “μαμά τους”… το πώς θα το “αισθανόταν-αντιλαμβανόταν”… το
χρώμα που θα αποκαλούσαν με το ίδιο όνομα… δε νομίζω πως μπορεί να επαληθευτεί…
με κανένα πειραμα…
Νίκο (διάλεξα το εύκολο)…
Τα ραβδια σχετίζονται κυρίως με τη φωτεινότητα (αν κατάλαβα σωστά)…
οπότε δεν έχουν να κανουν με το θέμα μας… Αλλά μια που αναφέρεις
το 30%… μάλλον πως το ραβδια είναι υδρόφοβα… γιατί συμπέφτει με το
επιπλέον ποσοστό νερού που έχουν στο σώμα τους οι γυναικες..
λολ
▶ Απάντηση
Permalink Απάντηση από τον/την Κωστης Λελεδακης στις 4 Ιούνιος 2013 στις 17:33
Δημήτρη,
κάτι ακόμα…
μιλάω για την κεραία του ραδιοφώνου… της τηλεόρασης κλπ…
καθαρά φυσικής ερώτημα. Πχ σε ένα υποβρύχιο (με κεραια μεσα στο νερό), πιάνουν με την ίδια
κεραία το σήμα που θα πιάναν και έξω… ή αλλάζουν το μήκος
(για τη βέλτιστη απόδοση μιλάω)…
Ισοδύναμα: η συχνότητα ή το μήκος κύματος παίζει πρωτεύοντα ρόλο
στη “σύλληψη” του κύματος?
(Αν η κεραία δεν παίζει ρόλο τότε φτάνει η συχνότητα… αλλά αν
παίζει… μάλλον πως το μήκος κύματος σχετίζεται με τη σύλληψη των κυμμάτων…
και τοτε έχει (τουλαχιστον) βαση αυτό που λεει το βιβλίο, έστω και μεσα απο τις “αισθήσεις”
Γκενές Δημήτρης είπε:
Για την κεραία … οι άνθρωποι δεν έχουμε άλλες …μόνο αυτές . Οι μύγες, οι ταύροι και τα ψάρια έχουν άλλα είδη και άλλη …εικόνα
▶ Απάντηση
Permalink Απάντηση από τον/την Γκενές Δημήτρης στις 4 Ιούνιος 2013 στις 18:33
Κωστή η αντιδράσεις διάσπασης της ροδοψίνης και η κατάλυση της από το φως εμπλέκουν κβαντικά φαινόμενα αλληλεπίδρασης φωτονίων με ύλη… [ με αποτέλεσμα την παραγωγή νευροδιαβιβαστικών ουσιών που προκαλούν ερεθίσμα επί των οπτικών νευρώνων ]… σε τέτοια φαινόμενα η κυματική περιγραφή αποτυγχάνει…
Οι κυματικές περιγραφές προτιμούνται για την διάδοση αλλά όχι για την αλληλεπίδραση του ορατού φωτός με την ύλη ( π.χ. φωτοηλεκτρικό φαινόμενο )