Αγαπητέ συνάδελφε καλησπέρα. Πολύ ωραίο και απαιτητικό διαγώνισμα. Αν δεν κάνω λάθος, δεν υπάρχει κάποιο τμήμα της ύλης που έμεινε απ’ έξω. Επίσης κάποια ερωτήματα είναι πολύ ωραία (άσκηση κινητικής, kw).
Αν μου επιτρέπεις δύο παρατηρήσεις.
α) Στο Α3 δίνεις διάλυμα CH3COONa χωρίς συγκέντρωση και ka. Δεν νομίζω ότι μπορεί δοθεί μία μόνο απάντηση. π.χ. με διάλυμα άλατος 0,1 Μ το pH είναι περίπου 9 (μπλε) ενώ με συγκέντρωση 10-4 Μ το pH είναι 7,5 (πράσινο)
β) Στο ερώτημα 3 του Α5. Δεν νομίζω ότι μπορεί να γίνει σύγκριση Ι2 και ΗΙ. Για να βάλουμε στο παιχνίδι τις δυνάμεις London πρέπει τα Mr να είναι παραπλήσια κάτι που εδώ δεν ισχύει. Αν κάποιος έγραφε ότι στο ΗΙ υπάρχει δυνάμεις van der Waals που γενικά είναι ισχυρότερες των δυνάμεων London θα κατέληγε σε αντίθετο αποτέλεσμα.
Και μία διαφωνία (Β1). Νομίζω ότι η λύση που έχεις δώσει είναι λανθασμένη. Όταν αποκατασταθούν οι ισορροπίες μπορούμε να γράψουμε τις τρεις ισορροπίες ως μία αντίδραση (καθώς το Η2 και το προπάνιο είναι κοινά). Δηλ.
προπίνιο+κυκλοπροπάνιο+προπένιο+4Η2⇄3προπάνιο.
Οπότε προσθήκη προπινίου αυξάνει προπίνιο και προπάνιο και ελαττώνει κυκλοπροπάνιο και προπένιο.
Καλησπέρα. Κώστα το γνωστό “δυνατό” ετήσιο διαγώνισμα! Μπράβο! Δημήτρη για τις δύο πρώτες παρατηρήσεις σου: Ο δείκτης είναι βάση. Η περιοχή pH που αλλάζει χρώμα είναι 5 με 7. Το διάλυμα του άλατος θα έχει pH > 7 άρα μπλε. Μάλλον θεώρησες ότι η περιοχή pH αλλαγής χρώματος είναι 7-9. Αυτό θα συνέβαινε αν ο δείκτης ήταν οξύ με Ka = 10^-8.
Για το Ι2 και το ΗΙ επειδή το Ι2 έχει πολύ μεγαλύτερο Mr οι δυνάμεις London είναι κυρίαρχες οπότε το Ι2 έχει μεγαλύτερο σημείο ζέσεως. Τι σε μπερδεύει;
Για τη διαφωνία σου θα το διαβάσω και θα επανέλθω.
Παρεπιμπτόντως έχει και το σχολικό βιβλίο άσκηση με Cl2 και HCl, όπου το Cl2 έχει υψηλότερο σημείο βρασμού.
Τελευταία διόρθωση1 ημερα πριν από Θοδωρής Βαχλιώτης
Θοδωρή καλησπέρα. Ευτυχώς που έλεγα στους μαθητές μου ότι πρέπει να προσέχουν τι διαβάζουν γιατί άλλα βλέπει ο εγκέφαλος και άλλα καταλαβαίνει. Τώρα ήταν η σειρά μου. Προφανώς και έχεις δίκιο για τοn δείκτη. Δεν πρόσεξα το kb. Δυστυχώς. (Συγγνώμη και από τον Κώστα για την άστοχη παρατήρηση).
