Τάσος Τζανοπουλος

Καλησπέρα και Χρόνια πολλά !

Ειχα δει την αναρτηση σας από την πρώτη μερα που την δημοσιεύσατε , ηθελα ομως να είχα τον καταλληλο χρονο για να την μελετησω . Όντως αφορά ενα ενδιαφέρον θέμα. Βεβαια εδω δεδομενου του οριζόντιου ελατηριου δεν έχουμε αλλαγη στη Θ.Ι. της ΑΑΤ. Ειναι σημαντικός ο τύπος για το Εαπωλ που εμφανίζεται αρχικά στη δευτερη σελιδα (προσοχη το αθροισμα των μαζων στον παρανομαστη δεν πρεπει να είναι υψωμενο στο τετραγωνο) , παρακάτω εχει γραφτει σωστά. Τα συμπερασματα που έχουν γραφτεί είναι σιγουρα σημαντικά και μπορουν να βοηθήσουν πολύ τη μελέτη του θεματος. Με ομορροπες τις ταχύτητες πριν την κρουση έχουμε μικρότερη απώλεια σε σχέση με την περιπτωση που οι ταχύτητες είναι αντίρροπες . Μαλιστα θα έχουμε Εαπ(min) για κρούση στη ΘΙ ενω Εαπ(max) πάλι για κρούση στη ΘΙ .

Παρακάτω θέλησα να “μαζέψω” όσο μπορούσα τα γραφόμενα σας ξεκινωντας από τον τύπο που δινεται για το Εαπ σε συνδυασμό με τη σχέση (2) της ανάλυσης που ακολουθεί.

https://i.ibb.co/ZR3cgNJp/1.png
https://i.ibb.co/SwSDW5hr/2.png

Καλησπέρα Κώστα, χρόνια πολλά και δημιουργικά.
Σε ευχαριστώ για το σχόλιο και τον χρόνο που αφιέρωσες στην επιμελημένη σύνοψη και στη βελτίωση της ανάρτησης, με τα όμορφα καλλιγραφικά σου γράμματα — περιζήτητα πλέον, τώρα που έχουμε σχεδόν ξεμάθει να γράφουμε πληκτρολογώντας.
Ναι, έτσι είναι: η πλαστική κρούση χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Υπάρχουν σημεία όπου η απάντηση είναι απλή, απαιτεί όμως σίγουρα καθαρό νου και καλή κατανόηση του ζητούμενου.
Με την ευκαιρία, να ευχηθώ και από εδώ σε όλους όσοι προσφέρουν και παρακολουθούν αυτό το κανάλι ελεύθερης προσφοράς: καλή χρονιά, με υγεία και ειρήνη παντού.

Καλημέρα και Καλή Χρονιά !

Όντως το θέμα αυτό έχει πολλές ιδιαιτερότητες και κατα καιρούς έχουν δημιουργηθεί από συναδερφους πολύ καλές αναλύσεις. Η κατάσταση δυσκολεύει όταν η κρούση είναι πλαστική και η τοποθέτηση του ελατηρίου είναι κατακορυφη με αποτέλεσμα να έχουμε πλεόν Ν.Θ.Ι της ΑΑΤ . Υπηρχε ένα τετοιο θέμα στο Διαγώνισμα του κ.Στεργιαδη ΕΔΩ .

Καλά να είμαστε να μοιραζόμαστε προβληματισμούς !

Ναι, έτσι ακριβώς είναι Κώστα! Το γνωρίζω το θέμα που είχε προκύψει με το ΔΕκιν,μεγ. στην περίπτωση πλαστικής κρούσης σε κατακόρυφη διεύθυνση. Γι’ αυτό και το «μοίρασμα των προβληματισμών» μας συμβάλλει ώστε να  αποφεύγονται κάποια σφάλματα. Ξαναείδα την μελέτη σου εκείνη και εκτίμησα αλλά μια φορά τη συμβολή σου στη διερεύνηση κάποιων θεμάτων που συχνά εδώ στον τόπο αυτό προκύπτουν. Να είσαι καλά και Καλή Χρονιά!   

