επιστροφές σε “ω γλυκύ μου έαρ”

Δημοσιεύτηκε από το χρήστη Ανδρέας Ιωάννου Κασσέτας στις 17 Απρίλιος 2014 στις 12:43 στην ομάδα Ό,τι άλλο…

Απαντήσεις σε αυτή τη συζήτηση

 Απάντηση από τον/την Διονύσης Μάργαρης στις 17 Απρίλιος 2014 στις 13:11

Ας ευχηθούμε Καλή Ανάσταση Ανδρέα.

Ας ελπίσουμε ότι όλα αυτά που ζούμε και που μοιάζουν Γολγοθάς, θα τελειώσουν γρήγορα και θα έρθει το βράδυ του Μ. Σάββατου για να μας γεμίσει αισιοδοξία και αναγέννηση.

Και για να μην ξεχνάμε και τις …. θρησκευτικές μας αναγωγές,  Καλό Πάσχα, είτε αυτό σημαίνει Πέρασμα είτε Ανάσταση!

 Απάντηση από τον/την Γκενές Δημήτρης στις 17 Απρίλιος 2014 στις 14:32

Καλή Ανάσταση σε όλους

…

Ας μην ξεχνάμε ότι είμαστε αληθινά ζωντανοί και μπορούμε να αναστήσουμε τον Άνθρωπο μέσα μας .

… Κι από μένα, για την σημερινή ημέρα, ένα μικρό απόσπασμα από τον μονόλογο του Μώμου ( Κ. Βάρναλης, εκδόσεις Κέδρος 1956 ) ΕΔΩ

Απάντηση από τον/την Ανδρέας Ιωάννου Κασσέτας στις 18 Απρίλιος 2014 στις 13:46

κατασαρόλα με νερό έτσι που να τα σκεπάζει, αν βάλεις περισσότερα θα χρειαστεί να προσθέσεις νερό, βλέπεις ο όγκος του συστήματος διατηρείται, καθένα τους κατάλευκο, γέννημα κάποιας συγκεκριμένης όρνιθας, με βάρος  κάπου στα 0,6 νιούτον, κατά κανόνα μεγαλύτερο από την άνωση του νερού, μαζί οι δύο μεγαλοι πρωταγωνιστές, η βαφή δηλαδή και το ξίδι – πολλές δεκαετίες πριν ήταν τα ψιλοκομμένα παντζάρια –  και εκείνα, γεννήματα της όρνιθας,  βρασμένα και ακόμα λευκά, αναμένουν το πρώτο αναπόφευκτο, θερμότητα από το μάτι της κουζίνας και τελικά χημεία και χρώμα κόκκινο, Μεγάλη Πέμπτη, Παλαιό Φάληρο, Βελιγράδι, Χανιά, Καλαμαριά, Μυτιλήνη, Αιγάλεω, Αγία Πετρούπολη, Κίεβο, εδώ και αιώνες οι ορθόδοξοι, μαζί και υπομονή γιατί μόνο μετά την Ανάσταση, θα επέλθει η σύγκρουση, το ένα με ορμή κατακόρυφη, κίνηση μεταφορική, το άλλο μηδενικής ορμής συγκρατείται από χέρι ανθρώπινο και περιμένει,  και το τελικό “αναπόφευκτο” επέρχεται, γι αυτό εξάλλου είχαν βαφτεί κόκκινα, με πεπρωμένο τη σύγκρουση, στη γλώσσα των Ελλήνων τσούγκρισμα, στη γλώσσα της Φυσικής το φαινόμενο «κρούση», η δράση και η αντίδραση, καθεμιά με μπόλικα νιούτον, αλλά η ορμή του συστήματος «δύο πασχαλινά αυγά» δεν διατηρείται, στο ένα από τα δύο το τσόφλι θα φθάσει σε όριο θραύσης,  μεταμεσονύκτιο του Σαββάτου με μαγειρίτσα  ή τραπέζι πασχαλινό της Κυριακής με αρνάκι, εκείνο γέννημα προβατίνας, οι παραδόσεις έχουν δύναμη, η Αρχή της Διατήρησης των παραδόσεων.

