by Παραθέτω απόσπασμα από τις οδηγίες στο φωτοηλεκτρικό φαινόμενο
«Στο βιβλίο (σελ. 230) αναφέρεται ότι : “Για να υπερνικήσει τις δυνάμεις που το συγκρατούν στο μέταλλο ένα ηλεκτρόνιο πρέπει να προσλάβει ένα ελάχιστο ποσό ενέργειας. Η ενέργεια αυτή ονομάζεται έργο εξαγωγής και συμβολίζεται με φ. Το έργο εξαγωγής ποικίλει από μέταλλο σε μέταλλο. Όπως είναι διατυπωμένος αυτός ο ορισμός πιθανόν να οδηγεί στην εντύπωση ότι κάθε ηλεκτρόνιο του μετάλλου αν προσλάβει την ενέργεια αυτή θα εξαχθεί. Μια σαφέστερη διατύπωση θα ήταν η εξής:
“Έργο εξαγωγής είναι η ελάχιστη ενέργεια που απαιτείται για να εξαχθούν τα υψηλότατης ενέργειας ηλεκτρόνια από μέταλλο”.
Προφανώς το σχολικό βιβλίο αναφέρεται μόνο σε αυτά. – Λόγω του ότι τα διάφορα ηλεκτρόνια απαιτούν διαφορετικές ποσότητες ενέργειας για να δραπετεύσουν θα υπάρχει μια κατανομή κινητικών ενεργειών Κ τις οποίες έχουν τα φωτοηλεκτρόνια. Η μέγιστη όμως κινητική ενέργεια φωτοηλεκτρονίου θα είναι: Κ=hf -φ. Στη σελίδα 231 του σχολικού βιβλίου αλλά και σε ασκήσεις δεν γίνεται αναφορά σε μέγιστη κινητική ενέργεια αλλά θεωρείται ότι πρόκειται γι’ αυτήν, αφού το σχολικό βιβλίο αναφέρεται μόνο σε ηλεκτρόνια τα οποία, όταν είναι στο μέταλλο, έχουν την υψηλότερη δυνατή ενέργεια.»
Τι καταλαβαίνω (μετάφραση): Τα ηλεκτρόνια έχουν διαφορετική αφετηρία ενέργειας μέσα στο μέταλλο, την οποία αυξάνουν κατά hf απορροφώντας την ενέργεια του φωτονίου, χάνουν κάποιο ποσό διασχίζοντας την επιφάνεια του μετάλλου και εξέρχονται με το υπόλοιπο. Αν είναι τα μέγιστης στην αφετηρία την αυξάνουν κατά hf χάνουν το ελάχιστο για αυτά τα υπερκινητικά φ και εξέρχονται με το υπόλοιπο. Δηλ. όλα τα ηλεκτρόνια δεν απαιτούν το ίδιο ποσό ενέργειας, αλλά αυτά με την υψηλότερη αρχικά θα απαιτούν τη μικρότερη φ. Αν είναι έτσι η εξίσωση του Αϊνστάιν δεν είναι σωστή.
Από όσα ξέρω και θυμάμαι.
φ η ενέργεια που απαιτείται έτσι ώστε κάθε ηλεκτρόνιο να διασχίσει τη μεταλλική επιφάνεια (να υπερπηδήσει το δυναμικό που δημιουργούν τα περιβάλλοντα θετικά ιόντα με ελκτικές προς τα μέσα δυνάμεις) και να εξέλθει και προφανώς είναι το ίδιο για όλα τα ηλεκτρόνια (ανεξάρτητα της κινητικότητάς τους, οι αποτρεπτικές συνθήκες για έξοδο δε μπορεί να είναι διαφορετικές ανάλογα με την ενέργεια εκκίνησης). Όλα τα ηλεκτρόνια (αγωγιμότητας – ελεύθερα με την αμελητέα ενέργεια σε θερμοκρασία δωματίου 1/40 του eV) με την ίδια αφετηρία (σχεδόν ακίνητα σχετικά με την ενέργεια που προσλαμβάνουν από το απορροφούμενο φωτόνιο) χάνοντας διάφορα ποσά ενέργειας, λόγω κρούσεων, και αν η υπολειπόμενη είναι επαρκής (>φ) εξέρχονται με διαφοροποιημένες κινητικές ενέργειας. Αν καμία σύγκρουση (απώλεια) δε συμβεί τότε εξέρχονται με τη μέγιστη κινητική ενέργεια, δηλ. τη διαφορά hf-φ και αποδίδεται σωστά από τη ΦΗΛ εξίσωση.