Καλημέρα Τάσο.
Πολύ χρήσιμη η ανάρτησή σου και μάλιστα για ένα δεδομένο του φωτοηλεκτρικού που το σχολικό βιβλίο αποσιωπά.

Στην κλασική θεωρία το ηλεκτρόνιο δεν συλλέγει το φως στην επιφάνειά του. Σύμφωνα με την κλασική θεώρηση το e ταλαντώνεται εξαναγκασμένα υπό την επίδραση του ηλεκτρικού πεδίου του κύματος και έτσι απορροφά ενέργεια από αυτό. Ακόμα κι αν το e ήταν σημειακό, η κλασική θεωρία θα υπολόγιζε τον ίδιο ρυθμό απορρόφησης.

Καλησπέρα.
Είναι βεβαίως σωστό αυτό που γράφει ο Γιιιννης ο Μήτσης   «Σύμφωνα με την κλασική θεώρηση το e ταλαντώνεται εξαναγκασμένα υπό την επίδραση του ηλεκτρικού πεδίου του κύματος και έτσι απορροφά ενέργεια από αυτό.» 
Υποθέτω ότι οι άνθρωποι του Physics for Scientists and Engineers with Modern Physics θέλησαν με την άσκηση να δείξουν την διαφορά στην τάξη μεγέθους του χρόνου εκπομπής μεταξύ κλασσικής και κβαντικής θεώρησης, θολώνοντας όμως την πραγματική διαδικασία. Επειδή ο υπολογισμός του χρόνου εξόδου με την κλασσική θεωρία είναι νομίζω προσιτός τουλάχιστον στα παιδιά για θετικές σπουδές κάνω μια μικρή παρουσίαση.Προφανώς δεν εννοώ ότι είναι για θέμα εξετάσεων. 
Ένα ηλεκτρομαγνητικό κύμα πέφτει στην επιφάνεια ενός μετάλλου.
Η συνιστώσα του ηλεκτρικού πεδίου του κύματος αλληλεπιδρά με το ηλεκτρόνιο. Το κύμα μπορεί να γραφεί ως εξής:
η συνέχεια

Άρη και Γιάννη ευχαριστώ. Γιάννη, σωστή και ταυτόχρονα κατατοπιστική για τους αναγνώστες η παρατήρησή σου. Η άσκηση έχει εκπαιδευτικό σκοπό: να δείξει ότι η κλασική θεωρία, που περιγράφει το φως ως κύμα με συνεχή ροή ενέργειας, οδηγεί σε παράδοξα αποτελέσματα: υπολογίζει χρόνο περίπου 8 μηνών για να απελευθερωθεί ένα ηλεκτρόνιο, ενώ τα πειράματα δείχνουν άμεση εκπομπή.
Όντως, σύμφωνα με την κλασική θεώρηση, η απορρόφηση γίνεται μέσω εξαναγκασμένων ταλαντώσεων. Όταν, όμως, η ταλάντωση φτάσει σε σταθερή κατάσταση, η μέση ισχύς που απορροφάται από το ηλεκτρόνιο (λόγω του ηλεκτρικού πεδίου) εξισορροπείται ακριβώς με την μέση ισχύ που χάνεται (λόγω απόσβεσης, π.χ. ακτινοβολίας ή κρούσεων) οπότε δεν υπάρχει συσσώρευση ενέργειας για απελευθέρωση ηλεκτρονίου. Η άσκηση σκόπιμα παραβλέπει αυτή την ισορροπία και υπολογίζει τον χρόνο συσσώρευσης ενέργειας σε μια πολύ μικρή επιφάνεια, ίση με του ηλεκτρονίου, με τη σχέση t = E/(I⋅A), δείχνοντας ότι ακόμα και σε ιδανικές συνθήκες (χωρίς απώλειες) η κλασική θεωρία δεν μπορεί να εξηγήσει τα πειραματικά δεδομένα, επιβεβαιώνοντας την ανάγκη για την κβαντική θεωρία.

Άρη: “Χρειάζεται πρόσβαση”. Αν θες άνοιξέ το.