by 
Το κοχύλι ή όστρακο είναι το εξωτερικό, σκληρό, προστατευτικό κέλυφος των θαλάσσιων ασπόνδυλων οργανισμών με εξωτερικό σκελετό, όπως τα προσωβάγχια και γενικότερα διάφορα άλλα είδη μαλακίων, των οποίων και αποτελεί μέρος του σώματος τους. Συνήθως αυτό είναι ασβεστολιθικό ή τιτανικό ή χιτινώδες που εκκρίνεται από αδένες που βρίσκονται υπό τον μανδύα του ζώου. Αποτελείται από δύο στρώματα το εξωτερικό και το εσωτερικό. Το εξωτερικό μπορεί να είναι λείο, ανώμαλο, γραμμωτό ή ελικοειδές κ.λπ. ενώ το εσωτερικό είναι κατά κανόνα στιλπνό.
Στην καθομιλουμένη ως κοχύλι έχει καθιερωθεί κυρίως να αποκαλείται το «γυμνό» κέλυφος, το οποίο συναντάται στις θαλάσσιες ακτές .
Η ΧΗΜΙΚΗ ΔΟΜΗ ΤΟΥ ΚΟΧΥΛΙΟΥ
Το βασικά χημικά συστατικά του κοχυλιού (οστράκου) είναι το ανθρακικό ασβέστιο (CaCO3) και η κογχυολίνη . Το ανθρακικό ασβέστιο απαντάται με δύο μορφές ,τον ασβεστίτη και τον αραγωνίτη ,τα οποία κρυσταλλούνται . Οι κρύσταλλοι αυτοί ενώνονται με την κογχυολίνη ,η οποία αποτελεί μία σύνθετη οργανική πρωτεΐνη.
Λόγω λοιπόν της χημικής του φύσης ,αντιλαμβανόμαστε πως τα κοχύλια πραγματοποιούν χημικές αντιδράσεις . Μία από αυτές είναι η αντίδραση με οξέα. Έτσι ρίχνοντας οξύ (π.χ ΗCl) σε ένα κοχύλι, λόγω της αντίδρασης ,θα προκληθεί διάβρωση του οξέος .Τέλος ,αναφορικά στο εσωτερικό των θαλασσών , η αύξηση του διοξειδίου του άνθρακα ( CO2) στο νερό ,έχεις αποτέλεσμα την δημιουργία ανθρακικού οξέος Η2CO3 ,μέσω της αντίδρασης νερού και CO2 ,πράγμα που οδηγεί συνακόλουθα στην αύξηση των κατιόντων υδρογόνου και τελικά στην διάβρωση των κοχυλιών και των συναφών θαλασσινών πλασμάτων που απαντώνται εντός των θαλασσών. Αυτό ,προφανώς και διαταράσσει την θαλάσσια βιοποικιλότητα οδηγώντας σε ποικίλες αρνητικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις .
Πηγές : lyk-giann.lar.sch.gr, Wikipedia
