by 
ένα χρόνο μετά, θυμάμαι τον Αντρέα
ως εμπνευσμένο καινοτόμο της Διδασκαλίας της Φυσικής,
ως ενεργό πολίτη,
ως αισιόδοξο εμψυχωτή δασκάλων και μαθητών,
ως αφηγητή ιστοριών για τη Φυσική και τους ανθρώπους που έμπλεξαν στα δίχτυα της,Αν αυτοπεριοριστώ, νοσταλγώ τον τελευταίο Αντρέα. Αυτόν που “ιστόρησε” τη συνάντηση σε καφενείο στο Κουκάκι, του ντόπιου Αριστοτέλη με τους τουρίστες “Άιζακ” και “Άλμπερτ”. Εκείνον που “αναδημοσίευσε” την αναπάντεχη συνέντευξη του προπάππου-κότσυφα στους Γουίλμπερ και Όρβιλ Ράιτ. Μα πιο πολύ, τον “διαμεσολαβητή” με «ανθρώπους που μπορούν να γίνουν πηγές φωτός στις ζωές των άλλων, για χρόνια και χωρίς ίσως να το ξέρουν», όπως τραγούδησε η Irish Murdoch, και εγώ την άκουσα “στου Αντρέα”.
ανθρώπινες ιστορίες με τη Φυσική να κρατάει το τέμπο
Διαβάστε τη συνέχεια και τα σχόλια…
