Αξιολόγηση εκπαιδευτικών

Δημοσιεύτηκε από το χρήστη Mανώλης Χανιωτάκης στις 6 Αύγουστος 2016 στις 12:55 στην ομάδα Διδακτική και Διδασκαλία

Παραθέτω μερικές σκέψεις μου αναφορικά με το κομμάτι της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών με αφορμή μια πολύ ωραία δημοσίευση που βρήκα στο διαδίκτυο:

Η δημοσίευση

Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών για μένα είναι απαραίτητη και πρέπει να πατάει σε κάποιους άξονες.

Φυσικά θα πρέπει να ξέρουμε αν στόχος είναι π.χ το σχολείο μας να βγάλει πολλά ΑΕΙ στις πανελλαδικές, να βγάλει υψηλά σκορ στα τεστ PISA, ή αν θέλουμε να γίνει πραγματική παιδαγωγική δουλειά.

Το ζήτημα είναι ποιοι θα είναι οι αξιολογητές.

Θα μπορούσε να υπάρχει μια εξωτερική αρχή (π.χ ΙΕΠ στην Ελλάδα), η οποία θα συγγράφει τα ερωτηματολόγια στα οποία θα απαντούν οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί αλλά και οι μαθητές τους.

Κατ’ εμέ οι άξονες αξιολόγησης θα πρέπει να είναι :

• Γνώση εκπαιδευτικού περιεχομένου,

• Παιδαγωγική επάρκεια- μεταδοτικότητα- ικανότητα να εμπνεύσει στους μαθητές την αγάπη για την μάθηση πάνω στο αντικείμενό του αλλά και έξω από αυτό,

• Δια βίου μάθηση,.

Όποια αξιολόγηση θα πρέπει να έχει περιοδικό χαρακτήρα (π.χ τριετίας) με τον οποίο θα καταγράφεται η πρόοδος και οι αλλαγές στην στάση του εκπαιδευτικού.

Γνώση εκπαιδευτικού περιεχομένου:

Αυτή μπορεί να διερευνηθεί μέσω συνέντευξης στον εκπαιδευτικό σε πρώτη φάση, αλλά και μέσω ερωτηματολογίου στους μαθητές του (pre-post-) εστιάζοντας ειδικά πάνω στα misconceptions επι του αντικειμένου διδασκαλίας.

Παιδαγωγική επάρκεια:

Εδώ πρέπει να υπάρχει μια σειρά κριτηρίων – που είναι δύσκολο να αναπτυχθούν – τα οποία όμως μπορεί κανείς να τα αξιολογήσει με ανώνυμα ερωτηματολόγια στους μαθητές στο τέλος της χρονιάς ρωτώντας τους την εντύπωσή τους για τον τάδε εκπαιδευτικό που τους δίδαξε, αν βρήκαν το μάθημά του βαρετό, αν τα θέματα των εξετάσεων ήταν ανακόλουθα με το επίπεδο διδασκαλίας στην τάξη, αν θεωρούν οτι τους έμεινε κάτι αξιοσημείωτο από την σχολική χρονιά μαζί του.

Επίσης αν οι μαθητές έκαναν παράπονα στους γονείς τους για τον εκάστοτε καθηγητή αυτό θα πρέπει να καταγράφεται.

Δια βίου μάθηση:

Αν ο καθηγητής δεν έχει όρεξη να “ψαχτεί” με το αντικείμενό του και παραπέρα, τότε αργά ή γρήγορα βαλτώνει. Επιπλέον ένας καθηγητής που θέλει να εξελίσσεται, αργά η γρήγορα θα στραφεί σε κοινότητες εκπαιδευτικών για να ανταλλάξει πρακτικές και μεθόδους.

Ένα υγιές εκπαιδευτικό σύστημα, θέλει καθηγητές οι οποίοι ήθελαν να το κάνουν αυτό σαν επάγγελμα, και όχι που κατέληξαν εκεί αναγκαστικά ελλείψει άλλων επιλογών.

Οπότε, πως μετράμε κατα πόσο “ψάχνεται” ένας καθηγητής;

Τις μέρες μας δίδονται μεγάλες δυνατότητες μέσω projects (e.g ODS), summerschools, επιμορφώσεων (π.χ CERN Teacher Training), ανοιχτών διαλέξεων κλπ. Ένας εκπαιδευτικός όμως μπορεί και να σερφάρει στο ίντερνετ, να παρακολουθεί διαδικτυακά μαθήματα, να διαβάζει μόνος του, να συμμετέχει σε ερευνητικά προγράμματα ή ο,τιδήποτε άλλο.

Επίσης, το διαδίκτυο δίνει δυνατότητες στην ανάπτυξη κοινοτήτων εκπαιδευτικών χωρίς να είναι όμως το μόνο μέσον ( το να βρεθούν πέντε φίλοι παλιοί συμφοιτητές και να συζητάνε για το αντικείμενό τους και για το πως διδάσκουν αυτό ή το άλλο σημείο, είναι επίσης ενδεικτικό μιας δημιουργίας μιας κοινότητας εκπαιδευτικών).

Όπως είναι κατανοητό, μπορεί κάποιος εκπαιδευτικός να “μην πατάει” σε summerschool, αλλά να είναι μέρος μιας διαδικτυακής κοινότητας εκπαιδευτικών και να επιμορφώνεται μέσω αυτής. Μπορεί να βλέπει βίντεο στο youtube μόνο, ή μπορεί να είναι πρέσβυς του Scientix!

Οι επιλογές είναι πολλές και το πεδίο μεγάλο.

Μπορεί όμως να μην κάνει τίποτα απολύτως.

Οπότε μια οδός θα ήταν πρώτα απ’ όλα η απαίτηση κάποιου minimum απ’ όλους (π.χ κάθε εκπαιδευτικός να παρακολουθεί ένα summerschool τον χρόνο με έξοδα της πολιτείας), και στη συνέχεια η χρήση ερωτηματολογίου με το οποίο θα διερευνάται τι κάνει ο κάθε εκπαιδευτικός πέρα από αυτό – με απαντήσεις του στυλ: “βλέπω βίντεο στο Veritasserum στο youtube” να είναι αποδεκτές φυσικά.

Ο συνδυασμός αυτών των ερωτήσεων με τα ερωτηματολόγια περι παιδαγωγικής επάρκειας σαν συνάρτηση του χρόνου, θα μπορεί να δώσει μια αδρή εικόνα της κατάστασης του εκπαιδευτικού αλλά και της χρονικής του εξέλιξης.

Τέλος φυσικά ο κάθε εκπαιδευτικός θα πρέπει να έχει την προσωπική του υπογραφή.

Αν έχει ευαισθησία στα περιβαλλοντικά ζητήματα π.χ τότε αυτό θα είναι ιδανικό αν μπορεί να το μεταδώσει στα παιδιά του. Επομένως οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να έχουν την ελευθερία να δράσουν σχετικά αυτόνομα σε κάποια πλαίσια, και το αποτέλεσμα αυτού θα μπορεί να σκιαγραφηθεί από περιγραφική αξιολόγηση των μαθητών.

(Π.χ ο κύριος τάδε μας πήγε στο μουσείο και περάσαμε ωραία! Μάθαμε αυτό κι αυτό..)

Ας μην ξεχνάμε οτι ο κάθε (ιδιωτικός) φορέας, κάνει την δική του αξιολόγηση για τους εργαζόμενους καθηγητές του.

Μπορεί να είναι τα αποτελέσματα των τεστ των παιδιών σε ένα φροντιστήριο, οι εκτιμήσεις των παιδιών και των γονέων κλπ.