by 
Έπαιζα με τις ερωτήσεις σε ένα από τα παλιότερα και πιο γνωστά διαδικτυακά φροντιστήρια
και ιδού πως την πάτησα :
Τελικά θα ξεχάσω κι αυτά που ξέρω μου φαίνεται …
Απαντήσεις σε αυτή τη συζήτηση
Απάντηση από τον/την Παπαδάκης Κώστας στις
Καλά Δημήτρη απίστευτο.
Δεν είναι ένα μικρό λάθος, είναι σοβαρό.
Αλλά δυστυχώς αυτά συμβαίνουν, αλλά πρέπει στη συνέχεια να διορθώνονται.
Δεν ξεχνάς εσύ αυτά που ξέρεις, με τίποτα. 🙂
Απάντηση από τον/την Βαγγέλης Κουντούρης στις
καλησπέρα σε όλους
Διαπιστώνω ότι τα σοβαρά λάθη είναι δύο:
και η απάντηση, 2Ρ αντί 4Ρ
και η αιτιολογία, η σχέση P=VI φυσικά και δεν είναι ορισμός (!) της ισχύος,
αλλά δεν είναι και νόμος, που χρειαζόμαστε για να απαντήσουμε,
είναι, σχεδόν, τίποτα, απλά μια σωστή σχέση, αλλά χωρίς τίτλο
Έχω ξαναγράψει σχετικά, τελευταία, αλλά πού άραγε;,
γι’ αυτό και επανέρχομαι με λίγο περισσότερα.
Για τρεις, περίπου, δεκαετίες, διδάσκοντας στη Γ΄Γυμνασίου,
είχα καταφέρει, με συγκεκριμένες περιπτώσεις, με επιμονή και υπομονή,
αλλά και με “φωνές” και με το “αλάθητο” του καθηγητή,
να “περάσω” στους μαθητές μου, ότι
άλλο ο ορισμός, άλλο ο νόμος και άλλο μια, απλά, σωστή σχέση
και ότι κάθε ένα από τα προηγούμενα
έχει τη δική του αξία, το δικό “μονοπώλιο”, τις δικές του δυνατότητες
και βασικά ότι διαφέρουν μεταξύ τους, δεν είναι ίδια
Γι’ αυτό και είχαν αποδεχθεί και συνειδητοποιήσει σε ικανοποιητικό βαθμό
ότι π.χ. η απόλυτα σωστή απάντηση στη Σπαζοκεφαλιά ήταν:
“Για να απαντήσω σε ερώτημα “τι θα πάθει” χρειάζομαι νόμο,
η σχέση P=I2R είναι σωστή σχέση, αλλά δεν είναι νόμος,
διότι στο δεύτερο μέλος έχει αποτέλεσμα, το Ι, άρα δεν μου κάνει
η σχέση P=VΙ είναι σωστή σχέση, αλλά δεν είναι νόμος,
διότι στο δεύτερο μέλος έχει αποτέλεσμα, το Ι, άρα δεν μου κάνει
η σχέση P=V2/R είναι σωστή σχέση, και είναι νόμος,
διότι στο δεύτερο μέλος έχει αιτία, τη V, και κατασκευαστικό στοιχείο, την R,
άρα μου κάνει
και επειδή η τάση βρίσκεται στον αριθμητή και υψωμένη στο τετράγωνο,
συμπεραίνω ότι αν η τάση διπλασιασθεί η ισχύς θα τετραπλασιασθεί,
άρα δίκιο έχει η μαθήτρια”
Επιμερίζοντας ευθύνες,
νομίζω ότι, εκτός από τον συνάδελφο που έγραψε την επίμαχη απάντηση,
ευθύνες έχει, και, μάλλον μεγαλύτερες, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο,
που στις προδιαγραφές συγγραφής των σχολικών βιβλίων
δεν επιτάσσει την πρόταξη διδακτικής της Φυσικής
όπου, εκτός των άλλων, θα αποσαφηνίζονται και οι δύσκολοι όροι.
Ίσως, αν βρω χρόνο και δύναμη, να το προσπαθήσω εγώ κάποια στιγμή.
