Το εκπαιδευτικό σύστημα σχεδιάστηκε για να…

Δημοσιεύτηκε από το χρήστη Γιώργος Γεωργαντάς στις 24 Ιούνιος 2014 στις 16:45 στην ομάδα Επιστήμες της Ανθρώπινης Κοινωνίας

Ένα άρθρο από εδώ:

http://www.scribd.com/doc/6146284/The-Educational-System-Was-Design…

Δεν είναι μυστικό ότι το εκπαιδευτικό σύστημα των ΗΠΑ δεν κάνει πολύ καλή δουλειά. Οι μελέτες δείχνουν ότι, με φοβερή ακρίβεια, οι μαθητές της Αμερικής υστερούν σε σχέση με τους συνομηλίκους τους σχεδόν κάθε βιομηχανικής χώρας. Ακούμε συγκλονιστικά στατιστικά σχετικά με το ποσοστό των αποφοίτων γυμνασίου που δεν μπορούν να βρουν τις ΗΠΑ στο χάρτη, ή που δεν ξέρουν ποιος ήταν ο Αβραάμ Λίνκολν.
Διάφορες πτυχές του συστήματος έχουν κατηγορηθεί – υπεράριθμες αίθουσες διδασκαλίας, έλλειψη χρηματοδότησης, οι εκπαιδευτικοί οι οποίοι δεν μπορούν να περάσουν τις εξετάσεις επάρκειας στους τομείς τους, κλπ. Αλλά αυτά είναι μόνο δευτερεύοντα προβλήματα. Ακόμη και αν λύνονταν, τα σχολεία θα εξακολουθούν να είναι χάλια. Γιατί; Γιατί έτσι έχουν σχεδιαστεί να είναι.

Πώς τολμώ να κάνω μια τέτοια “τολμηρή” δήλωση; Πώς ξέρω το γιατί το σχολείο του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος της Αμερικής σχεδιάστηκε όπως σχεδιάστηκε (χωρισμένο ανάλογα με την ηλικία, έξι έως οκτώ 50-λεπτες ώρες διδασκαλίας στη σειρά, ορισμένες από Pavlovian κουδούνια, έμφαση στην αποστήθιση, βασισμένα σε διευθυντικές φιγούρες που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν, κλπ.);
Διότι οι άνθρωποι που σχεδίασαν, χρηματοδότησαν και υλοποίησαν το εκπαιδευτικό σύστημα της Αμερικής στα τέλη του 1800 και στις αρχές του 1900 έγραψαν για το τι έκαναν.

Σχεδόν όλα αυτά τα βιβλία, άρθρα και εκθέσεις είναι εξαντλημένα και δύσκολο να βρεθούν. Ευτυχώς για μας, ο John Taylor Gatto τα εντόπισε. Ο Gatto ψηφίστηκε Καθηγητής της Χρονιάς τρεις φορές στην πόλη της Νέας Υόρκης και Καθηγητής της Χρονιάς το 1991 στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης. Αλλά απογοητεύτηκε με τα σχολεία – με τον τρόπο που επιβάλλουν συμμόρφωση, τον τρόπο που σκοτώνουν τη φυσική δημιουργικότητα, φιλοπεριέργεια, και την αγάπη της μάθησης που κάθε μικρό παιδί έχει στην αρχή. Έτσι άρχισε να ψάχνει σε “άγνωστη γη”, στις ρίζες του εκπαιδευτικού συστήματος της Αμερικής.

Το 1888, η Επιτροπή Παιδείας της Γερουσίας είχε “αγχωθεί” για την τοπική, μη τυποποιημένη, μη υποχρεωτική μορφή της εκπαίδευσης που μάλιστα μάθαινε στα παιδιά να διαβάζουν σε προχωρημένο επίπεδο, να κατανοούν την ιστορία, και, αλίμονο, να σκέφτονται για τους εαυτούς τους. Η έκθεση της επιτροπής ανέφερε τα εξής:

«Πιστεύουμε ότι η εκπαίδευση είναι μία από τις κύριες αιτίες της δυσαρέσκειας που τα τελευταία χρόνια εκδηλώνεται μεταξύ των εργαζόμενων τάξεων”.