Απάντηση από τον/την Διονύσης Μητρόπουλος στις 18 Απρίλιος 2014 στις 13:55

… Μια μνήμη που μ’ ακολουθεί χρόνια τώρα κάθε τέτοια μέρα:

Μεγάλη Παρασκευή βράδυ, στο μικρό εκκλησάκι ενός ξεχασμένου χωριού στο πουθενά του τόπου μας. Με το φως από τα κεριά στα χέρια τους οι λιγοστοί κάτοικοι ακούν με κατάνυξη την τρεμάμενη φωνή του ιερέα “Ω γλυκύ μου Έαρ …”. Σε μια άκρη στη σκιά κι εγώ, με μάτια βουρκωμένα απ’ τη συγκίνηση …

Καλή Ανάσταση σε όλους …

Απάντηση από τον/την Βαγγέλης Κουντούρης στις 18 Απρίλιος 2014 στις 23:21

Πριν τρία(;) χρόνια, σε εκδήλωση στο 9^ο ΓΕΛ Πειραιά,

όπου ήμουν απλός ακροατής,

άκουσα να λέει σε μια αποστροφή του ο Ανδρέας:

“τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα,

έχουμε αξιόλογους θετικούς επιστήμονες,

αλλά έχουμε στερέψει από φιλοσόφους…”.

Το κράτησα και, ένα χρόνο αργότερα,

σε εκδήλωση στο 6^ο ΓΕΛ Ιλίου,

όπου ήμουν ο παρουσιαστής της εκδήλωσης,

καθώς τον ανήγγειλα για την ομιλία του, παρατήρησα:

“ο Ανδρέας ισχυρίζεται ότι τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα,

έχουμε αξιόλογους θετικούς επιστήμονες,

αλλά έλλειψη φιλοσόφων,

εγώ, όμως, γνωρίζω προσωπικά έναν, τουλάχιστον, φιλόσοφο… ”

Καλή Ανάσταση

Καλή Λευτεριά…

 Απάντηση από τον/την Ελευθερία Νασίκα στις 19 Απρίλιος 2014 στις 10:27

Εύχομαι ολόψυχα σε όλους τους φίλους
Χρόνια Πολλά και Καλή Ανάσταση !

 Απάντηση από τον/την Παπαδάκης Παντελεήμων στις 19 Απρίλιος 2014 στις 10:54

Η λάμψη του κεριού της Ανάστασης

να κρατήσει ζεστή την καρδιά μας

και δύναμη στη σκέψη & στο λόγο μας να δώσει!

 

Ανδρέα ευχαριστούμε !

Απάντηση από τον/την Ανδρέας Ιωάννου Κασσέτας στις 19 Απρίλιος 2014 στις 11:01

Διονύση Μητρόπουλε

Και μόνο το γεγονός ότι η ανάρτηση για τη Μεγάλη Παρασκευή ανέσυρε από το προσωπικό σου υπόγειο τη δική σου ανάμνηση με το “ω γλυκύ μου έαρ” με κάνει να νιώθω ότι άξιζε τον κόπο

Βαγγέλη Κουντούρη

Τα περισσότερα από αυτά που γράφουμε – έξω από τα τείχη της Φυσικής – είναι και ένα μήνυμα με μπουκάλι στο πέλαγο το οποίο ελπίζει ότι θα συναντήσει κάπου και κάποτε κάποιον που το περίμενε.

Οφείλω να ομολογήσω ότι η σκέψη και μόνο που έκανες όταν διάβασες το κείμενο με τιμά ιδιαίτερα

Κωνσταντίνε Φλωρίδη.

