Τα χρώματα

ΑΘΑΝΑΣΙΑ

Κανείς από τους νεκρούς δεν έχει πεθάνει στην πραγματικότητα όσο υπάρχει έστω και ένας ζωντανός που τον θυμάται. Δέκα χρόνια και κάτι χωρίς τον Ανδρέα που εξακολουθεί να ζει μέσα από τις μνήμες των φίλων του. Στη μνήμη του και με την ευκαιρία του ερχομού της Άνοιξης έχω μετατρέψει σε pdf μία εργασία του για τα χρώματα. Η εργασία υπάρχει και σε ppt στην ετικέτα του δικτύου ylikonet.

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Σε κάποια συζήτηση με τον Ανδρέα όταν τον ρώτησα αν είχε επισκεφθεί κάποιο νησί του Αιγαίου ( δεν θυμάμαι ποιο ) μου απάντησε ότι είχε πάει μία φορά για 3 ημέρες. Στη συνέχεια όταν τον ρώτησα τι του άρεσε περισσότερο από το νησί, μου απάντησε ότι με το που πάτησε στο νησί πήγε σε ένα καφενείο να πιεί έναν καφέ όπου γνωρίστηκε με έναν γέρο πολύ αξιόλογο άνθρωπο. Τις επόμενες τρεις ημέρες τις πέρασε εκεί στο καφενείο μαζί του, οπότε δεν πρόλαβε να δει τίποτα από το νησί. Παρόλα αυτά ήταν από τις καλύτερες εμπειρίες της ζωής του. Αυτή η ιστορία περιγράφει πλήρως τη θέση του Ανδρέα απέναντι στον άνθρωπο που τον θεωρούσε το λαμπρότερο αξιοθέατο της φύσης.  Ήταν ένας πραγματικός ανθρωπιστής.

Ο Ανδρέας είχε μία ιδιαίτερη σχέση με τους φίλους του. Πολύ κοινωνικός με ανοικτά πάντα ώτα και με μία τάση να βρίσκεται στο επίκεντρο της παρέας. Χωρίς όμως να επιβάλει τις απόψεις του και χωρίς να θέλει να φανεί ο καλύτερος. Απλά ήθελε να είναι ο επιτελικός παίκτης. Αυτός που έκανε το παιχνίδι. Αυτός που ανέθετε τους ρόλους. Αυτό το πετύχαινε στην εντέλεια λειτουργώντας έξυπνα και μεθοδικά. Έτσι για παράδειγμα σε κάθε συνέδριο των φυσικών είχε ένα πρόβλημα στο τσεπάκι του. Ένα πρόβλημα που δεν είχε πάντα τη λύση του και δεν είχε στόχο μέσα από αυτό να αναδειχθεί ως ο καλύτερος των καλυτέρων. Ως στόχο είχε να γίνει το επίκεντρο του προβληματισμού. Να συσπειρώσει την ομάδα. Το πρόβλημα το έθετε πρώτα στους μυημένους και στη συνέχεια γινόταν το θέμα του συνεδρίου.

Μερικά από τα προβλήματα που θυμάμαι:

Στο Λουτράκι είχε βάλει το θέμα ποια είναι η επιτάχυνση του σημείου επαφής με το έδαφος ενός σώματος που κυλίεται και τι είδους επιτάχυνση είναι: κεντρομόλα ή επιτρόχια;

Στην Καβάλα θυμάμαι είχε βάλει το θέμα της πλεύσης των φρούτων. Ποια φρούτα επιπλέουν και ποια πάνε στον πάτο και γιατί; τι κάνει ένα μανταρίνι ή πορτοκάλι με τα φλούδια και τι όταν αφαιρέσουμε τα φλούδια. Η αιτία αυτής της μελέτης όπως μου είχε εκμυστηρευτεί, ήταν μία γειτόνισσα του που του είχε πάει κάποια φρούτα μέσα σε μία κανάτα με κρασί και μπράντι. Σαγκρία που το λένε στην Ισπανία.

Στο συνέδριο του Ναυπλίου είχε θέσει το ερώτημα με το υποβρύχιο. Αν ένα υποβρύχιο πλημμυρίσει σε βάθος 100m και σφραγιστούν οι πόρτες του, όταν ανέβει στην επιφάνεια πόση θα είναι η πίεση του νερού που περιέχει;

Στην Καλαμάτα είχε ένα πλαστικό το οποίο παρουσίαζε μία περίεργη συμπεριφορά. όταν το έστριβες δεξιόστροφα περιστρεφόταν για αρκετή ώρα. Με αριστερόστροφη όμως περιστροφή σταματούσε πολύ γρήγορα. Μία κέλτικη πέτρα όπως είναι γνωστό.