Απάντηση από τον/την Παπαδάκης Κώστας στις
Δάσκαλε τα έχεις γράψει εδώ: ΦΥΣΙΚΗ ΓΕΝΙΚΗΣ Β
Δάσκαλε πρέπει να βρεις χρόνο, εμείς να βοηθήσουμε όπως μπορούμε.
Να σχολιάσω ότι έδωσες ρέστα εδώ : Η ΕΝΝΟΙΑ ΗΕΔ
Το σχόλιο:»ο ορισμός ενός φυσικού μεγέθους:
είναι αυθαίρετος (αλλά όχι και ανόητος) » δεν παίζεται, όπως και όλο το κείμενο σου.
Απάντηση από τον/την Γκενές Δημήτρης στις
Καλησπέρα
Κώστα και Βαγγέλη
Ευχαριστώ για τα σχόλια.
Βαγγέλη διατηρώ τις επιφυλάξεις μου όσον αφορά την απόλυτη διάκριση ορισμού, νόμου, σχέσης …τουλάχιστον όσον αφορά την διδακτική βαρύτητα μιας τέτοιας διάκρισης.
Εγώ νομίζω πως υπάρχουν μερικά βασικά ζητήματα της επιστημονικής πρακτικής που πρέπει να επαναλαμβάνουμε στην διδασκαλία μας σε κάθε ευκαιρία ώστε να εμπεδωθούν και να αφομοιωθούν ενεργητικά από τους μαθητές μας
Ας πω μερικά παραδείγματα.
1ον :Όταν στην επιστήμη αναζητάμε το αν και πως επηρεάζεται ένα χαρακτηριστικό μέγεθος περιγραφής ενός φαινομένου από κάποιον παράγοντα , τότε οπωσδήποτε πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι κάθε άλλος σχετικός παράγοντας δεν μεταβάλλεται.
Αν θέλουμε να βρούμε πως επηρεάζεται η ανάπτυξη ενός φυτού από την ακτινοβολία δεν μπορούμε να αλλάζουμε ταυτόχρονα και νερό που το ποτίζουμε ή να διαφέρει το χώμα και ο αέρας …
Έτσι και εδώ για να βρω πως μεταβάλλεται η ισχύς δεν μπορούμε παρά να σιγουρέψουμε ότι οποιοσδήποτε άλλος παράγοντας διατηρείται σταθερός και δεν μεταβάλλεται.
Στην περίπτωσή μας οι σχέσεις :P=I2R και P=IV δεν είναι κατάλληλες γιατί η ποσότητα Ι δεν εξασφαλίζεται να είναι σταθερή αφού δίδεται ότι το P και το V μεταβάλλονται… Η σχέση που είναι κατάλληλη είναι αυτή που έχει εκτός των P και V μόνο σταθερές όπως το R …
2ον. Στα μαθηματικά η σχέση » y=a.x » ερμηνεύεται και ως «y ανάλογο του x» μόνο υπό την προϋπόθεση ότι έχουμε αποδεχτεί τις τρεις άφατες συμβάσεις ότι α) το x είναι ανεξάρτητη μεταβλητή ( στο χέρι μας να της δώσουμε όποια τιμή θέλουμε ) , β) το y είναι εξαρτημένη μεταβλητή και γ) το a είναι μια σταθερά.
Στη φυσική όμως η σχέση R=V/I δεν περιέχει καμιά τέτοια σύμβαση… Είτε την πεις ορισμό, είτε την πεις σχέση είτε την πεις νόμο … το σταθερό εγώ δεν το βλέπω …. ΑΡΑ δεν βλέπω ποια είναι ποσά ανάλογα ή αντιστρόφως ανάλογα ( σχετικές ιστορίες μου εδώ )
Θέλω να πω ότι δεν μπορώ να ξέρω ποια ποσά είναι ανάλογα ή αντιστρόφως ανάλογα ή οποιαδήποτε άλλη σχέση αν δεν καθορίσω τις σταθερές του προβλήματός μου. Στην περίπτωσή μας για να βρω την σχέση μεταξύ P και V είναι αναγκαίο να αναγνωρίσω ότι σταθερό στο πρόβλημά μου είναι το R.