Απαντώντας στο μήνυμα που μου έστειλες γράφοντας: “Τη θυμάμαι τη Γαργαρέττα,είμαι παλιός Κουκακιώτης  εδώ και 35 χρόνια ζω στη Θεσσαλονίκη,αλλά η Αθήνα (η Αθήνα των αναμνήσεών μου) θα είναι πάντα στην καρδιά μου”

σου εκμνηστηρεύομαι ότι το Κουκάκι είναι η πατρίδα μου. Και με τους δύο παππούδες μου από τη Μικρασία – Σμύρνη και Προύσα αντίστοιχα – ανήκω στους Αθηναίους που “δεν έχουν χωριό” κι αυτό θα πει ότι τις μέρες του Πάσχα, επιστρέφω “εκεί”. Αυτό έκανα και χτες το βράδυ

ο Ανδρέας

 Απάντηση από τον/την Κωστας Ψυλακος στις 19 Απρίλιος 2014 στις 11:11

Καλη ΑΝΑΣΤΑΣΗ σε ολους και σε ολα….

 Απάντηση από τον/την Θρασύβουλος Μαχαίρας στις 19 Απρίλιος 2014 στις 12:08

Χρόνια Πολλά Ανδρέα. Και να είσαι πάντα δυνατός να μας ξεναγείς.

Χρόνια Πολλά σε όλους.

Στην “επιστροφή μας στο ω γλυκύ μου έαρ” ανθάκι πασχαλιάς σας αφήνω.

Καλή Ανάσταση…

Απάντηση από τον/την Ανδρέας Ιωάννου Κασσέτας στις 19 Απρίλιος 2014 στις 12:56

Παντελεήμων . . Σε ευχαριστώ κι εγώ για όσα μας χαρίζεις

Θρασύβουλε ευχαριστίες και για τις ευχές και για το ανθάκι της πασχαλιάς μου μας άφησες

Και κάτι ακόμα . . . .Όποιος δεν έχει μέχρι τώρα  συναντήσει το ” Άγγελος πρωτοστάτης” ας το αναζητήσει . . .

Απάντηση από τον/την Θρασύβουλος Μαχαίρας στις 19 Απρίλιος 2014 στις 14:16

Σε ευχαριστώ πάρα πολύ Αντρέα για την αξία των τοπίων στα οποία μας πας κάθε φορά…

Καλή Ανάσταση να έχεις στην Πατρίδα της Καρδιάς σου, στην Πατρίδα των Γονιών σου. Έτσι κι αλλιώς Ελλάδα είναι και εκεί και όμορφη πολύ θάναι…

Ελλάδα δεν είναι τα σύνορα, ούτε οι οριοθετήσεις των στρατών και οι κρότοι των όπλων και η δυστυχία, αλλά οι καρδιές που πιστεύουν στον Πολιτισμό με τον οποίο έκαναν ζωή τη ζωή τους και αξία την αξία τους. Η Μικρά Ασία θα είναι Ελλάδα πέρα από στρατούς και πυροβολισμούς και αίματα και κλάμα.

Η Μικρά Ασία θα είναι Πατρίδα μας όπως Πατρίδα θα είναι και άλλων Ανθρώπων (Τούρκων κ.λ.π.) που έζησαν εκεί με τις δικές τους επιλογές…

Αλλά εγώ, χωρίς λόγο ίσως, καμαρώνω για τις δικές μου τις ελληνικές επιλογές…Και συνευρίσκομαι μαζί τους και με σεβασμό κοιτώ γύρω μου. Απλά καμαρώνω την καταγωγή σου σα γύφτικο σκεπάρνι.