Άλλες πάλι φορές δεν έβαζε ένα πρόβλημα, αλλά έθετε ένα ερώτημα

Στο συνέδριο της Λάρισας είχε θέσει το ερώτημα ποια θα ήταν η ιδανικότερη εθνική ομάδα φυσικών όλων των εποχών. Σε κάποιο συνέδριο δεν θυμάμαι ακριβώς σε ποιο, είχε κάνει μία ομιλία σχετικά με τις διαφορές ανάμεσα στη φιλοσοφία του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη και μετά ρωτούσε όλους τους φίλους του πού κατατάσσουν το εαυτό τους. Στους Πλατωνικούς ή στους Αριστοτελικούς; Σε κάποια άλλα συνέδρια έβαζε ένα αγαπημένο του τεστ λογικής όπως να βρεις την πρόταση «Οι 7 Π του Φ», «Οι 7 Η της Ε» «Τα 7 Κ» «Τα 7 φ της Α»

Ένα άλλο παιχνίδι που είχε βάλει ήταν να βρούμε λέξεις με πολλαπλά νοήματα. Όσο περισσότερα τόσο το καλύτερο. Νομίζω, αν δεν με απατά η μνήμη μου, ότι είχα κερδίσει τον διαγωνισμό με τη λέξη «κόμμα»

Τη στάση του αυτή τη συνέχισε και στον ιστότοπο που διατηρούσε με το να προτείνει 70 προβλήματα φυσικής αφιερωμένα σε 70 φίλους φυσικούς ένα στον καθένα. ( 71 στην πραγματικότητα ).

http://users.sch.gr/kassetas/ed0exercises.htm

Ο Ανδρέας γινότανε αγαπητός γιατί έδινε ιδιαίτερο βάρος στην επαφή του με τον κάθε άνθρωπο χωριστά και ιδιαίτερα με το ωραίο φίλο. Είχε για τον καθένα και την καθεμία μία καλή κουβέντα να πει. Έτσι εξέπεμπε μία αύρα αίγλης που αποτελούσε τον πυρήνα δημιουργίας της παρέας. Η σχέση του αυτή με τους φίλους του δημιούργησε πολύ αποδοτικές συνεργασίες. Στα καμένα βούρλα η συνεργασία αυτή είχε ως αποτέλεσμα την παρουσίαση του ουράνιου τόξου από την ομάδα Κασσέτα, Καλογήρου, Σιτσανλή και Μουρούζη.

http://users.sch.gr/kassetas/SYNEDRIO%2014.htm

Είχε προηγηθεί μία παρουσίαση της ομάδας στην Αλεξανδρούπολη, όπου εκεί έκανα το συνοικέσιο Ανδρέα, Ηλία Σιτσανλή μία πολύ αποδοτική συνεργασία που οδήγησε σε μία πολύ αξιόλογη πρόταση σχετικά με το πρόγραμμα σπουδών του Γυμνασίου. Δυστυχώς δεν έφθασε ποτέ στα σχολεία μας.

Ο Ανδρέας ήταν μοναδικός γιατί το πάθος της σχέσης του με τους ανθρώπους στηριζόταν στις δύο βασικές κολώνες του πολιτισμού μας. Στην τέχνη ( κινηματογράφο, θέατρο μουσική λογοτεχνία ) και την επιστήμη ( φυσική, φιλοσοφία). Η διαθεματικότητα του ήταν μοναδική. Δύο έργα του που αποδεικνύουν περίτρανα αυτή του την ικανότητα είναι «τα χρώματα» και «η αφήγηση του σιδήρου»

Ήταν αυτό που λέμε ένας άνθρωπος με κουλτούρα. Και ειδικότερα με Ευρωπαϊκή κουλτούρα.  Με βαθιά γνώση στην επιστήμη αλλά και στη γλώσσα.  Είχε ξεχωρίσει τα αντικείμενα τις έννοιες τα φαινόμενα κα τους νόμους με έναν μοναδικό τρόπο. Χρησιμοποιούσε τα ρήματα τα θεμέλια της γλώσσας, με τον πλέον δόκιμο τρόπο για να περιγράψει τα φυσικά φαινόμενα κα τους νόμους.

Θα κλείσω το αφιέρωμα στη μνήμη του φίλου μας του Ανδρέα Ι Κασσέτα με δύο προτάσεις:

1. Η ετικέτα «https://ylikonet.gr/tagtag/ανδρέας-κασσέτας/» που είναι αφιερωμένη στο έργο του να γίνει πιο εμφανής στο δίκτυο ώστε κάποιος νέος επισκέπτης να τη βρίσκει πιο εύκολα
2. Να δημιουργηθεί ένας θεσμός από κάποιον ή κάποιους φορείς με στόχο τη βράβευση ενός ή περισσότερων εκπαιδευτικών για την προσφορά τους στην εκπαίδευση με τίτλο. «Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ – ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΝΔΡΕΑ Ι. ΚΑΣΣΕΤΑ»

ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