Από τη στροφή του αιώνα, οι νέοι κρατούντες στην εκπαίδευση της Αμερικής προωθούσαν μια νέα μορφή εκπαίδευσης με μια νέα αποστολή (και δεν ήταν να διδάξει). Ο διάσημος φιλόσοφος και παιδαγωγός John Dewey έγραψε το 1897:

Κάθε εκπαιδευτικός θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι είναι ένας κοινωνικός υπηρέτης, ορισμένος για τη διατήρηση της ομαλής κοινωνικής τάξης και τη διασφάλιση της “σωστής” κοινωνικής ανάπτυξης.

Στη διατριβή του, το 1905, για το Columbia Teachers College, ο Elwood Cubberly, ο μελλοντικός Κοσμήτορας της Εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, έγραψε ότι

τα σχολεία πρέπει να είναι τα εργοστάσια, “στα οποία νωπά προϊόντα, τα παιδιά, πρέπει να διαμορφωθούν σε ολοκληρωμένα προϊόντα που παρασκευάζονται … όπως τα καρφιά, και οι προδιαγραφές για την κατασκευή θα προέρχονται από την κυβέρνηση και τη βιομηχανία”.

Το επόμενο έτος, το Εκπαιδευτικό Συμβούλιο Rockefeller, το οποίο χρηματοδότησε τη δημιουργία πολλών δημόσιων σχολείων, εξέδωσε μια δήλωση, από την οποία παραθέτουμε ένα μικρό μέρος:

Στα όνειρα μας … οι άνθρωποι παραδίδονται με τέλεια υπακοή στα χέρια μας προκειμένου να τους διαμορφώσουμε σαν πηλό. Οι σημερινές εκπαιδευτικές συμβάσεις [πνευματική εκπαίδευση και διάπλαση χαρακτήρα] σβήνουν από το μυαλό μας, και ξεφεύγοντας από τις συμβάσεις αυτές, προωθούμετο δικό μας καλό πάνω σε μια σειρά ευγνωμονούντων και ευεπηρέαστων “λαϊκών ανθρώπων”. Δε θα προσπαθήσουμε να κάνουμε αυτούς τους ανθρώπους ή τα παιδιά τους φιλοσόφους, ή άνδρες της μάθησης, ή άνδρες της επιστήμης. Πρέπει να μην βγουν ανάμεσά τους εκπαιδευτικοί, συγγραφείς, ποιητές και λογοτέχνες. Δεν θα ψάξουμε για παιδιά με ταλέντο για μεγάλοι καλλιτέχνες, ζωγράφοι, μουσικοί, ούτε δικηγόροι, γιατροί, κήρυκες, πολιτικοί, στους οποίους έχουμε άφθονη προσφορά. Η αποστολή που θέτουμε στους εαυτούς μας είναι πολύ απλή … θα οργανώσουμε τα παιδιά … και θα τους διδάξουμε να κάνουν με έναν τέλειο τρόπο τα πράγματα που οι μητέρες τους και οι πατέρες τους τα κάνουν με έναν ατελή τρόπο.

Την ίδια χρονική περίοδο, ο William Torrey Harris, Επίτροπος Παιδείας 1889 – 1906 στις ΗΠΑ, έγραψε:

Ενενήντα εννέα [σπουδαστές] από εκατό είναι “ρομπότ” (“αυτόματα”), που προσπαθούν να περπατήσουν στα προβλεπόμενα μονοπάτια, και να τηρούν τους τύπους. Αυτό δεν είναι ατύχημα, αλλά το αποτέλεσμα σημαντικής εκπαίδευσης, η οποία επιστημονικά ορίζεται ως η χειραφέτηση του ατόμου.

