Ηλεκτρομαγνητικό φάσμα και όραση

Καλησπέρα Αντώνη. Βασικά, βλέπουμε την ορατή περιοχή της ακτινοβολίας που φτάνει στο μάτι μας, αφού αυτό έχει ειδικά κύτταρα (ραβδία και κωνία) στον αμφιβληστροειδή που είναι ευαίσθητα σε αυτή. Για να δούμε ένα αντικείμενο ή θα πρέπει να εκπέμπει το ίδιο ορατή ακτινοβολία, δηλαδή να είναι πηγή φωτός (π.χ. λάμπα) ή θα πρέπει να ανακλαστεί πάνω του ορατή ακτινοβολία που προέρχεται από κάποια φωτεινή πηγή η οποία στη συνέχεια θα φτάσει στο μάτι μας. Αν το αντικείμενο απορροφήσει ένας μέρος της ορατής ακτινοβολίας τότε θα δούμε αυτή που θα απομείνει και αφού ανακλαστεί θα φτάσει στο μάτι μας. Έτσι προκύπτουν τα διάφορα χρώματα που βλέπουμε που είναι τμήματα της ορατής ακτινοβολίας, καθένα με διαφορετική συχνότητα. Αν σε ένα σώμα δεν ανακλαστεί ορατή ακτινοβολία που μετά θα φτάσει στο μάτι μας, δε μπορούμε να το δούμε. Όλα τα σώματα βέβαια που έχουν θερμοκρασία πάνω από το απόλυτο μηδέν εκπέμπουν ακτινοβολία. Αυτή όμως, για τη συνηθισμένη θερμοκρασία περιβάλλοντος, είναι αόρατη για μας (υπέρυθρη).

Βέβαια, υπάρχει και η σκέδαση, δηλαδή ένα σώμα να απορροφά ακτινοβολία και στη συνέχεια να την επανεκπέμπει σε όλες τις κατευθύνσεις, αλλά όχι όλες τις συχνότητες με την ίδια ένταση. Αυτό συμβαίνει με το ηλιακό φως που σκεδάζεται από την ατμόσφαιρα και η ένταση της σκεδαζόμενης ακτινοβολίας είναι ανάλογη της τέταρτης δύναμης της συχνότητάς της (αν θυμάμαι καλά). Έτσι, το μπλε χρώμα του ορατού φάσματος που έχει μεγαλύτερη συχνότητα σκεδάζεται με μεγαλύτερη ένταση .χ. από το κόκκινο που έχει μικρότερη συχνότητα και έτσι ο ουρανός φαίνεται μπλε. Ελπίζω να φάνηκα λίγο χρήσιμος. Οι συνάδελφοι φυσικοί ίσως σου δώσουν κι άλλες πληροφορίες…