Για το δεύτερο όμως θα διαφωνήσω. Δεν νομίζω ότι ισχύει πως μεγαλύτερο Mr σημαίνει δυνάμεις London κυρίαρχες. Ένα παράδειγμα: το Ι2 έχει σ.β. 184 οC και το εξανικό οξύ 206 οC. Το πρώτο έχει Mr 254 το δεύτερο 116. Νομίζω ότι δεν υπάρχει κριτήριο σύγκρισης των δύο ουσιών, καθώς το Ι2 έχει μεγαλύτερες δυνάμεις London αλλά το ΗΙ έχει δυνάμεις London και δυνάμεις διπόλου. Ποιος κερδίζει; Άγνωστο.
Το ίδιο φυσικά ισχύει και για το Cl2/HCl που αναφέρεις (άσκηση 17). Μάλιστα στις επίσημες λύσεις του σχολικού βιβλίου, λέει ότι “¨το HCl έχει µεγαλύτερο σ.β. από το Cl2 γιατί το HCl είναι δίπολο ενώ το Cl2 δεν είναι” κάτι που φυσικά δεν ισχύει.
Καλησπέρα Δημήτρη. Το εξανικό οξύ κάνει και δεσμούς υδρογόνου οπότε αλλάζουν τα κόζα! Γενικά όμως, επειδή όπως λες κι εσύ “ποιος κερδίζει; άγνωστο” στους μαθητές δεν θα ζητήσουμε να συγκρίνουν το ¨ποιος κερδίζει; άγνωστο”, θα τους ζητήσουμε να συγκρίνουν το “ποιος κερδίζει; το Mr” γιατί με αυτή τη λογική το προσεγγίζουμε, αλλιώς χαθήκαμε! Χαχα! (ή για να είμαι πιο σωστός: Ποιος κερδίζει; ο αριθμός ηλεκτρονίων και το μέγεθος του μορίου, που αυξανόμενα οδηγούν σε πιο μεγάλη πολωσιμότητα, άρα ισχυρότερες δυνάμεις London”!
Τελευταία διόρθωση21 ώρες πριν από Θοδωρής Βαχλιώτης
Δημήτρη για το Β1 πιστεύω ότι η “ολική” εξίσωση που προτείνεις υποθέτει ότι τα αντιδρώντα καταναλώνονται με σταθερή στοιχειομετρική αναλογία (1:1:1), κάτι που δεν ισχύει. Οι τρεις αντιδράσεις είναι ανεξάρτητες: μπορεί η μία να μετατοπιστεί πολύ και η άλλη ελάχιστα, ανάλογα με τις τιμές των Κc H ολική ισορροπία αντιμετωπίζει το κυκλοπροπάνιο και το προπένιο ως “αντιδρώντα” που καταναλώνονται, ενώ στην πραγματικότητα παράγονται μέσω του κοινού ενδιαμέσου (προπάνιο).
.
Συνάδελφοι καλημέρα.
Κώστα έχεις δίκιο. Η μετατροπή των τριών ισορροπιών σε μία δεν είναι δόκιμη προσέγγιση (για τους λόγους που αναφέρεις) οπότε κάνω λάθος. Η δική σου λύση είναι η σωστή.
Θοδωρή δεν μπορώ να συμφωνήσω. Δεν νομίζω να ισχύει γενικά ότι το Mr είναι το βασικό κριτήριο. Υπάρχουν μπόλικα παραδείγματα μικρών πολικών μορίων που έχουν μεγαλύτερο σ.β. από πολύ μεγάλα μη πολικά μόρια
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το NOCl(Mr=65,5): -6 oC, Χe(Ar=131):-108 oC.
Αν πάρουμε τον λόγο Mr/Ar για τα ζεύγη NOCl/Xe και ΗΙ/Ι2 είναι 0,5 και στις δύο περιπτώσεις.
Υπάρχει όμως και η πλευρά του σχολικού βιβλίου. Τις δυνάμεις διπόλου-διπόλου και London τις θεωρεί παραπλήσιες από άποψη ενέργειας (Πίνακας 1.2 σελ. 16). Τέλος για τα σ.β. αναφέρει μόνο την περίπτωση να έχουμε ενώσεις με ίδιο ή παραπλήσιο Mr (σελ. 17). Γι’ αυτούς τους λόγους θεωρώ ότι η ερώτηση για το σ.β. Ι2 και ΗΙ δεν μπορεί να απαντηθεί.
by 
Αγαπητέ συνάδελφε καλησπέρα. Πολύ ωραίο και απαιτητικό διαγώνισμα. Αν δεν κάνω λάθος, δεν υπάρχει κάποιο τμήμα της ύλης που έμεινε απ’ έξω. Επίσης κάποια ερωτήματα είναι πολύ ωραία (άσκηση κινητικής, kw).
