Χριστοφιλόπουλος Αθανάσιος

Πολύ ωραίο θέμα και άρτια παρουσίαση.O κληρικός(μοναχός) – σχολαστικός φιλόσοφος William του Ockham ,συνεισφέρει στη μελέτη της κίνησης των σωμάτων διακρίνοντάς την σε δυναμική και κινητική.Αν η θύελλα προηγείται της πτώσης του δέντρου και αποτελεί την πιο λογική αιτία της πτώσης, τότε και η προηγούμενη διάκριση φαίνεται να εναρμονίζεται με το ξυράφι του ( Ockham’s razor).
O Γάλλος Ρωμαιο-καθολικός επίσκοπος επίσης Αριστοτελικός φιλόσοφος Nicole Oresme αποδεικνύει γραφικά- γεωμετρικά το θεώρημα.
Τη μετάβαση από το σκοτεινό Μεσαίωνα στην Αναγέννηση και τους Νέους Χρόνους αναλαμβάνουν φωτισμένοι κληρικοί σε πείσμα της απλοϊκής άποψης του “μαύρο -άσπρο”.
Μεταξύ των άλλων, πολλοί διδάσκοντες θα πληροφορηθούν μέσα από την ανάρτηση ότι το θεώρημα οφείλει το όνομά του σε κάποιο κολλέγιο.
Θανάση να είσαι πάντα καλά , ευχές για υγεία και δημιουργία το 2022.

Συνάδελφε Θανάση πολύ καλή η ιστορική μελέτη σου, συγχαρητήρια!!
Μας διδάσκει ότι η ανθρώπινη γνώση του σήμερα, οικοδομήθηκε πετραδάκι-πετραδάκι στο χρόνο και στο χώρο.
Είναι η αέναη προσπάθεια του ανθρώπου, από τότε που ένιωσε ότι είναι ένα λογικό όν, να παρατηρήσει και να ερμηνεύσει τα τεκταινόμενα που συνέβαιναν γύρω του.
Να είσαι καλά και καλή χρονιά με υγεία.

Εξαιρετικό Θανάση!
Πρώτη φορά ακούω τα σχετικά.

Καλή χρονιά Θανάση. Πολύ καλή παρουσίαση. Από τις αναγνώσεις που έχει, φαίνεται ότι τα θέματα της ιστορίας της επιστήμης ενδιαφέρουν τους φίλους, οπότε αναμένουμε και συνέχεια…

Καλησπέρα σε όλους.
Θανάση εξαιρετική δουλειά,  συγχαρητήρια!
Μας μεταφέρεις σε μακρινές χωροχρονικές περιοχές, όπου σπουδαίοι διανοητές αγωνίζονται να περιγράψουν και να κατανοήσουν το φαινόμενο της κίνησης, βάζοντας έτσι  τα θεμέλια για την μετέπειτα ανάπτυξη της κινηματικής (αλλά και της δυναμικής, και όχι μόνον!) και ανοίγοντας το δρόμο που οδήγησε στη  Σύγχρονη Επιστήμη.

Ξενοφώντα, Πρόδρομε, Γιάννη Κ., Αποστόλη, Γιάννη Φ. γειά σας και χρόνια πολλά.
Σας ευχαριστώ όλους για τα σχόλιά σας.
Χαίρομαι που ενδιαφερόμαστε και μοιραζόμαστε ίδιες απόψεις για θέματα της επιστήμης και της ιστορίας.