Θα μπορούσα να αναφέρω και άλλες βασικές αρχές της επιστημονικής πρακτικής τις οποίες προσπερνάμε ίσως νομίζοντας πως έχουν με κάποιο τρόπο εμπεδωθεί από τους μαθητές μας αλλά δυστυχώς απλά εμείς κακώς δεν τις υπενθυμίζουμε συνεχώς. Επειδή όμως είναι άσχετες με το πρόβλημα που συζητάμε θα σταθώ μόνο σε μια ακόμα από αυτές που πρέπει να επαναλαμβάνουμε ( μαζί με την υπενθύμιση ότι χαράσσουμε ευθείες με κανόνα και κάθετες με γνώμονα … )
3. Σε κάθε παράσταση π.χ. ½ DA2=½ mu2+½ kx2 πρέπει πριν συνεχίσω να ελέγξω αν προσθέτω ομοειδείς ποσότητες ή τουλάχιστον ποσότητες με την ίδια μονάδα μέτρησης … (διότι 3 κλειδιά δεν προστίθενται με 5 προσευχές και δίνουν παράδεισο).
Εγώ κάπως έτσι τα βλέπω τα πράγματα …
Απάντηση από τον/την Βαγγέλης Κουντούρης στις
Καλημέρα (!) Μήτσο
Νομίζω είναι πιο απλά τα πράγματα,
ας δούμε το παρακάτω κείμενό σου:
«Στη φυσική όμως η σχέση R=V/I δεν περιέχει καμιά τέτοια σύμβαση… Είτε την πεις ορισμό, είτε την πεις σχέση είτε την πεις νόμο … το σταθερό εγώ δεν το βλέπω …. ΑΡΑ δεν βλέπω ποια είναι ποσά ανάλογα ή αντιστρόφως ανάλογα»
η θέση μου, προκάτ σχεδόν, αλλά απόλυτα ξεκαθαρισμένη, είναι:
η σχέση R=V/I είναι ορισμός, άλλως αντιπροτείνεις και ακολουθείς άλλον,
η σχέση R=V/I δεν είναι νόμος,
άρα καλώς δεν βλέπεις το σταθερό,
καλώς δεν βλέπεις ποια είναι ποσά ανάλογα ή αντιστρόφως ανάλογα,
διότι έχεις μπροστά σου ορισμό και
του “ζητάς” κάτι έξω από τις δυνατότητές του
που, μάλιστα, είναι δυνατότητα του νόμου,
τον οποίο και δεν έχεις μπροστά σου,
άρα μέχρι να, αν και όποτε, βρεθεί ο νόμος
δεν θα μπορείς να γνωρίζεις
αν το μέγεθος είναι σταθερό, ανάλογο ή αντίστροφα ανάλογο με κάτι
και όταν αυτός βρεθεί τότε και μόνο τότε
θα μπορείς, με τη βοήθειά του, να δώσεις απαντήσεις
και για να μην “αγωνιούμε” άδικα, ο νόμος έχει βρεθεί,
άσχετα που στα σχολικά βιβλία κακώς αναφέρεται απλά ως
“εξάρτηση της αντίστασης…” και όχι ως νόμος
(ποιοτικά: εξαρτάται από τις διαστάσεις του αγωγού, το υλικό κατασκευής και τη θερμοκρασία
ποσοτικά (σταθερή διατομή): R=ρ(1+αθ)L/A, όπου ρ=…,)
Α, ώστε 3 κλειδιά και 5 προσευχές δεν;
και ήλπιζα, διότι πολλές οι αμαρτίες…
Απάντηση από τον/την Διονύσης Μάργαρης στις
Καλημέρα και καλή Κυριακή συνάδελφοι.
Νομίζω ότι σε γενικές γραμμές Βαγγέλη έχεις δίκιο, αλλά το «παίζεις» πολύ δογματικός:-)
Διδακτικά νομίζω ότι η σκέψη του Δημήτρη είναι πιο κατάλληλη:
«1ον :Όταν στην επιστήμη αναζητάμε το αν και πως επηρεάζεται ένα χαρακτηριστικό μέγεθος περιγραφής ενός φαινομένου από κάποιον παράγοντα , τότε οπωσδήποτε πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι κάθε άλλος σχετικός παράγοντας δεν μεταβάλλεται.» Αν αυτό το έχουμε στο μυαλό μας, θα αποφύγουμε λάθη, όπως το παραπάνω.
