
Διαβάζω ότι «τα Τμήματα Φυσικής θα κλείσουν το 2030» λόγω χαμηλής ζήτησης και κενών θέσεων. Οι εύκολες απαντήσεις είναι γνωστές: «είναι πολλά τα τμήματα» ή «φταίει η ΕΒΕ». Όμως το ζήτημα είναι βαθύτερο και αφορά τη σύνδεση των σπουδών με μια σαφή, σύγχρονη επαγγελματική προοπτική.
![]()
Σοβαρά τώρα, υπάρχει αυτό το ενδεχόμενο;
Που το διάβασες αυτό Τίνα;
Η ανάρτηση σου υποθέτω ότι δεν έχει σχόλια λόγω του τριημέρου.
Ο καθηγητής Λουκας Βλάχος έγραψε στο facebook
“Θα κλείσουν τα Τμήματα φυσικής το 2030?
Τα Τμήματα Φυσικής ανησυχούν για τη χαμηλή ζήτηση από τους αποφοίτους Λυκείου, με αποτέλεσμα να μένουν κάθε χρόνο περισσότερες κενές θέσεις. Οι εύκολες «εξηγήσεις» που ακούγονται είναι δύο: είτε «είμαστε πολλά τμήματα, ας κλείσουν μερικά», είτε «φταίει η ΕΒΕ».
Ωστόσο, για πολλά χρόνια οι βάσεις εισαγωγής βρίσκονταν σημαντικά πάνω από το 14 και δεν υπήρχαν κενές θέσεις. Επομένως, η αιτία βρίσκεται αλλού — και αυτό είναι που πρέπει να συζητήσουμε, αντί να το καλύπτουμε με διαφημιστικά βίντεο, επισκέψεις σχολείων ή μείωση των βάσεων εισαγωγής.
Το «κάτι άλλο» είναι απλό: τα προγράμματα σπουδών έχουν παραμείνει σχεδόν ίδια για δεκαετίες και είναι σχεδιασμένα με τη λογική άλλων εποχών: «πάρε Χ μαθήματα, πάρε πτυχίο και (κάποτε) διορίσου σε δημόσιο σχολείο». Η έρευνα που παράγουν οι εξαιρετικές ερευνητικές ομάδες των τμημάτων δεν είναι οργανικά ενσωματωμένη στις σπουδές (ούτε καν μέσω υποχρεωτικής πτυχιακής εργασίας), με αποτέλεσμα πολλοί απόφοιτοι να ολοκληρώνουν τις σπουδές τους χωρίς ουσιαστική ερευνητική εμπειρία και χωρίς σύγχρονες δεξιότητες.
Η θέση μου είναι απλή: αναμορφώστε άμεσα τα προγράμματα σπουδών. Προσανατολίστε τα στις δεξιότητες που χρειάζεται ο σημερινός φυσικός — εκείνες που καθιστούν έναν απόφοιτο ανταγωνιστικό το 2026. Έχουμε ανάγκη από φυσικούς-ερευνητές, όχι από πτυχιούχους-«κινούμενες εγκυκλοπαίδειες».”
Συμφωνώ Τίνα. Τα προβλήματα είναι δομικά.
Βέβαια τα τμήματα είναι πολλά σε όλη την χώρα και δεν αναφέρομαι μόνο στα τμήματα Φυσικής. Υπάρχει (σε μαθητές κ γονείς) το όνειρο των σπουδών, τα παιχνίδια των πολιτικών (κάθε κωμόπολη και μια πανεπιστημιακή σχολή), η λογική της επαγγελματικής “αποκατάστασης” (που θεωρώ ότι καταρρέει) στο Δημόσιο και η ακαδημαική νοοτροπία όπου οι σπουδές είναι “ανεξάρτητες” από την επαγγελματική προοπτική.
Και φτάσαμε εδώ..