Να είσαι πάντα καλά Αντρέα

Απάντηση από τον/την Ανδρέας Ιωάννου Κασσέτας στις 19 Απρίλιος 2014 στις 15:02

Ορισμένοι από αυτούς που κυκλοφορούν ανάμεσά μας ελάχιστα εκκλησιάζονται. Και ανήκω σε αυτούς. Εδώ και πολλά χρόνια πηγαίνω στην εκκλησία τη νύχτα της Μεγάλης Παρασκευής. Χτες βράδυ στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος, στην Κυδαθηναίων στην Πλάκα, βυζαντινός ναός του 11ου νομίζω αιώνα, είχαν μόλις αρχίσει τα εγκώμια με πρώτο το “Η ζωή  εν τάφω” ύμνος εξαιρετικός αν και κατά την εξέλιξη των πραγμάτων η σκέψη μου ταξίδεψε και στον Στρατή Μυριβήλη που μας άφησε το εξαίρετο αντιπολεμικό του πεζογράφημα, όπου η ζωή εν τάφω  ήταν η ζωή στα χαρακώματα του Μεγάλου πολέμου, του Πρώτου Παγκοσμίου, ένα έργο ύμνος στην ειρήνη και στη ζωή . .. . . στο μεταξύ στα πλαίσια μιας σχετικής κατάνυξης μέσα στο ναό, είχε πάρει τη σειρά του το “Άξιον εστί” και η σκέψη μου μετακινήθηκε αναπόφευκτα στονΟδυσσέα Ελύτη και το έργο του με το “που να βρω την ψυχή μου το τετράφυλλο δάκρυ” και το ” οξειδώθηκα μες στη νοτιά των ανθρώπων” , σκέψεις με περισσή ασέβεια που με επισκέπτονται και πρέπει να τις κρύψω καθώς μέσα από μια αγιογραφία νιώθω το κάπως αυστηρό βλέμμα του Δημητρίου να με παρακολουθεί . . . . αλλά η ματιά μου στο μεταξύ εστίασε και στον τεράστιο αλλά με λαμπτήρες ηλεκτρικούς πολυέλαιο και η σκέψη αυτό το τόσο άναρχο και ανεξέλεκτο πράγμα με οδήγησε προς τον νεαρό Γαλιλαίο και τη ματιά του καρφωμένη στο φωτιστικό του καθεδρικού ναού της Πίζας – εκείνο βέβαια ήταν με κεριά και πολύ πιο ελαφρό αντικείμενο – και ο συνήθως ασεβής Γαλιλαίος να αναρωτιέται για την περίοδο της ταλάντωσης, τον σημερινό πολυέλαιο τον βρίσκω αρκετά βαρύ για να ενεργοποιηθεί σε  αιώρηση με κάποιο ανεμάκι . .  το ζήτημα είναι ότι δεν ξεφεύγεις εύκολα από τη Φυσική ακόμα και την ώρα του δεύτερου εγκωμιου . . . .. για να κορυφωθεί η λειτουργία με το “Αι γενεαί πάσαι” το αριστούργημα των παιδικών μου χρόνων και όχι μόνον αυτών με το “ω γλυκύ μου έαρ , γλυκύτατό μου τέκνον που έδυ σου το κάλος” μεγαλείο ήχου και νοήματος αλλά η εσωτερική μου ασέβεια με ακολουθεί και στο τρίτο αυτό εγκώμιο και μου φέρνει στην περιοχή του νου τον Επιτάφιο του Γιάννη Ρίτσου με τη μάνα να μοιρολογά το σκοτωμένο παιδί της, γύρω της οι καπνεργάτες απεργοί, μέρες του ’36,  με “μέρα Μαγιού μου μίσεψες, μέρα Μαγιού σε χάνω” και “βασίλεψες αστέρι μου, βασίλεψε όλη η πλάση” μαζί και η ξυλογραφία του Τάσσου ………….. έτσι που αναρωτιέσαι “ποίηση, πεζογραφία,  φυσική μπορούν άραγε να συνυπάρχουν με εγκώμια μιας Μεγάλης Παρασκευής μέσα σε κλίμα σχετικής κατάνυξης ;”   .