Σε εκείνο το ίδιο βιβλίο, Η Φιλοσοφία της Εκπαίδευσης, ο Harris αποκάλυψε επίσης:

Ο μεγάλος στόχος του σχολείου μπορούν να υλοποιηθεί καλύτερα στο σκοτάδι, σε άσχημα μέρη χωρίς αέρα….[Ο μεγάλος στόχος] Είναι να δαμάσει κανείς το φυσικό εαυτό του, να ξεπεράσει την ομορφιά της φύσης. Το σχολείο θα πρέπει να αναπτύξει τη δυνατότητα [του μαθητή] να αποσύρεται από τον εξωτερικό κόσμο.

Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Πρόεδρος Woodrow Wilson θα επαναλάβει αυτές τις απόψεις σε μια ομιλία του σε επιχειρηματίες:

Θέλουμε μια τάξη να έχει μια φιλελεύθερη παιδεία. Θέλουμε μια άλλη τάξη, μια αναγκαστικά πολύ μεγαλύτερη σε μέγεθος τάξη, να παραιτηθεί από το προνόμιο μιας φιλελεύθερης εκπαίδευσης και να διαθλαστεί για την πραγματοποίηση συγκεκριμένων δύσκολων χειρωνακτικών εργασιών.

Γράφει ο Gatto: “Ένας άλλος σημαντικός αρχιτέκτονας των τυποποιημένων τεστ, ο H.H. Goddard, είπε στο βιβλίο του “Ανθρώπινη αποτελεσματικότητα” (1920), ότι η εκπαίδευση της κυβέρνησης ήταν για “την τέλεια οργάνωση της κυψέλης”. 

Ενώ ο πρόεδρος του Χάρβαρντ τα έτη 1933 – 1953, ο James Bryant Conant, έγραψε ότι η αλλαγή σε ένα καταναγκαστικό, άκαμπτο και εν δυνάμει καταστροφικό εκπαιδευτικό σύστημα είχε απαιτηθεί από “ορισμένους βιομηχάνους και “οραματιστές” που άλλαζαν τη φύση της βιομηχανικής διαδικασίας.”

Με άλλα λόγια, οι κυρίαρχοι της βιομηχανίας και της κυβέρνησης θέλησαν ρητά ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα διατηρήσει την κοινωνική τάξη, με το να μας διδάξουν αρκετά για να “τα φέρουμε βόλτα”, αλλά όχι αρκετά ώστε να μπορέσουμε να σκεφτούμε για τον εαυτό μας, να αμφισβητήσουμε την κοινωνικοπολιτικής τάξη, ή να επικοινωνήσουμε σωστά. Προοριζόμαστε για να γίνουμε καλοί εργάτες-κηφήνες, με ένα απειροελάχιστο ποσοστό του πληθυσμού -κυρίως τα παιδιά των κυρίαρχων της βιομηχανίας και της κυβέρνησης- να εκπαιδεύονται σε τέτοιο επίπεδο ώστε να μπορούν να συνεχίσουν να ελέγχουν τα πράγματα.

Αυτές ήταν, σε κοινή θέα, οι βασικές αρχές για το δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης, ένα σύστημα το οποίο παραμένει αμετάβλητο μέχρι σήμερα. Αν και οι πραγματικοί λόγοι πίσω από αυτό δεν εκφράζονται δημοσίως συχνά, είναι προφανώς ακόμα γνωστά εντός των εκπαιδευτικών κύκλων.