Αν μου επιτρέπεις δύο παρατηρήσεις.
α) Στο Α3 δίνεις διάλυμα CH3COONa χωρίς συγκέντρωση και ka. Δεν νομίζω ότι μπορεί δοθεί μία μόνο απάντηση. π.χ. με διάλυμα άλατος 0,1 Μ το pH είναι περίπου 9 (μπλε) ενώ με συγκέντρωση 10-4 Μ το pH είναι 7,5 (πράσινο)
β) Στο ερώτημα 3 του Α5. Δεν νομίζω ότι μπορεί να γίνει σύγκριση Ι2 και ΗΙ. Για να βάλουμε στο παιχνίδι τις δυνάμεις London πρέπει τα Mr να είναι παραπλήσια κάτι που εδώ δεν ισχύει. Αν κάποιος έγραφε ότι στο ΗΙ υπάρχει δυνάμεις van der Waals που γενικά είναι ισχυρότερες των δυνάμεων London θα κατέληγε σε αντίθετο αποτέλεσμα.
Και μία διαφωνία (Β1). Νομίζω ότι η λύση που έχεις δώσει είναι λανθασμένη. Όταν αποκατασταθούν οι ισορροπίες μπορούμε να γράψουμε τις τρεις ισορροπίες ως μία αντίδραση (καθώς το Η2 και το προπάνιο είναι κοινά). Δηλ.
προπίνιο+κυκλοπροπάνιο+προπένιο+4Η2⇄3προπάνιο.
Οπότε προσθήκη προπινίου αυξάνει προπίνιο και προπάνιο και ελαττώνει κυκλοπροπάνιο και προπένιο.
Καλησπέρα. Κώστα το γνωστό “δυνατό” ετήσιο διαγώνισμα! Μπράβο! Δημήτρη για τις δύο πρώτες παρατηρήσεις σου: Ο δείκτης είναι βάση. Η περιοχή pH που αλλάζει χρώμα είναι 5 με 7. Το διάλυμα του άλατος θα έχει pH > 7 άρα μπλε. Μάλλον θεώρησες ότι η περιοχή pH αλλαγής χρώματος είναι 7-9. Αυτό θα συνέβαινε αν ο δείκτης ήταν οξύ με Ka = 10^-8.
Για το Ι2 και το ΗΙ επειδή το Ι2 έχει πολύ μεγαλύτερο Mr οι δυνάμεις London είναι κυρίαρχες οπότε το Ι2 έχει μεγαλύτερο σημείο ζέσεως. Τι σε μπερδεύει;
Για τη διαφωνία σου θα το διαβάσω και θα επανέλθω.
Παρεπιμπτόντως έχει και το σχολικό βιβλίο άσκηση με Cl2 και HCl, όπου το Cl2 έχει υψηλότερο σημείο βρασμού.
Θοδωρή καλησπέρα. Ευτυχώς που έλεγα στους μαθητές μου ότι πρέπει να προσέχουν τι διαβάζουν γιατί άλλα βλέπει ο εγκέφαλος και άλλα καταλαβαίνει. Τώρα ήταν η σειρά μου. Προφανώς και έχεις δίκιο για τοn δείκτη. Δεν πρόσεξα το kb. Δυστυχώς. (Συγγνώμη και από τον Κώστα για την άστοχη παρατήρηση).