Τελικά το πλάσμα “άνθρωπος” είναι επιεικώς απερίγραπτο κι ας απολογείται λέγοντας “είναι ένα σωρό εκείνα  από τα οποία δεν μπορείς να ξεφύγεις γιατί εκτός από την τελετουργία της Μεγάλης Παρασκευής που σε κάνει να νιώθεις λίγο περισσότερο Έλληνας, υπάρχουν και αχανείς εκτάσεις πεζογραφίας, ποιησης σε γλώσσα ελληνική αλλά και μια Φυσική που τη μεταφέρεις ακόμα και στον ιερό ναό της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος λίγο πριν αρχίσει η περιφορά

Απάντηση από τον/την ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΟΓΡΑΜΑΤΖΑΚΗΣ στις 19 Απρίλιος 2014 στις 17:22

Η Ανάσταση
Από τότε που γνώρισα … τον κόσμο περιμένω την Ανάσταση.

– Ποιά Ανάσταση… Γιάννη; Κάθε χρόνο δεν την γιορτάζουμε;

– Ναι φίλε μου.

Η Ανάσταση …είναι γιορτή ;

Ή Ιδέα και Ελπίδα ;

Ή μήπως είναι και τα δύο;

Ας την δει ο καθένας μας όπως …την αισθάνεται.

Καλή Ανάσταση …Φίλε μου Ανδρέα

Καλή Ανάσταση …Φίλοι μου

 Απάντηση από τον/την Διονύσης Μάργαρης στις 19 Απρίλιος 2014 στις 19:11

Καλή Ανάσταση

σε όλη την παρέα,

που βγάζει στην επιφάνεια,

τόση ευαισθησία…..

Απάντηση από τον/την Κωνσταντίνος Φλωρίδης στις 19 Απρίλιος 2014 στις 20:42

Ανδρέας Ιωάννου Κασσέτας είπε:

Διονύση Μητρόπουλε

Και μόνο το γεγονός ότι η ανάρτηση για τη Μεγάλη Παρασκευή ανέσυρε από το προσωπικό σου υπόγειο τη δική σου ανάμνηση με το “ω γλυκύ μου έαρ” με κάνει να νιώθω ότι άξιζε τον κόπο

Βαγγέλη Κουντούρη

Τα περισσότερα από αυτά που γράφουμε – έξω από τα τείχη της Φυσικής – είναι και ένα μήνυμα με μπουκάλι στο πέλαγο το οποίο ελπίζει ότι θα συναντήσει κάπου και κάποτε κάποιον που το περίμενε.

Οφείλω να ομολογήσω ότι η σκέψη και μόνο που έκανες όταν διάβασες το κείμενο με τιμά ιδιαίτερα

Κωνσταντίνε Φλωρίδη.

Απαντώντας στο μήνυμα που μου έστειλες γράφοντας: “Τη θυμάμαι τη Γαργαρέττα,είμαι παλιός Κουκακιώτης  εδώ και 35 χρόνια ζω στη Θεσσαλονίκη,αλλά η Αθήνα (η Αθήνα των αναμνήσεών μου) θα είναι πάντα στην καρδιά μου”

σου εκμνηστηρεύομαι ότι το Κουκάκι είναι η πατρίδα μου. Και με τους δύο παππούδες μου από τη Μικρασία – Σμύρνη και Προύσα αντίστοιχα – ανήκω στους Αθηναίους που “δεν έχουν χωριό”  κι αυτό θα πει ότι τις μέρες του Πάσχα, επιστρέφω “εκεί”. Αυτό έκανα και χτες το βράδυ

ο Ανδρέας

Συλλειτουργούμε!!!!Καλή Ανάσταση σε όλους

Permalink Απάντηση από τον/την Εμμανουήλ Λαμπράκης στις 20 Απρίλιος 2014 στις 12:27

Συνάδελφοι και φίλοι καλημέρα

και η φετινή Ανάσταση είναι πλέον γεγονός

Χρόνια Πολλά σε όλους μας

Να ζήσουμε να δούμε πολλές Αναστάσεις

Η Μεγάλη Παρασκευή αποτελεί προϋπόθεση για το Μεγάλο Σάββατο

Θλίψη – Χαρά

………………………

Το μυαλό μου λειτουργώντας αυτόνομα εστιάζει και διεισδύει σε μια από τις σκέψεις που έκανες, εκκλησιαζόμενος τη βραδιά της Μεγάλης Παρασκευής, Ανδρέα