Η κλινική ψυχολόγος Bruce Ε. Levine έγραψε το 2001:

Κάποτε είχα διαβουλεύσεις με έναν δάσκαλο ενός εξαιρετικά έξυπνου οκτάχρονου αγοριού, το οποίο είχε διαγνωστεί με “αντιθετική προκλητική διαταραχή” (oppositional defiant disorder). Εισηγήθηκα ότι ίσως το αγόρι δεν είχε μια ασθένεια, αλλά απλά βαριόταν. Η δασκάλα του, μια ευχάριστη γυναίκα, συμφώνησε μαζί μου. Ωστόσο, πρόσθεσε, “Μας είπαν στη συνέντευξη ότι η δουλειά μας είναι να τα παραδώσουμε έτοιμα για την αγορά εργασίας … ότι τα παιδιά πρέπει να συνηθίσουν να μην τους δίνουμε ερεθίσματα όλη την ώρα, αλλιώς θα χάσουν τη δουλειά τους στον πραγματικό κόσμο .

 ————————–

Ένα επιμύθιο:

Στα χρόνια της κρίσης, αλλά και στα χρόνια που προηγήθηκαν, παρόλο που τα αγαθά συνεχίζουν να παράγονται, μειώνονται διεθνώς οι θέσεις εργασίας.

Τα τελευταία χρόνια, η ανεργία κτύπησε και τη χώρα μας. 27% τα επίσημα (πάντα «επεξεργασμένα») στοιχεία και 60-70% για τους νέους. Πολλοί από τους μαθητές που “βγήκαν από τα χέρια μας” τα τελευταία χρόνια, συντηρούνται από το (μειωμένο ήδη) εισόδημα των γονιών τους.

Η εκπαίδευση λοιπόν, για τους περισσότερους, αποδεικνύεται μια κακή επένδυση!

Οι αγορές, σήμερα, χρειάζονται λιγότερο «προϊόν» από όσο παράγεται. Το “πλεονάζον προϊόν” “πρέπει” να καταστραφεί, ακριβώς όπως καταστρέφονται τα ροδάκινα στις χωματερές.

Ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης πρέπει να δράσει και στους ανθρώπους (αλήθεια, μιλώντας με μια γλώσσα που κυριολεκτεί, υπάρχουν ακόμα εκείνοι που επιμένουν να εξαιρούν τον άνθρωπο από τα εμπορεύματα😉

Και η πολιτεία μας, υπάκουη στα κελεύσματα εκείνων και όχι στα δικά μας, υλοποιεί την εντολή: Δημιουργεί τις κατάλληλες συμπληγάδες που θα καταστήσουν «ανεπαρκείς» τους περισσότερους νέους μας.

Έτσι, διωγμένοι από τα σχολεία και εκπαιδευμένοι να μην σκέφτονται, δεν θα τολμήσουν να ζητήσουν ποτέ, δεν θα απαιτήσουν ποτέ τη ζωή τους. Και αν το κάνουν θα το κάνουν μόνο μέσα από ιδεολογίες πολιτικού χουλιγκανισμού. Όχι μόνο θα μείνουν «στη θέση τους», αλλά θα μας χρησιμεύσουν να διατηρήσουμε και τους άλλους «εκεί»…

………………….

Έχοντας υπόψη μας περιόδους κατά τις οποίες οι άνθρωποι μπορούσαν να πλησιάσουν τον άρχοντα μόνο σκυφτοί, περιόδους κατά τις οποίες ο άρχοντας είχε δική του την πρώτη νύχτα του γάμου, εποχές κατά τις οποίες οι άνθρωποι δεν γνώριζαν το νόμο της βαρύτητας, αλλά γνώριζαν καλά το νόμο του άρχοντα, ίσως κάποιοι να αναρωτηθούμε:

Υπάρχει, άραγε, κάποιος Φυσικός Νόμος που τα επιβάλλει αυτά;

Τα σχόλια

 Απάντηση από τον/την Διονύσης Μητρόπουλος στις 24 Ιούνιος 2014 στις 17:15

Γιώργο η σκληρή πραγματικότητα του σημερινού κόσμου, ειπωμένη με προκλητική αυθάδεια από έναν πρόεδρο των ΗΠΑ, στον οποίο μάλιστα απενεμήθη το 1919 το νόμπελ της ειρήνης:

“Θέλουμε μια τάξη να έχει μια φιλελεύθερη παιδεία. Θέλουμε μια άλλη τάξη, μια αναγκαστικά πολύ μεγαλύτερη σε μέγεθος τάξη, να παραιτηθεί από το προνόμιο μιας φιλελεύθερης εκπαίδευσης και να διαθλαστεί για την πραγματοποίηση συγκεκριμένων δύσκολων χειρωνακτικών εργασιών…”

 Απάντηση από τον/την Διονύσης Μάργαρης στις 24 Ιούνιος 2014 στις 17:21

Καλησπέρα Γιώργο. Καλησπέρα Διονύση.