Προσπάθησα να αναδείξω αυτό που λέει ο Πρόδρομος. Ότι, «η ανθρώπινη γνώση του σήμερα, οικοδομήθηκε πετραδάκι-πετραδάκι στο χρόνο και στο χώρο». Αφού, τα μαθηματικά χρησιμοποιούνται ξανά στη φυσική φιλοσοφία μετά από 1500 χρόνια περίπου. Ενώ, οι απόψεις του Ύστερου Μεσαίωνα χρειάστηκε να περιμένουν 250 χρόνια για τον Γαλιλαίο, ο οποίος στηρίχτηκε σε αυτές.
Από την άλλη, όπως επισημαίνει ο Ξενοφώντας, ο Ύστερος Μεσαίωνας είναι μια περίοδος πνευματικά γόνιμη, στην οποία ο ρόλος των λογίων (που στην πλειοψηφία τους είναι κληρικοί) είναι σημαντικός. Αφού, ιστορικά, οι μοναστικές σχολές ήταν αυτές που εξελίχθηκαν σε πανεπιστήμια. Κι όταν στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης προέκυψαν σοβαρές διαφωνίες μεταξύ των κληρικών, μια σημαντική ομάδα αποχώρησε να πάει  παραπέρα και να οργανώσει τον δικό της χώρο … το πανεπιστήμιο του Cambridge.
Τα θέματα τα οποία συζητάμε, είναι μεν παλιά (14ος αιώνας) αλλά αποκαλύφθηκαν σχετικά πρόσφατα, γύρω στο 1910 από το Πιερ Ντυέμ (Pierre Duhem). Μέχρι τότε τα αγνοούσαμε και αποδίδαμε κάποια από αυτά στον Γαλιλαίο. Οπότε, αυτό που λέει ο πάντα εύστοχος Γιάννης είναι το αναμενόμενο, από πού να τα ακούσουμε;
Αποστόλη σε ευχαριστώ για το σχόλιο, έχω κάποιες εργασίες για τον Γαλιλαίο, να τις δουλέψω κι άλλο και πολύ ευχαρίστως να τις αναρτήσω.
Γιάννη, σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και για τις συζητήσεις που έχουμε.

Καλή και δημιουργική χρονιά σε όλους.

Σταύρο, καλησπέρα και χρόνια πολλά.

Σε ευχαριστώ για τα σχόλιά σου. Πράγματι, έτσι όπως αναφέρεις έγινε η μελέτη της ελεύθερης πτώσης από τον Γαλιλαίο. Κατέληξε στον νόμο των περιττών αριθμών που ακολουθούν τα διαδοχικά διανυόμενα διαστήματα σε ίσες χρονικές διάρκειες. Και από εκεί για τα συνολικά διανυόμενα διαστήματα διατύπωσε τον νόμο που περιγράφεις. Αυτά υπάρχουν στο έργο του «Discorci» (Δυό Νέες Επιστήμες), που μπορείς να το βρεις ελεύθερα στο Διαδίκτυο.

Σχετικά με τα μαθηματικά, έτσι έγιναν τα πράγματα, όπως τα λες. Αργότερα, ο Cavalieri, που υπήρξε μαθητής του Γαλιλαίου, προχώρησε αυτές τις ιδέες παραπέρα. Πάντως, οι περιγραφές του Γαλιλαίου, παρότι μαθηματικές, αποδίδονταν λεκτικά.

Υπάρχουν αρκετοί καθηγητές ελληνικών πανεπιστημίων που προσφέρουν αξιόλογα διαδικτυακά μαθήματα ιστορίας των επιστημών. Επίσης, προσφέρεται από το Mathesis το διαδικτυακό μάθημα: Από τον Αριστοτέλη στον Νεύτωνα (Θ. Αραμπατζής, Κ. Γαβρόγλου, Γ. Χριστιανίδης) που είναι εξαιρετικό. Εκεί μπορείς να βρεις και να μάθεις πάρα πολλά πράγματα.

Εύχομαι καλή χρονιά.

Σταύρο, καλησπέρα.

Έχω την ίδια γνώμη με εσένα και χαίρομαι που ανταλλάσσουμε πληροφορίες και απόψεις. Αν μπορώ να συνεισφέρω σε κάτι, πολύ ευχαρίστως. 

Όμορφο και ιδιαίτερα ενδιαφέρον!!

Βασιλεία,
σε ευχαριστώ για το σχόλιο.

Και όμορφο Θανάση και χρήσιμο.

Καλησπέρα σε όλους.
Θανάση καλώς ήρθες!
Όμορφη και χρήσιμη εργασία, όπως αναφέρει και ο Γιάννης.
Η αλήθεια είναι ότι γνώριζα πολύ λίγα για τις απόψεις του
Αριστοτέλη, οπότε η εργασία σου ήταν για μένα διαφωτιστική!
Κυριολεκτικά την απόλαυσα!

