Πότε θα κάνω μάθημα;

Διονύση, Δημήτρη, Γιώργο, Γιάννη, Αποστόλη, Άρη, Πρόδρομε, Παναγιώτη, Ανδρέα, Μανώλη, Θοδωρή, Δημήτρη, Ηλία (αλλά και άλλοι που εκφραστήκατε αλλού),

Καταρχάς σας ζητώ συγγνώμη, καθυστέρησα να σας απαντήσω γιατί αντιμετώπιζα προβλήματα που με εμπόδιζαν να κάνω login στο ylikonet.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για όσα διατυπώσατε σχετικά με το ταινιάκι που έφτιαξα. Τα χρειαζόμουν, με συγκίνησαν, μου “έδωσαν”. Άκουσα όμορφα λόγια και από άλλους, είχαν φυσικά και αυτά την αξία τους. Αλλά οι κουβέντες που ακούγονται από το δικό σου το πε4 το συνάφι, αυτή η αγκαλιά και το χτύπημα στον ώμο όταν γυρνάς στο σπίτι από μια περιπέτεια σε μέρη των οποίων τους κατοίκους τους ε τι να κάνουμε δεν τους πολυγνωρίζεις, αυτές οι κουβέντες είναι πιο ιδιαίτερες και αυτές χρειάζεσαι περισσότερο.

Η λέξη που ακούστηκε περισσότερο στο σχολιασμό της ταινίας ήταν η “συγκίνηση”. Ίσως και το “ταυτίζομαι” -στις διάφορες εκδοχές του. Νομίζω ότι αυτό ήταν το σημαντικότερο κατόρθωμα. Εύχομαι να βρούμε κι άλλους τρόπους να συν-κινηθούμε, να συνδεθούμε, να ταυτιστούμε και να προβληματιστούμε γύρω από το βασικό διακύβευμα των τελευταίων μηνών, που είναι η αλλαγή (όχι μόνο των τρόπων, του χώρου, των συμμετεχόντων, των στόχων κτλ), αλλά η αλλαγή της ίδιας της ουσίας της διδασκαλίας.

Καλό δρόμο