Αλλά για να δούμε λίγο καλύτερα το θέμα μας και γιατί χαρακτηρίζω δογματική την αντιμετώπιση του Βαγγέλη.
Ποιος είναι ο νόμος του Joyle;
Αν είναι ο νόμος που δίνει τη θερμότητα πάνω σε μια αντίσταση σε συνάρτηση με την τάση στα άκρα της, τότε Βαγγέλη έχεις δίκιο και η σχέση P=I2R είναι σωστή σχέση, αλλά δεν είναι νόμος. Νόμος θα είναι η εξίσωση P=V2/R.
Αλλά αν ο νόμος του Joyle μας δίνει την θερμότητα που παράγεται στον αντιστάτη όταν διαρρέεται από ρεύμα, τότε η εξίσωση P=I2R είναι ο νόμος!!!
Συμπέρασμα: Θα αποφύγουμε τα λάθη, αν ακολουθήσουμε διδακτικά την πορεία που προτείνει ο Δημήτρης, αλλιώς θα ψάχνουμε την κότα και το αυγό…
Απάντηση από τον/την Βαγγέλης Κουντούρης στις
Καλό μεσημέρι σε όλους
Είμαι κατ’ ανάγκη δογματικός Διονύση, και όχι εκ πεποιθήσεως,
διότι τα “θεμέλια” της Φυσικής:
ο ορισμός, η πρώτη-πρώτη επαφή με το μέγεθος, το Α, και
ο νόμος, το τελικό ζητούμενο, το Ω,
άλλως ο “φάκελος” παραμένει ανοιχτός…,
είναι από μόνα τους αυστηρά και δογματικά,
έκαστο “αλλουνού παπά ευαγγέλιο”,
άλλες οι γνώσεις που μας παρέχει το ένα και άλλες το άλλο
άλλες οι δυνατότητες του ενός και άλλες του άλλου,
πρόκειται για δύο απολύτως διαφορετικής ποιότητας έννοιες,
άσχετα με το ότι πολλές φορές μπερδεύονται μεταξύ τους
Προφανώς και συμφωνώ απόλυτα με τη φράση του Μήτσου:
«1ον :Όταν στην επιστήμη αναζητάμε το αν και πως επηρεάζεται ένα χαρακτηριστικό μέγεθος περιγραφής ενός φαινομένου από κάποιον παράγοντα , τότε οπωσδήποτε πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι κάθε άλλος σχετικός παράγοντας δεν μεταβάλλεται.»
άλλωστε το τελικό συμπέρασμα αυτής της αναζήτησης είναι ο νόμος,
κάπου, μάλιστα, έχω σημειώσει ότι στο δεύτερο μέλος αυτής της σχέσης
επιτρέπεται να υπάρχει μόνο η αιτία και φυσικές σταθερές.
Μερικά τινά ακόμη…
α. ο ορισμός της μονάδας μέτρησης ενός φυσικού μεγέθους
(με εξαίρεση τα θεμελιώδη μεγέθη)
γίνεται με τη βοήθεια της σχέσης ορισμού του μεγέθους μόνο,
όπου όλα τα συμμετέχοντα μεγέθη λαμβάνονται ίσα με τη μονάδα τους,
και όχι με τη βοήθεια οποιασδήποτε άλλης σχέσης που περιέχει το μέγεθος
π.χ. ο ορισμός της μονάδας ταχύτητας γίνεται με βοήθεια της σχέσης
υ=Δx/Δt ορισμού της ταχύτητας στην ευθύγραμμη ομαλή κίνηση:
1m/s ονομάζεται η ταχύτητα ενός κινητού που κινείται ευθύγραμμα ομαλά
και σε κάθε 1s μετατοπίζεται κατά 1m
και όχι με τη βοήθεια κάποιας άλλης σχέσης π.χ. της υ=αt στην ευθύγραμμη ομαλά επιταχυνόμενη:
1m/s ονομάζεται η ταχύτητα που αποκτά σε 1s ένα κινητό που ξεκινά από την ηρεμία και πραγματοποιεί ευθύγραμμη ομαλά επιταχυνόμενη κίνηση με επιτάχυνση 1m/s2
β. η σχέση ορισμού ενός μεγέθους είναι ακατάλληλη, πιθανόν και παραπλανητική,
για την απάντηση στην ερώτηση: τι θα πάθει το μέγεθος αν…
π.χ. με τη βοήθεια της σχέσης ορισμού C=Q/V ενός μεγέθους C,
δεν μπορούμε να αποφανθούμε πώς θα μεταβληθεί το μέγεθος C αν το μέγεθος Q διπλασιαστεί
γ. η σχέση του νόμου ενός μεγέθους είναι η κατάλληλη, για την απάντηση στην ερώτηση:
τι θα πάθει το μέγεθος αν…
π.χ. με τη βοήθεια της σχέσης του νόμου C=εε0S/L ενός μεγέθους C,
μπορούμε να αποφανθούμε ότι το μέγεθος C θα παραμείνει το ίδιο, αν το μέγεθος Q διπλασιαστεί
δ. σε διάφορα βιβλία η έννοια ορισμός είναι, αρκετές φορές, “ταλαιπωρημένη” π.χ.
