by 
Της Έλενας Ακρίτα
“Δάσκαλους” τους αποκαλούσε ο πατέρας μου Λουκής Ακρίτας που μαζί με τον Ευάγγελο Παπανούτσο έκαναν την μεγάλη Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση.
“Δάσκαλους” όλους: από τον νηπιαγωγό μέχρι τον καθηγητή Πανεπιστημίου.
“Τους δασκάλους μας και τα μάτια μας”, τον θυμάμαι να λέει όταν ήταν στο Υπουργείο Παιδείας. “Αυτοί είναι οι φακοί στο σκοτάδι μας, αυτοί φωτίζουν τον δρόμο των παιδιών μας”.
Έτσι με μεγάλωσαν. Έτσι. Κι ο πατέρας μου κι η μάνα μου.
Με έμαθαν να σέβομαι τον Δάσκαλο, να τιμώ το έργο του, να είμαι ευγνώμων για την προσφορά του στα παιδικά κι εφηβικά μου χρόνια.
Αν δεν ήταν οι δάσκαλοί μου θα ήμουν το τίποτα. Το απόλυτο και το απολύτως τίποτα.
Κι εγώ όταν μπήκα στο Πανεπιστήμιο, φιλόλογος ήθελα να γίνω. Έμπλεξα με τη δημοσιογραφία και ορίστε τα χαϊρια μου.
Από παιδάκι με έμαθαν να τους σέβομαι. Κι αυτός ο σεβασμός ρίζωσε τόσο βαθιά μέσα μου, που με συντροφεύει ακόμα και σήμερα.
Κυρίως σήμερα.
Σήμερα, ο δάσκαλος αντιμετωπίζεται ως χρήσιμος ηλίθιος. Ως πολυεργαλείο του τέλεμαρκετινγκ που τα κάνει όλα και συμφέρει. Δάσκαλος, γιατρός, ψυχολόγος, επιστάτης, καθαριστής/τρια.
Καλείται να ζει στα όρια της φτώχειας και να λέει κι ευχαριστώ από πάνω.
Καλείται να τραβολογάει την οικογένεια του από πόλη σε πόλη, από χωριό σε χωριό, να αποκόβει τους δεσμούς του, να ξεριζώνει τα παιδιά του.
Να μετατρέπει το σπίτι του σε αίθουσα διδασκαλίας.
Να τσακώνεται με τους γονείς.
Να τον τραμπουκίζουν οι φασίστες και τα ψέκια.
Να του κάνουν μηνύσεις του κ@λου οι αντιεμβολιαστές.
Τον εκπαιδευτικό τον αντιμετωπίζει ως σκουπίδι το Υπουργείο. Ένα Υπουργείο που θα όφειλε να τιμά το λειτούργημα του, να αναγνωρίζει την αξία του και να προστατεύει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια του.
Είναι όλοι καλοί στη δουλειά τους;
Δεν ξέρω, είμαστε όλοι οι δημοσιογράφοι καλοί στη δουλειά μας; Είναι όλοι οι υπάλληλοι καλοί; Όλοι οι καλλιτέχνες, οι μικροπωλητές, όλοι οι γιατροί, όλοι οι δικηγόροι, όλοι οι τορναδόροι καλοί;
Εσείς θα μου πείτε.
Αφορμή για όλα αυτά, μια δημόσια διένεξη στα σόσιαλ μίντια αναφορικά με την αξίωση ορισμένων να μετατρέψουν οι εκπαιδευτικοί τα σπίτια τους σε αίθουσες διδασκαλίας. Να συντηρούν δηλαδή οι άνθρωποι από τη τσέπη τους ένα εκπαιδευτικό καθεστώς για τα μπάζα και να επικυρώνουν με τη σιωπή τους την αθλιότητα του.
Διαβάστε τη συνέχεια στο 247.gr
Αν δε ρίξω άσμα θα σκάσω.
Ο δάσκαλος.
Το γερο δάσκαλο ποιος τον θυμάται.
Αμφότερα του Γιάννη Μαρκόπουλου.
Το προγενέστερο που αναφέρω δεύτερο είναι σε στίχους Κ.Χ. Μύρη (Κώστα Γεωργουσόπουλου) που υπήρξε και είναι δάσκαλος.
Το πρώτο είναι σε στίχους Κώστα Βίρβου.
Από το βιβλίο “Η Εποχή μας” του 1961 ένα ποιηματάκι του Ασημάκη Γιαλαμά:
Συνοδεύεται από γελοιογραφία του Μποστ:
«Με έμαθαν να σέβομαι τον Δάσκαλο, να τιμώ το έργο του, να είμαι ευγνώμων για την προσφορά του στα παιδικά κι εφηβικά μου χρόνια.»
σεβόμενος την Αριστερά, με κεφαλαίο Α, στην οποία “εκ γενετής” είμαι ενταγμένος, αρνούμαι για ν το πλήθος λόγους, να διαβάσω και να σχολιάσω το άρθρο της…