Νομίζω ότι η πρόταση:

“Οι αγορές, σήμερα, χρειάζονται λιγότερο «προϊόν» από όσο παράγεται. Το “πλεονάζον προϊόν” “πρέπει” να καταστραφεί, ακριβώς όπως καταστρέφονται τα ροδάκινα στις χωματερές.”

Τα λέει όλα…

Απάντηση από τον/την Γιώργος Γεωργαντάς στις 24 Ιούνιος 2014 στις 19:05

Καλησπέρα Διονύση και Διονύση 🙂

Ο,τι και να λέμε, σίγουρα δεν μπορούμε να τα βάλουμε με έναν..πλανήτη.

Ίσως, κάποτε να υπάρξει η χειραφέτηση του ανθρώπου και όλα αυτά να γίνουν μουσειακά εκθέματα που θα δείχνουν την προϊστορία του ανθρώπινου γένους.

Εμείς όμως, σ’ αυτή την εποχή ζούμε και σ’ αυτή μεγαλώνουμε τα παιδιά μας (και τα βιολογικά και τα …άλλα).

Και πρέπει να τα μεγαλώσουμε ελεύθερα, ως ανθρώπους γενικά και όχι ως ανθρώπους – ρομπότ ή εμπορεύματα μιας ορισμένης ιστορικής εποχής…

 Απάντηση από τον/την Δημητρακοπουλος Μιχαλης στις 25 Ιούνιος 2014 στις 15:46

Αγαπητοι συναδελφοι διαβασα το αποσπασμα απο αυτο το αρθρο κι αναζητωντας την πηγη βρεθηκα μπροστα σε ενα ψευδωνυμο το “Blankety Blank” και τιποτα παραπερα. Επειδη πιστευω οτι τετοιες κατευθυντηριες γραμμες οταν δινονται δινονται πισω απο κλειστες πορτες και χωρις γραπτα ντοκουμεντα οφειλω να πω οτι τα αντιμετωπιζω με μεγαλη επιφυλαξη.Πραγματικα πιστευετε οτι τοσο ευκολα ενας προεδρος της Αμερικης θα ελεγε δημοσια κατι τετοιο; Μου φαινεται τουλαχιστον αστειο. Τωρα το καποτε σε μια  ψυχολογο μια δασκαλα ειπε “Μας είπαν στη συνέντευξη ότι η δουλειά μας είναι να τα παραδώσουμε έτοιμα για την αγορά εργασίας … ειναι κλασσικο τμημα αστικου μυθου. Δεν ξερω αλλα μου φαινεται αρκετα απλοικο το ολο πακετο.

Απάντηση από τον/την Γιώργος Γεωργαντάς στις 25 Ιούνιος 2014 στις 23:47

Θα μπορούσε και να είναι έτσι, συνάδελφοι. Θα ήταν δυνατόν κάποιος συγγραφέας να συμπεριλάβει σε κάποιο κείμενό του κάποιο στοιχείο που έφτασε σ’ αυτόν, χωρίς να ελέγξει την εγκυρότητά του. Ελλιπής τεκμηρίωση λέγεται.