χρησιμοποιείται το ρήμα “είναι” που δείχνει διαπίστωση,
αντί του “ονομάζεται”, ή παρόμοιων, που δείχνει “βάπτισμα”
υπάρχουν δύο ορισμοί για το ίδιο μέγεθος,
ενώ μετά τον πρώτο ορισμό το μέγεθος έχει γίνει ήδη γνωστό και συνεπώς δεν χρειάζεται ο δεύτερος
ορίζονται μεγέθη καθ’ υπερβολή, όπως η διαφορά δυναμικού, ενώ έχει προηγηθεί ορισμός του δυναμικού,
ενώ δεν ορίζεται ανάλογα η διαφορά μάζας, η διαφορά ορμής, η διαφορά πίεσης κ.α.
ε. αλλά και η έννοια νόμος είναι, αρκετές φορές, σε διάφορα βιβλία “ταλαιπωρημένη”,
όπου απλά αναφέρεται σαν σχέση ή τύπος, οπότε και υποβαθμίζεται η τεράστια αξία της,
μερικά τέτοια παραδείγματα:
υ=σταθ (ευθ. ομαλή)
υ=αt (ευθ. ομαλά επιταχ.)
C=εε0S/L (επίπεδος πυκνωτής)
R=ρ(1+αθ)L/A (αγωγός σταθερής διατομής)
Τ=2π(m/D)0.5 (ταλάντωση)
στ. και “το κερασάκι στην τούρτα”…
γνωρίζοντας ότι “βάζω δουλειά” σε αξιολογότατους συναδέλφους,
καταθέτω, για πρώτη φορά, μια απολύτως “αιρετική” άποψη,
φυσικά και δεν διεκδικώ κανένα αλάθητο, μακράν εμού τέτοιο “καλάμι”,
σε σχέση με το νόμο του Joule:
Ο Joule πραγματοποίησε κατάλληλο πείραμα και συγκρίνοντας τις τιμές που προέκυπταν από τη σχέση Q=Ι2Rt που επέλεξε, πιθανόν ως πιο βολική για το πείραμα, με τις αντίστοιχες από τη σχέση Q=mcΔθ
κατάφερε να βρει τη σχέση 1cal=4,2J
επιτυγχάνοντας έτσι να συνδέσει την “αυτόνομη” και “κλειστή” Θερμότητα
με τον Ηλεκτρισμό και τη Μηχανική.
Η άποψή μου είναι ότι η σχέση Q=Ι2Rt είναι μια σωστή και χρήσιμη σχέση,
που, όμως, καταχρηστικά αναφέρεται ως νόμος, διότι
ο νόμος είναι Q=V2/R.t
Απάντηση από τον/την Διονύσης Μητρόπουλος στις
Καλημέρα συνάδελφοι,
Βαγγέλη πώς θα βρούμε όμως τη θερμική απώλεια σε μια πηγή ή ένα ηλεκτροκινητήρα με τη σχέση Q=(V2/R).t ;
Απάντηση από τον/την Διονύσης Μάργαρης στις
Καλό μεσημέρι Διονύση. Καλό μεσημέρι Βαγγέλη.
Έτσι για συνδέουμε τις συζητήσεις.
Το πρωί σχολίασα ένα θέμα της τράπεζας, εδώ.
Ας το δούμε….
