by 
Δημοσιεύτηκε από το χρήστη Διονύσης Μάργαρης στις 21 Οκτώβριος 2013 στις 9:20 στην κατηγορία Γενικά θέματα
Από την αρχή της νέας χρονιάς, με αφορμή την εισαγωγή της Φυσικής στην Α΄ Γυμνασίου, έχει μπει για καλά στη συζήτηση, η διδασκαλία της φυσικής, μέσω πειραμάτων.
Έχουν γίνει προτάσεις για το ποια πειράματα πρέπει και μπορούν να γίνουν.
Ποια πειράματα είναι προσφορότερα, ποια δίνουν μεγαλύτερη ακρίβεια, ποια προχωρούν και βοηθούν στο ξεκαθάρισμα των εννοιών και ποια θολώνουν την εικόνα και ίσως δημιουργήσουν περισσότερα προβλήματα, από αυτά που υποτίθεται μπορούν να επιλύσουν. Βέβαια η συζήτηση περιορίζεται στην διδασκαλία στην Α΄Γυμνασίου.
Χθες βράδυ, τέθηκε ίσως για πρώτη φορά, ένα θέμα ουσίας, σε παράπλευρη συζήτηση.
«Ο καθένας μας μπορεί να προτείνει ό,τι θέλει για μέτρηση μάζας, όταν κανείς δεν ξέρει τί είναι ή μάζα και όταν δεν υπάρχει ορισμός δύναμης για να πάμε σε δυναμικούς ορισμούς μάζας. Τελικά τί ορίζουνε στην α γυμνασίου και τί μετράνε; Χωρίς ορισμό δύναμης και χωρίς ορισμό μάζας και χωρίς καμιά συνειδητοποίηση της επιτάχυνσης τί στο καλό μετράνε στα ΕΚΦΕ και τί στο καλό διδάσκουνε ως μετρήσεις;
Μικροί τρισχαρούμενοι ερευνητές της πλάκας, θα τα ανακαλύψουνε όλα μέσα σε σχολικά εργαστήρια…»
Μπορεί ο Θρασύβουλος να το έθεσε λίγο ωμά, στα παραπάνω σχόλιά του, αλλά μήπως υπάρχει πράγματι πρόβλημα;
Μήπως εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε μια επίθεση από τους οπαδούς της «βιωματικής μάθησης» μιας θεωρίας που ζητά από μας να είμαστε απλά οι βοηθοί στην προσπάθεια των μαθητών να ανακαλύπτουν μόνοι τους την επιστήμη ( λες και είναι δυνατόν να μετατρέψουμε το σχολείο σε ένα ελεγχόμενο θερμοκήπιο αναπαραγωγής μικρών αντιγράφων Newton, Einstein, Born… όπου θα παράγονται οι μεγάλες ιστορικές περίοδοι υπό ελεγχόμενες συνθήκες με επιταχυνόμενη διαδικασία. ) Αυτού του τύπου η διδασκαλία μήπως παραβιάζει το τόξο της γνωστικής διαδικασίας πολύ απλά γιατί τα παρατηρούμενα φαινόμενα γίνονται εμπειρικά δεδομένα μόνο αν προσλαμβάνονται μέσω θεωρητικών όρων … άλλως είναι απλά θέαμα οπτικοακουστικό;
Μήπως πρέπει να συζητήσουμε την άποψη του Ανδρέα Κασσέτα, ότι η Φυσική ήταν και είναι ένα «εκκρεμές» αιωρούμενο συμμετρικά από τον Αριστοτέλη προς τον Πλάτωνα και με επιστροφή; Χωρίς εμπειρία δεν υπάρχει Φυσική αλλά και χωρίς λογικομαθηματικές δομές πάλι δεν υπάρχει.
Μήπως το έχουμε ξεχάσει αυτό και χωρίς να το «πάρουμε χαμπάρι», ούτε καν να το έχουμε έστω συζητήσει κατ΄ ελάχιστον, έχουμε αποδεχτεί μια συγκεκριμένη πρακτική, έχουμε πάρει ένα μονόδρομο επικίνδυνο;
Σχόλια