Όμως, με μια πρόχειρη αναζήτηση μιας περίπου ώρας, προέκυψαν τα εξής:

The Meaning of a Liberal Education  (1909)
by Woodrow Wilson

An Address to the New York City High School Teachers Association

January 9, 1909

Published in High School Teachers Association of New York, Volume 3, 1908-1909, pp.19-31 and Papers of Woodrow Wilson, 18:593-606

(το συγκεκριμένο απόσπασμα από το λόγο του Προέδρου, περιέχεται στη 10^η παράγραφο του κειμένου)

http://en.wikiquote.org/wiki/Woodrow_Wilson

Educating for dependence or understanding:  Framing the debate on a…

A multi-perspective analysis of:

“We want one class of persons to have a liberal education and we want another class of persons,  a very much larger class of necessity, to forgo the privileges of a liberal education.” — Woodrow Wilson (1909)

THE ODYSSEUS GROUP John Taylor Gatto

 

Δεν ξέρω αν είναι, λοιπόν, αστείο, αλλά «πραγματικά ένας πρόεδρος της Αμερικής είπε δημόσια κάτι τέτοιο». Ο λόγος του προέδρου Wilson αποτελεί βιβλιογραφία…

Τώρα, οι «ισχυρισμοί» της ψυχολόγου;  Θα μπορούσε άραγε, η δασκάλα, να παραφράζει τα λόγια που άκουσε; Πιθανόν. Θα μπορούσε να μην αποδίδει σωστά το νόημά τους; Νομίζω όχι. Αλλά οι κλινικές μελέτες αποτελούν για έναν ψυχολόγο το αντίστοιχο των πειραμάτων για έναν φυσικό. Νομίζω ότι χρειάζεται κάτι περισσότερο από κακή πίστη και διαίσθηση για να τις αμφισβητήσει κανείς. Το βέβαιο είναι ότι έχουμε ακούσει πιο κυνικές προτροπές, από διάφορους “πωλητές”. Γιατί όμως αμφιβάλλουμε, αφού σήμερα, δίπλα μας διατυπώνεται ωμά η προτροπή για τη φυσική εξόντωση ανθρώπων που θεωρούνται παρείσακτοι;

Το αγγλικό κείμενο πάντως, αναφέρει:

The final quote above is from page 74 of Bruce E.Levine’s excellent book Commonsense Rebellion:Debunking Psychiatry, Confronting Society (New York:Continuum Publishing Group, 2001)

Μήπως το βιβλίο είναι ανύπαρκτο; https://repository.library.georgetown.edu/handle/10822/546994

Υπάρχουν αρκετές δημοσιεύσεις του άρθρου.(π.χ. http://www.informationclearinghouse.info/article11693.htm)

Η παλαιότερη που έτυχε να βρω, φτάνει στο 2004 και οι περισσότερες παραπομπές δίνουν τη διεύθυνση: http://www.thememoryhole.org/edu/school-mission.htm, που είναι όμως ανενεργή. Μετά από 10 χρόνια, λογικό μου φαίνεται.

Για τα στοιχεία του άρθρου όμως, γενικά, το αγγλικό κείμενο, στη διεύθυνση που έδωσα στην αρχή του, καταλήγει:

John Taylor Gatto’s book, The Underground History of American Education: An Intimate Investigation into theProblem of Modern Schooling (New York: Oxford VillagePress, 2001), is the source for all of the abovehistorical quotes. It is a profoundly important,unnerving book, which I recommend most highly. You canorder it from Gatto’s Website, which also contains thefirst half of the book online for free.

Μήπως και αυτό είναι ανύπαρκτο; http://www.johntaylorgatto.com/underground/index.htm

Ευχαριστώ το συνάδελφο Μιχάλη Δημητρακόπουλο για την έρευνα και το ενδιαφέρον του. Θα εκτιμούσα ακόμη περισσότερο, αν προέβαινε σε αντίστοιχη έρευνα αλλά και τεκμηρίωση και άλλων απόψεων που συναντήσαμε στο δίκτυο αυτό τον καιρό…

Υ.Γ. Πραγματικά, “όπως έχει γίνει σήμερα ο κόσμος”, δεν ξέρεις τι και ποιον να πιστέψεις…Το λένε και στα καφενεία…