Η τάση στα άκρα των αγωγών σύνδεσης είναι η αιτία που παράγεται θερμότητα πάνω στα σύρματα ή η διέλευση του
ρεύματος;
Αλλά ας πάμε ένα βήμα παραπέρα.
Η τάση είναι η αιτία που ένα κύκλωμα διαρρέεται από ρεύμα ή η ηλεκτρεγερτική δύναμη; (και άλλη παράπλευρη συζήτηση…)
Έτσι για παράδειγμα αν μεταβάλλεται η μαγνητική ροή που διέρχεται από τον κυκλικό αγωγό του σχήματος
ποια τάση είναι η αιτία; Μήπως έχουμε μόνο ΗΕΔ και μάλιστα μήπως έχουμε απλά ένα μεταβαλλόμενο ηλεκτρικό πεδίο, όπου η έννοια της τάσης δεν υπάρχει;
Ενώ το ηλεκτρικό ρεύμα είναι μια υπαρκτή φυσική πραγματικότητα και ο κυκλικός αγωγός θα διαρρέεται από ρεύμα, εξαιτίας του οποίου θα θερμαίνεται.
Απάντηση από τον/την Βαγγέλης Κουντούρης στις
γεια σου Διονύση
Θα επιλέξουμε άλλη κατάλληλη σχέση,
αν, βέβαια, καταφέρουμε να βρούμε,
ή θα προσπαθήσουμε μόνο ποιοτικά,
με ευδοκίμηση κάποιου πειράματος ίσως,
ή “θα βάλλουμε νερό στο κρασί μας”
και θα δεχτούμε αναγκαστικά και καταχρηστικά,
ως νόμο κάτι που είναι “σαν” νόμος
και μου μας δίδει σωστή απάντηση,
άλλως θα μείνουμε με το ερωτηματικό…,
Εννοείται και δεν περιχαρακώνονται όλες οι έννοιες έτσι αυστηρά,
άλλωστε “όλοι οι κανόνες έχουν τις εξαιρέσεις τους”,
ούτε και μπορεί να δίδουμε λύση για κάθε πρόβλημα,
διότι άνθρωποι είμαστε, όχι οι κατασκευαστές της Φύσης…
Απάντηση από τον/την Διονύσης Μητρόπουλος στις
Συμφωνώ Διονύση,
Και μάλιστα, στο θέμα της τράπεζας, το σχετικό με τη μεταφορά ηλεκτρικής ενέργειας, υπάρχει κάποια τάση Vαπωλ στα άκρα
του καθενός από τα δύο σύρματα μεταφοράς που συνδέεται με το ρεύμα (Vαπωλ=Ι.Rσύρμ , αυτή που συνηθίζουμε να λέμε «πτώση τάσης»).
Στην περίπτωση όμως του κυκλικού αγωγού που αναφέρεις πιο πάνω, η τάση ανάμεσα σε οποιαδήποτε σημεία του αγωγού είναι μηδέν (βραχυκυκλωμένη πηγή)!
Απάντηση από τον/την Διονύσης Μητρόπουλος στις
Καταλαβαίνω τί εννοείς Βαγγέλη,
Όταν αναφέρεσαι σε ένα νεκρό ωμικό καταναλωτή, όπου ισχύει ο νόμος του Ohm, πράγματι η αιτία που προκαλεί το ρεύμα μέσα του είναι η εξωτερική τάση, οπότε Q=(V2/R).t.
Ο νόμος του Joule όμως νομίζω είναι γενικότερος και δεν ενδιαφέρεται για την αιτία προέλευσης του ρεύματος, αλλά μόνο για το θερμικό αποτέλεσμα που αυτό προκαλεί κατά τη διέλευσή του μέσα από οποιοδήποτε τμήμα κυκλώματος, είτε αυτό είναι παθητικός καταναλωτής είτε οτιδήποτε άλλο.
Απάντηση από τον/την Βαγγέλης Κουντούρης στις
Ωραίες κουβέντες, Διονύσηδες!
(Αθηνόδωρος Προύσαλης, από την ταινία “μια Ιταλίδα απ’ την Κυψέλη”:
“Ρε συ μισόμαγκα, μου κάνει, πιάσε ένα μπουκάλι ουίσκι με τον Γιάννη που πορπατάει, …ωραίες κουβέντες!”)
