by 
Δημοσιεύτηκε από το χρήστη Γιώργος Γεωργαντάς στις 15 Μάρτιος 2014 στις 19:39 στην ομάδα Επιστήμες της Ανθρώπινης Κοινωνίας
Η γνωστή φράση “α-μπε-μπα-μπλομ-του-κει-θε-μπλομ”, προέρχεται άραγε από τη φράση των αρχαιοελληνοπαίδων “απεμπολών και κείθεν εμβολών”;
Πράγματι η ελληνική γλώσσα είναι η καταλληλότερη για τους υπολογιστές;
Είναι αλήθεια ότι οι Άγγλοι επιχειρηματίες προτρέπουν τα ανώτερα στελέχη τους να μάθουν αρχαία ελληνικά;
Είναι γεγονός ότι για μια ψήφο δεν επελέγη η ελληνική ως η επίσημη γλώσσα των νεοσύστατων ΗΠΑ;
Υπήρξαν Έλληνες που έλεγαν τον Ακάθιστο Ύμνο “Ποδαράτο Αμανέ”;
Τη γνώμη του γι’ αυτά και άλλα παραλειπόμενα της σύγχρονης “φιλολογίας”, διατυπώνει σε διάλεξή του, ο Νίκος Σαραντάκος:
Σχόλια
Απαντήσεις σε αυτή τη συζήτηση
Απάντηση από τον/την Νίκος Παναγιωτίδης στις
-
Φίλε Γιώργο δεν ξέρω να σου απαντήσω αν υπήρχαν Έλληνες που έλεγαν τον ακάθιστο ύμνο “Ποδαράτο Αμανέ”. Υπήρχε όμως μια εποχή άγριων συγκρούσεων μεταξύ καθαρευουσιάνων και δημοτικιστών και, ενδέχεται κάποιος καθαρευουσιάνος, με σκοπό να αποτρέψει την καθιέρωση της δημοτικής, να επισήμανε το ενδεχόμενο ο όρος “Ακάθιστος Ύμνος” να μεταβληθεί σε “Ποδαράτο Αμανέ” αν γίνει το λάθος και καθιερωθεί η Δημοτική. Μάλιστα, κάποιος καθαρευουσιάνος είπε ότι, σε τέτοια περίπτωση, μπορεί στον Ακάθιστο Ύμνο να ψέλλουμε “γεια σου τσούπρα απάντρευτη” αντί του “Χαίρε νύμφη ανύμφευτε”.
Απάντηση από τον/την Γιώργος Γεωργαντάς στις
-
Υποθέτω ότι έτσι συνέβη Νίκο. Βέβαια, ο “γλωσσαμύντωρ” της εποχής δεν επεσήμανε κάποιον πραγματικό κίνδυνο (αφού η δημοτική είναι επίσημη γλώσσα από το 1982 και τέτοια κακά δεν μας χτύπησαν). Εκείνη την εποχή όμως, τέτοιες κατηγορίες είχαν ιδιαίτερη βαρύτητα και – όπως λες – οδήγησαν ακόμα και σε αιματοχυσίες. Στα αυτιά του απλού ανθρώπου, σήμαιναν ότι οι δημοτικιστές θα έφερναν «τα ύστερα του κόσμου», τον Αρμαγεδώνα κλπ (για έξοδο από τις αγορές δεν φοβούνταν τότε…).
Χαρακτηριστικά για το θέμα στο http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%BB%CF%89%CF%83%CF%83%CE%B9%C… :
…Οι πολέμιοι των δημοτικιστών τούς αποκαλούν χλευαστικά “μαλλιαρούς” και τους κατηγορούν ως προδότες και ότι ενεργούν κατόπιν σλαβικού σχεδίου, που αποσκοπεί να προκαλέσει διχόνοιες στον Ελληνισμό, θρησκευτικές έριδες, που θα βοηθήσουν τον προσεταιρισμό των Ελλήνων της Μακεδονίας από τη βουλγαρική Εξαρχία…
Και (στο ίδιο):
…η καινούργια κυβέρνηση διέταξε τα αναγνωστικά του Δημοτικού που ήταν γραμμένα στη δημοτική (“Τα Ψηλά Βουνά“) “να καώσι ως έργα ψεύδους”. Οι δε εμπνευστές της μεταρρύθμισης απολύθηκαν από τις θέσεις τους και κατέληξαν στην εξορία. Η αντίληψη περί απειλής κατά της εθνικής κυριαρχίας από τη χρήση της δημοτικής κορυφώνεται με την πειθαρχική δίωξη του καθ. Ιωάννη Κακριδή κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής, επειδή τόλμησε να δημοσιεύσει στη δημοτική και σε μονοτονικό σύστημα την πανεπιστημιακή του παράδοση…
Έτσι, στη «δίκη των τόνων» (1943):
Το ΣτΕ έκρινε ότι η χρήση ενός συγκεκριμένου γλωσσικού τύπου, εν προκειμένου της δημοτικής, δεν απόκειται στην διακριτική ευχέρεια του πανεπιστημιακού, ούτε καλύπτεται από την ελευθερία της διδασκαλίας. Το δικαστήριο θεώρησε ότι η γλώσσα είναι ένας εξωτερικός τύπος, μία αυτονόητη εξωτερική συνθήκη, η οποία επιβάλλεται από το νομοθέτη, ενώ οι όποιες επιστημονικές απόψεις υποστηρίζει ο πανεπιστημιακός δεν μπορούν να αφορούν σε μεταβολές στην μορφή και την χρήση της γλώσσας. Ουσιαστικά τα γλωσσικά θέματα αποτελούν κυρίαρχες κρατικές επιλογές, επιστημονικά και διοικητικά ανέλεγκτες, δίκην κυβερνητικών πράξεων. Με τον τρόπο αυτό, το γλωσσικό ζήτημα εξαιρείται από τον επιστημονικό διάλογο, καθώς δεν συνιστά αντικείμενο επιστημονικής διαπραγμάτευσης και επομένως δεν αποτελεί και πεδίο ανάπτυξης των ακαδημαϊκών ενδιαφερόντων ενός πανεπιστημιακού δασκάλου. Εξαιτίας αυτού του λόγου, υιοθετήθηκε από το δικαστήριο η εντελώς παράδοξη θέση να αναγνωρίζεται στους δημοσίους υπαλλήλους εν γένει η δυνατότητα να χρησιμοποιούν εκτός υπηρεσίας την γλώσσα της αρεσκείας τους, όχι όμως και στους λειτουργούς της εκπαίδευσης, στους οποίους απαγορεύεται και η απλή κριτική στην επίσημη γλώσσα, διότι συγκρούεται με τα καθήκοντά τους.