(Πάντως το “Blankety Blank”, δεν έτυχε να μου προκύψει πουθενά…)

 Απάντηση από τον/την Δημητρακοπουλος Μιχαλης στις 26 Ιούνιος 2014 στις 17:40

Θα ξεκινησω απ’ το τελος. Το “Blankety Blank” ειναι το ονομα του αρθρογραφου στο http://www.scribd.com/doc/6146284/The-Educational-System-Was-Design… που δημοσιευτηκε στην αρχη της αναρτησης. Δεν ειναι δικο μου εφευρημα.

Τωρα για τον λογο του Wilson εχει πραγματι δικιο ο συναδελφος Γεωργαντας , οντως υπαρχει αυτη η περικοπη που αναφερει.

Υπαρχει ομως λιγο πιο πριν και η  “There is no method in American life by which the state or any public authority can pick out the persons to be educated in the one way or the other. The vitality of American life, and the vitality of all democratic life, lies in self-selection; it lies in the challenge put upon all to make up their minds as to what they want and what they intend to do with themselves. It is absolutely essential that we should start with that or we can never have any system of education.

Και αμεσως, μα αμεσως μετα : They must make a selection, and you must make a selection.

Τωρα οσο για την ρηση της δασκαλας στην ψυχολογο που αναπαραγεται σε διαφορα βιβλια και αρθρα με συγχωρειτε αλλα το αντιστοιχο του δεικτη επι του τυπου των ηλων ειναι το ονομα αυτου που το ειπε. Επειδη “καποιος καποτε μου ειπε…”  προσωπικα (αυστηρα την προσωπικη μου γνωμη εκφραζω ) δεν μου αρκει. Παρα πολλοι αστικοι μυθοι αναπαραγονται και διαδιδονται για χρονια, μπαινουν μεσα σε βιβλιογραφιες και καταντουν θεσφατα.

Και για να το κλεισω διοτι δεν εχει νοημα η αντιπαραθεση επι των λεγομενων ενος αμερικανου προεδρου που επωθηκαν 140 χρονια πριν. Το να πιστευουμε οτι καποια σκοτεινα κεντρα απεργαζονται την καταστροφη μας δεν ειναι απο τις πρωτες μου επιλογες. Το οτι ζουμε στον καπιταλισμο οπου  το κερδος ειναι αυτοσκοπος ειναι επισης προφανες. Δεν θα αποτολμησω φυσικα ενα “δια ταυτα”.

 Απάντηση από τον/την Μαλακασιώτης Νικόλαος στις 26 Ιούνιος 2014 στις 17:53

Γιώργο εξαιρετικά ενδιαφέρον το άρθρο σου και απο εδώ

 Απάντηση από τον/την Γιώργος Γεωργαντάς στις 26 Ιούνιος 2014 στις 18:44

κ. Δημητρακόπουλε

Δυστυχώς, το πνεύμα του δεύτερου σχολίου σας, είναι ίδιο με του πρώτου.

Το θέμα του (ιδιαίτερα εμπαθούς και αγενούς) σχολίου σας ήταν ότι το κείμενο περιέχει ψεύδη.

Με ύφος 40 καρδιναλίων, γράψατε:

“Πραγματικα πιστευετε οτι τοσο ευκολα ενας προεδρος της Αμερικης θα ελεγε δημοσια κατι τετοιο; Μου φαινεται τουλαχιστον αστειο.”

 

Οφείλατε, να ζητήσετε συγνώμη.

Τουλάχιστον.

Υ.Γ. Για τα άλλα θεωρώ περιττό να αναφερθώ. Θα πω μόνο ότι τις αναφορές για “θεωρίες συνωμοσίας” σας τις επιστρέφω.

Απάντηση από τον/την Γιώργος Γεωργαντάς στις 26 Ιούνιος 2014 στις 18:59

Να είσαι καλά Νίκο.