Πράγματι σε κάποιες περιπτώσεις δεν πετυχαίνουν οι γενικεύσεις,
το έχω ξαναγράψει, δεν υπάρχει κανόνας χωρίς εξαιρέσεις.
Το απόλυτο είναι να μπορώ, μέσω νόμου, να γνωρίζω
πώς ένα αποτέλεσμα εξαρτάται από τη αρχική-αρχική αιτία,
τη μάνα-αιτία που το δημιούργησε.
Όταν αυτό δεν είναι δυνατό, αρκούμαι στο να γνωρίζω
πώς ένα αποτέλεσμα εξαρτάται από την κόρη-αιτία που το δημιούργησε,
η οποία κόρη-αιτία είναι ταυτόχρονα και αποτέλεσμα μιας μάνας-αιτίας.
Είναι “μια κάποια λύσις”, που θα ‘λεγε κι ο Καβάφης…
Απάντηση από τον/την Ελευθερία Νασίκα στις
Χρόνια πολλά σε όλη την παρέα, τελευταία μέρα του χρόνου…
Μήτσο, θα συμφωνήσω απόλυτα με αυτό που λες:
«Θέλω να πω ότι δεν μπορώ να ξέρω ποια ποσά είναι ανάλογα ή αντιστρόφως ανάλογα ή οποιαδήποτε άλλη σχέση αν δεν
καθορίσω τις σταθερές του προβλήματός μου.»
Άλλωστε, στην περίπτωση αντιστατών συνδεδεμένων σε σειρά, δε λέμε ότι η τάση στα άκρα καθενός ή η ισχύς που καταναλώνει είναι ανάλογη της αντίστασής του, επειδή το ρεύμα όλων είναι κοινό, ενώ στην παράλληλη σύνδεση το ρεύμα που διαρρέει καθέναν ή η ισχύς που καταναλώνει είναι αντιστρόφως ανάλογη της αντίστασης, επειδή η τάση όλων είναι κοινή;
Θα ήθελα όμως να ρωτήσω κάτι άλλο:
Όταν πρόκειται να κάνετε απλές ασκήσεις επίλυσης κυκλώματος, όπως αυτή που έχει το βιβλίο:
σχεδιάζετε και τα όργανα στο κύκλωμα;
Προσωπικά, όταν ζητώ να συμπεριλάβουν και τα όργανα, θέλω μόνο να σχεδιάσουν το κύκλωμα ή να το στήσουν, για να δω τη σωστή σύνδεση των οργάνων, όχι όμως και να το επιλύσουν, στο χαρτί σαν άσκηση.
Έχω παρατηρήσει πως δυσκολεύονται να επιλύσουν ένα κύκλωμα όπως το παραπάνω, γεμάτο κόμβους και βρόχους, όπου όμως το ρεύμα δε χωρίζεται πουθενά!
Κλάδοι με (θεωρούμενα) ιδανικά βολτόμετρα, όπως στο παραπάνω σχήμα του βιβλίου, που «δε διαρρέονται από ρεύμα», νομίζω ότι τους μπερδεύουν.
Ποια είναι η εμπειρία σας;
Απάντηση από τον/την Γκενές Δημήτρης στις
Ελευθερία.
ακολουθώ ακριβώς αυτό που προκρίνεις εσύ.
Μάλιστα εξηγώ για ποιο λόγο δεν σχεδιάζουμε τα όργανα όταν θέλουμε να λύσουμε την άσκηση
και κυρίως το βολτόμετρο όπου το ρεύμα που διακλαδίζεται προς αυτό το θεωρούμε αμελητέο λόγω πολύ μεγάλης αντίστασης.
Στο εργαστήριο όμως επιμένω να σχεδιάζουν και να πραγματοποιούν κάθε τριάδα το δικό της κύκλωμα …
( οι περισσότερες ομάδεςμπορούν και μέσα σε ένα δεκάλεπτο διάλειμμα να φτιάξουν το κύκλωμα και να πάρουν και μετρήσεις ( ε και με λίγη βοήθεια όπου χρειαστεί ).
Στις ασκήσεις τους καλώ να μην τα σχεδιάζουν καν τα όργανα .
Απάντηση από τον/την Ελευθερία Νασίκα στις
Ευχαριστώ Μήτσο.