Καλησπέρα,

θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Διονύση, καθώς και όλους τους συντελεστές του ylikonet, για τη φιλοξενία. Χαίρομαι που βρίσκομαι στην παρέα των συναδέλφων που συμμετέχουν στο Υλικό Φυσικής-Χημείας.

Γιάννη Κυριακόπουλε, σε ευχαριστώ για τα λόγια σου και χαίρομαι που ξαναβρισκόμαστε μετά από καιρό.

Γιάννη Φιορεντίνο, σε ευχαριστώ για τα σχόλιά σου, καθώς και για τη βοήθειά σου.

Πολύ καλή παρουσίαση σύντομη και περιεκτική που σε εισάγει , όσον αφορά την κίνηση, στη σκέψη του Αριστοτέλη. Θα ήθελα μόνο να αναφέρω κάτι που έχει ενδιαφέρον. Η Αριστοτελική εισαγωγή της απόλυτης βαρύτητας [στοιχείο γη] και της απόλυτης ελαφρότητας [στοιχείο φωτιά ] όπου η τελευταία ισοδυναμεί με απουσία βάρους ,αποτέλεσε μεγάλο εμπόδιο στην ανάπτυξη της θεωρίας της βαρύτητας. Σε αντίθεση με τον Πλάτωνα και τους ατομιστές , που είχαν αποδώσει βάρος σε όλα τα σώματα και για τους οποίους το βάρος ήταν μια σχετική έννοια.

Σταύρο, καλησπέρα.

Σε ευχαριστώ για το σχόλιό σου καθώς και για τις ενδιαφέρουσες επισημάνσεις που έκανες.

Θα ήθελα να συμπληρώσω και εγώ, πάνω στη δική σου λογική, ότι τα τέσσερα (4) εμπεδόκλεια στοιχεία διατηρήθηκαν στην σκέψη πολλών μελετητών μέχρι περίπου τα μέσα του 18ου αιώνα. Τότε, οι χημικοί προχώρησαν σταδιακά σε μια διαφορετική ταξινόμηση των ουσιών που οδήγησε τελικά στην σύγχρονη έννοια του χημικού στοιχείου.

Ο Γαλιλαίος που μελέτησε την πτώση των σωμάτων, δεν τα αντέκρουσε. Απλά δεν ασχολήθηκε μαζί τους.

Σταύρο, καλησπέρα.

Πολύ ενδιαφέρουσες οι απόψεις που παρουσιάζεις. Έχεις δίκιο σχετικά με τον Αριστοτέλη. Θα ήθελα, όμως, να επισημάνω ότι πριν από το μεγάλο και καθοριστικό σταθμό που αναφέρεις (αναλυτική γεωμετρία, Νεύτων, Λάϊμπνιτς), υπήρξαν και κάποιοι άλλοι σημαντικοί σταθμοί στην χρήση μαθηματικών στη φυσική.
Δύο τέτοιοι σταθμοί είναι ο Αρχιμήδης (όπως ήδη το έχεις προαναφέρει), αλλά και η περίοδος του Ύστερου Μεσαίωνα.  Κατά τον Ύστερο Μεσαίωνα, μια περίεργη θεωρία περί «έντασης και μείωσης των μορφών των ιδιοτήτων» οδήγησε σε αναπάντεχα αποτελέσματα, όπως το θεώρημα Merton (θεώρημα μέσης ταχύτητας) και τη χρήση γεωμετρίας για την περιγραφή της κίνησης.
Θα καθαρογράψω ένα παλιό μου άρθρο για το θεώρημα Merton, που είχα παρουσιάσει τον Δεκέμβριο του 2019 και θα ήθελα να το συζητήσουμε, καθώς και με όποιον άλλον συνάδελφο επιθυμεί. Όμως, οι εποχικές αγροτικές εργασίες θα με καθυστερήσουν λίγο. 
Σε κάθε περίπτωση, χαίρομαι να ακούω τις απόψεις σου.

Σταύρο, σε ευχαριστώ. Τα λέμε.