Για το δεύτερο όμως θα διαφωνήσω. Δεν νομίζω ότι ισχύει πως μεγαλύτερο Mr σημαίνει δυνάμεις London κυρίαρχες. Ένα παράδειγμα: το Ι2 έχει σ.β. 184 οC και το εξανικό οξύ 206 οC. Το πρώτο έχει Mr 254 το δεύτερο 116. Νομίζω ότι δεν υπάρχει κριτήριο σύγκρισης των δύο ουσιών, καθώς το Ι2 έχει μεγαλύτερες δυνάμεις London αλλά το ΗΙ έχει δυνάμεις London και δυνάμεις διπόλου. Ποιος κερδίζει; Άγνωστο.
Το ίδιο φυσικά ισχύει και για το Cl2/HCl που αναφέρεις (άσκηση 17). Μάλιστα στις επίσημες λύσεις του σχολικού βιβλίου, λέει ότι “¨το HCl έχει µεγαλύτερο σ.β. από το Cl2 γιατί το HCl είναι δίπολο ενώ το Cl2 δεν είναι” κάτι που φυσικά δεν ισχύει.
Καλησπέρα Δημήτρη. Το εξανικό οξύ κάνει και δεσμούς υδρογόνου οπότε αλλάζουν τα κόζα! Γενικά όμως, επειδή όπως λες κι εσύ “ποιος κερδίζει; άγνωστο” στους μαθητές δεν θα ζητήσουμε να συγκρίνουν το ¨ποιος κερδίζει; άγνωστο”, θα τους ζητήσουμε να συγκρίνουν το “ποιος κερδίζει; το Mr” γιατί με αυτή τη λογική το προσεγγίζουμε, αλλιώς χαθήκαμε! Χαχα! (ή για να είμαι πιο σωστός: Ποιος κερδίζει; ο αριθμός ηλεκτρονίων και το μέγεθος του μορίου, που αυξανόμενα οδηγούν σε πιο μεγάλη πολωσιμότητα, άρα ισχυρότερες δυνάμεις London”!
Δημήτρη για το Β1 πιστεύω ότι η “ολική” εξίσωση που προτείνεις υποθέτει ότι τα αντιδρώντα καταναλώνονται με σταθερή στοιχειομετρική αναλογία (1:1:1), κάτι που δεν ισχύει. Οι τρεις αντιδράσεις είναι ανεξάρτητες: μπορεί η μία να μετατοπιστεί πολύ και η άλλη ελάχιστα, ανάλογα με τις τιμές των Κc H ολική ισορροπία αντιμετωπίζει το κυκλοπροπάνιο και το προπένιο ως “αντιδρώντα” που καταναλώνονται, ενώ στην πραγματικότητα παράγονται μέσω του κοινού ενδιαμέσου (προπάνιο).
.
Συνάδελφοι καλημέρα.
Κώστα έχεις δίκιο. Η μετατροπή των τριών ισορροπιών σε μία δεν είναι δόκιμη προσέγγιση (για τους λόγους που αναφέρεις) οπότε κάνω λάθος. Η δική σου λύση είναι η σωστή.
Θοδωρή δεν μπορώ να συμφωνήσω. Δεν νομίζω να ισχύει γενικά ότι το Mr είναι το βασικό κριτήριο. Υπάρχουν μπόλικα παραδείγματα μικρών πολικών μορίων που έχουν μεγαλύτερο σ.β. από πολύ μεγάλα μη πολικά μόρια
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το NOCl(Mr=65,5): -6 oC, Χe(Ar=131):-108 oC.
Αν πάρουμε τον λόγο Mr/Ar για τα ζεύγη NOCl/Xe και ΗΙ/Ι2 είναι 0,5 και στις δύο περιπτώσεις.
Υπάρχει όμως και η πλευρά του σχολικού βιβλίου. Τις δυνάμεις διπόλου-διπόλου και London τις θεωρεί παραπλήσιες από άποψη ενέργειας (Πίνακας 1.2 σελ. 16). Τέλος για τα σ.β. αναφέρει μόνο την περίπτωση να έχουμε ενώσεις με ίδιο ή παραπλήσιο Mr (σελ. 17). Γι’ αυτούς τους λόγους θεωρώ ότι η ερώτηση για το σ.β. Ι2 και ΗΙ δεν μπορεί να απαντηθεί.