Θα πρότεινα να μην κάνουμε το λάθος να αντιμετωπίσουμε αφ’ υψηλού εκείνες τις εποχές.
Δε νομίζω ότι σήμερα είμαστε καλύτεροι.
Το περιεχόμενο των μύθων άλλαξε μόνο, όχι η δεισιδαίμων αντίληψη της πραγματικότητας, ούτε ο τρόπος επιβολής της.
Και δεν εξαιρούνται ούτε “επιστήμονες” (ακριβώς όπως τότε)…
Απάντηση από τον/την Νίκος Παναγιωτίδης στις
-
Συμφωνώ με όσα λες, θα ήθελα μόνο να σε ρωτήσω σε σχέση με το “α-μπε-μπε-μπλομ…”. Πως ήταν το αρχαίο; “απεμπολών και κείθεν εμβολών” ή “απεμπολών των κείθεν εμβολών”. Το δεύτερο το καταλαβαίνω σαν “αποκρούοντας τις επιθέσεις απ΄ έξω” ενώ το πρώτο δεν το καταλαβαίνω. Άλλωστε, η νεοελληνική κατάληξη “α-μπε-μπα-μπλομ-του-κει-θε-μπλομ” ταιριάζει καλύτερα με το “απεμπολών των κείθεν εμβολών” παρά “απεμπολών και κείθεν εμβολών”.
Το ότι οι αμερικάνοι δεν επέλεξαν την ελληνική για μια ψήφο το έχω ακούσει και γω. Όμως έχω επίσης ακούσει ότι και η Γερμανική ήταν υποψήφια και αυτή επίσης δεν επελέγη για 1 ψήφο.
Απάντηση από τον/την Γιώργος Γεωργαντάς στις
-
Μα δεν ήταν…
“Είναι απορίας άξιο πώς άνθρωποι μορφωμένοι, με διδακτορικά, πιστεύουν και διαδίδουν τέτοιες χαζομάρες“ (στο βίντεο μετά το 6ο λεπτό)
Τώρα για την επιλογή της ελληνικής από τους αμερικάνους δε νομίζω, καθόσον ο Μπλεκ και οι φίλοι του δεν μιλούσαν ελληνικά…Πιθανότερο θεωρώ να είναι αληθινή η φήμη ότι μας ψεκάζουν, αλλά δεν είμαι σίγουρος μέχρι να με πάρουν τηλέφωνο από το άλφα του Κενταύρου για επιβεβαίωση…
Απάντηση από τον/την ΚΑΣΩΤΑΚΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ στις
-
Η ελληνική γλώσσα θεωρείται από πολλούς ειδικούς το μεγαλύτερο επίτευγμα της αρχαίας ελληνικής διανόησης μεγαλύτερο και από τη Γεωμετρία ακόμα.. .. Η ελληνική γλώσσα και μάλιστα η αρχαία είχε προταθεί για γλώσσα στις ΗΠΑ γιατί οι άλλες γλώσσες και ιδιαίτερα η Αγγλική σήμαινε εξάρτηση. έστω και γλωσσική από ένα ,εν δυνάμει, εχθρό εκείνη την εποχή.. και μια αντιγραφή από τον Σουρή που σατυρίζοντας το Ψυχάρη έγραφε στο Ρωμιό ότι έπρεπε να λέμε τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο ΅”Κώτσο Παλαιοκουβέντα”
Π. – Σκάσε, δεν είσαι ποιητής, προστυχομαθημένε,
κι ο κυρ Γιαννάκης τόγραψε, κι οι μαλλιαροί το λένε.
Χίλιες φορές σου τόλεγα στον καφενέ, τεμπέλη,
για το καλό σου να γενείς του μαλλιαρού κοπέλι.
Χίλιες φορές σου φώναξα στου βίου τον αγώνα
για το καλό σου Παρθενό να λες τον Παρθενώνα,
κι ο Βασιλιάς πως έπρεπε να γίνει Βασιλές,
μα και την υπερέτρια ΄περέτρα να την λες.