Στρατιώτης (Κωστούλας) στην περιοχή του Μοναστηρίου

Στρατιώτης στην περιοχή του Μοναστηρίου, το καλοκαίρι του 1917
Ο Στρατής Μυριβήλης, πρωτοσχεδιάζει το αντιπολεμικό του μυθιστόρημα
Επειδή το μέρος είναι ένα νταμάρι όλο πέτρα και δε σκάβεται, σήκωσαν ένα προκάλυμμα με γεώσακους. ‘Ετσι λένε κάτι σακιά γεμάτα με χώμα που μ’ αυτά οχυρώνουν τα πετρώδικα χαρακώματα. Τα τσουβάλια αυτά κείτουντ’ εδώ χρόνον – καιρό έτσι. Θα φάγαν υγρασίες, βροχάδες, χιόνια και ήλιους. ‘Ηρθαν και σάπισαν από νερά, ο ήλιος τα τσουρούφλισε και τα ‘καψε. ……………………………………………………..

…………………………………………………………………………………
‘Ηταν ένα λουλούδι εκεί! Συλλογίσου. ’Ενα λουλούδι είχε φυτρώσει εκεί μέσα στους σαπρακιασμένους γεώσακους. Και μου φανερώθηκε έτσι ξαφνικά τούτη τη νύχτα που ‘ναι γιομάτη θάματα. Απόμεινα να το βλέπω σχεδόν τρομαγμένος. Τ’ άγγισα με χτυποκάρδι, όπως αγγίζεις ένα βρέφος στο μάγουλο. Είναι μια παπαρούνα…………………………………… ……………………………………………….

Η ψυχή μου χορεύει σαν μεγάλη πεταλούδα. Χαμογελώ ξαπλωμένος ανάσκελα. Κάτι τραγουδάει μέσα μου. Τ’ αφουγκράζομαι. Είναι ένα παιδιάτικο τραγούδι:
Φεγγαράκι μου λαμπρό….

Απάντηση από τον/την Θρασύβουλος Μαχαίρας στις 20 Απρίλιος 2014 στις 17:58

Οι πόνοι της Παναγιάς

Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;
Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;
Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ’ άδικο φωνάξεις.
Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τοσο γλυκή,
που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις.

Συ θάχεις μάτια γαλανά,θάχεις κορμάκι τρυφερό,
θα σε φυλάω από ματιά κακή κι από κακόν καιρό,
από το πρώτο ξάφνισμα της ξυπνημένης νιότης.
Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό.
Εσύ νοικοκερόπουλο -όχι σκλάβος ή προδότης.

Tη νύχτα θα συκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,
να σκύβω την ανάσα σου ν’ ακώ, πουλάκι μου ζεστό
να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι,
κ’ ύστερα απ’ το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ
που θα πηγαίνεις στο σκολιό με πλάκα και κοντύλι

Kι αν κάποτε τα φρένα σου μ’ αλήθεια, φως της αστραπής,
χτυπήσει ο Κύρης τ’ ουρανού, παιδάκι μου να μη την πεις!
Θεριά οι ανθρώποι, δε μπορούν το φως να το σηκώσουν!
Δεν είν’ αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν!

 Απάντηση από τον/την Ανδρέας Ιωάννου Κασσέτας στις 21 Απρίλιος 2014 στις 11:19

Δευτέρα πρωί και στέκομαι στο ” φίλε μου Ανδρέα” του Γιάννη Δογραματζάκη, στο ” σε όλη την παρέα που βγάζει στην επιφάνεια τόση ευαισθησία” του Διονύση Μάργαρη,  στον συνειρμό του Μανόλη Λαμπράκη με τον στρατιώτη στην περιοχή του Μοναστηρίου, τότε που ο Μυριβήλης σχεδίαζε  το “Η ζωή εν τάφω’και βέβαια στον συνειρμό του Θρασύβουλου . . .  η δική του σκέψη μετακινήθηκε από τον Γιάννη Ρίτσο στον Κώστα Βάρναλη, που δεν τον είχα σκεφτεί . . . . . αυτό θα πει επικοινωνία,  ίσως το Πάσχα συνιστά και αφορμή για να πλησιάζουν οι άνθρωποι  . . . . . και καθώς ο ένας συνειρμός φέρνει τον άλλον, η σκέψη του Θρασύβουλου με πήγε στο άλλο του Βάρναλη τη ‘Μάνα του Χριστού”

