by 
Αρχικά υπάρχει μια μεγάλη μεσοαστρική ύλη η οποία περιστρέφεται. Ως αποτέλεσμα αποσπάται μια αστρική συμπίκνκνωση η οποία αποτελείται από αρχέγονο υλικό δηλαδή μεσοαστρικό αέριο (74% υδρογόνο, 24% ήλιον και 2% βαρύτερα στοιχεία) και κόκκοι σκόνης(διηλεκτρικά και μεταλλικά σωματίδια όπως γραφίτης, σίδηρος κ.α.). Το ένα άτομο του υδρογόνου συγκρούεται με τον κόκκο σκόνης. Έτσι το υδρογόνο θα χάσει μέρος της κινητικής ενέργειας, την οποία θα πάρει ο κόκκος και θα θερμανθεί. Αυτή η διαδικασία συνεχίζετε και μετά από πολύ καιρό η ενέργεια αυτή αποβάλλεται από τον κόκκο με μορφή υπέρυθρης ακτινοβολίας. Άρα το σύστημα υδρογόνο – κόκκος χάνει ενέργεια. Συνεπώς μειώνετε η κινητική ενέργεια του αερίου, δηλαδή η ταχύτητα του. Επομένως το αέριο καταρρέει προς το κέντρο του μεσοαστρικού νέφους (συμπίκνκνωσης) το οποίο έχει ως αποτέλεσμα να αυξηθεί η πυκνότητα και η θερμοκρασία, που σημαίνει ότι όταν αυξάνει η πυκνότητα αυξάνεται το βαρυτικό πεδίο γύρω από την συμπίκνκνωση δηλαδή περεταίρω συμπίκνκνωση με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός πρώτο – αστέρα. Πρόκειται για τεράστια σε διαστάσεις ασταθή σφαίρα αερίου που έχει κατάλληλη θερμοκρασία ώστε να ακτινοβολεί. Μετά από συνεχής συστολή για εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια θα μεταβληθεί σε άστρο. Η μάζα αυτού του πρώτο – αστέρα συνεχίζει να συστέλλεται λόγω βαρύτητας (βαρυτική συστολή) άρα αυξάνεται η θερμοκρασία του. Η θερμοκρασία αυτού του αστέρα αυξάνεται μέχρι κάποια στιγμή να γίνει K=5*10^5 kelvinκαι αρχίζουν οι πυρηνικές αντιδράσεις στο πυρήνα. Αυτό σημαίνει ότι αυξάνεται η πίεση των αερίων του πυρήνα. Αυτή η αύξηση της πίεσης εξισορροπεί τη βαρυτική συστολή με αποτέλεσμα να σταματήσει. Έτσι γεννιέται ένα αστέρι. Άρα άστρο /αστέρι είναι το ουράνιο σώμα που γίνονται πυρηνικές αντιδράσεις και μπορεί να καύσει τα πυρηνικά του αποθέματα.
