by 
” Ένιωθα ήρεμος. Μια δυο ερωτήσεις. Ευκολάκια. Έπαιρνα θάρρος. Και ξαφνικά… Η ερώτηση ήρθε από τα πρώτα θρανία. Απρόσμενη. Δεν θυμάμαι πλέον το περιεχόμενό της, αλλά ξέρω πως η απάντηση ήταν για μένα αυτονόητη… Τόσο αυτονόητη …που δεν μπορούσα να την εξηγήσω. Κοκκίνισα από αμηχανία, κάτι ψέλλισα.Στην πλάτη μου ένιωσα κρύο ιδρώτα. Μου πήρε δυο λεπτά να συνέλθω. Πήρα την απόφαση:
– Αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να σας απαντήσω, είπα στο φοιτητή που ρώτησε. “
Καλησπέρα Τίνα.
“Η σχέση ενός μαθητευόμενου με τη φυσική φαίνεται από την εξυπνάδα των ερωτήσεων που κάνει. Η σχέση ενός δασκάλου με τη διδασκαλία φαίνεται από την εξυπνάδα των απαντήσεων που δίνει”.
Πχ, ένας άσχετος με τη φυσική θα κάνει κουτές ερωτήσεις. Ένας ταλαντούχος δάσκαλος θα δώσει έξυπνη απάντηση και στην πιο κουτή ερώτηση.
Ποιος δάσκαλος δεν πέρασε αυτή τη δοκιμασία; Να έχεις προγραμματίσει τι θα πεις, αλλά να σου ..περισσέψει ένα δεκάλεπτο, και να μη ξέρεις τι να κάνεις! Το πρώτο μου μάθημα σε φροντιστήριο όταν ήμουν τεταρτοετής φοιτητής και είχα προσληφθεί σε φροντιστήριο της Πετρούπολης, με ..40 μαθητές στην τάξη! Και να είναι από διάφορα σχολεία της περιοχής, σου φέρνανε τις ασκήσεις που τους έβαζε ο καθηγητής τους, κι έπρεπε να τις λύσεις όλες!
Δεν νομίζω να υπάρχει καθηγητής που σέβεται τον εαυτό του, που να μην ένοιωσε αμηχανία και αγωνία στο πρώτο του μάθημα. Όταν είσαι νέος και δεν έχεις την απαραίτητη εμπειρία, είναι φυσικό να αγχώνεσαι , όχι για το τι θα τους πεις, αλλά για ερωτήσεις που ενδεχομένως θέλουν ψάξιμο για τη σωστή και εμπεριστατωμένη απάντηση, που να μην αφήνει ερωτηματικά στον ερωτώντα.
Φυσικά η πιο τίμια και σωστή στάση αν δεν ξέρεις την απάντηση, είναι να μεταθέσεις την απάντησή σου σε επόμενη στιγμή,αφού πρώτα τη μελετήσεις.