Φεύγεις πάνω στην άνοιξη, γιε μου καλέ μου,

Άνοιξή μου γλυκιά, γυρισμό που δεν έχεις.

Η ομορφιά σου βασίλεψε κίτρινη, γιε μου,

δε μιλάς, δεν κοιτάς, πώς μαδιέμαι, γλυκέ μου!

Καθώς κλαίει, σαν της παίρνουν το τέκνο, η δαμάλα,

ξεφωνίζω και νόημα δεν έχουν τα λόγια.

Στύλωσέ μου τα δυο σου τα μάτια μεγάλα:

τρέχουν αίμα τ’ αστήθια, που βύζαξες γάλα.

Πώς αδύναμη στάθηκε τόσο η καρδιά σου

στα λαμπρά Γεροσόλυμα Καίσαρας νά μπεις!

Αν τα πλήθη αλαλάζανε ξώφρενα (αλιά σου!)

δεν ηξέραν ακόμα ούτε ποιό τ’ όνομά σου!

Κει στο πλάγι δαγκάναν οι οχτροί σου τα χείλη…

Δολερά ξεσηκώσανε τ’ άγνωμα πλήθη

κι όσο ο γήλιος να πέσει και νά ’ρθει το δείλι,

το σταυρό σου καρφώσαν κι οχτροί σου κι οι φίλοι.

Μα γιατί να σταθείς να σε πιάσουν!

Κι ακόμα, σα ρωτήσανε: «Ποιός ο Χριστός;» τί ’πες «Νά με»!

Αχ! Δεν ξέρει, τί λέει το πικρό μου το στόμα!

Τριάντα χρόνια παιδί μου δε σ’ έμαθ’ ακόμα!

Permalink Απάντηση από τον/την Κορκίζογλου Πρόδρομος στις 24 Απρίλιος 2014 στις 8:55

Ανδρέα είσαι συγκλονηστικός όπως και οι άλλοι παραπάνω που βγάλανε τα εσώψυχά τους. Να είσθε όλοι καλά.

Απάντηση από τον/την ΒΕΛΗΣΣΑΡΙΟΥ ΧΡΥΣΟΥΛΑ στις 24 Απρίλιος 2014 στις 19:45

Μια που εξετέθην ήδη στην επονομαζομένη επαξίως “νησίδα ταξιδιωτών”, ντροπαλά συνεισφέρω στο ωραίο αυτό κείμενο το δικό μου φετινό ποίημα επί του ιδίου θέματος 🙂 http://apolesthin.blogspot.gr/2014/04/blog-post_5853.html το οποίο συνέθεσα αυθόρμητα αρχαιοπρεπώς. Χαιρετώ.

Απάντηση από τον/την ΒΕΛΗΣΣΑΡΙΟΥ ΧΡΥΣΟΥΛΑ στις 24 Απρίλιος 2014 στις 19:51

Α και τα Αναστάσιμα μια που άρχισα… Μη με πετροβολήσετε… 😀 (Περιέργως την τελευταία μου ποιητική συλλογή την αγόρασαν κυρίως φυσικοί οπότε έχω “θετικές” εμπειρίες…) http://apolesthin.blogspot.gr/2014/04/blog-post_8076.html
http://apolesthin.blogspot.gr/2014/04/blog-post_24.html

Απάντηση από τον/την ΒΕΛΗΣΣΑΡΙΟΥ ΧΡΥΣΟΥΛΑ στις 25 Απρίλιος 2014 στις 8:58