web analytics

Η δύναμη από την άρθρωση στην ισορροπία.

 

Δημοσιεύτηκε από τον/την Διονύσης Μάργαρης στις 28 Φεβρουάριος 2016 και ώρα 11:00

Στα παρακάτω σχήματα, μια ομογενής δοκός ισορροπεί οριζόντια αρθρωμένη στο άκρο της Ο, ενώ είναι δεμένη και στο άκρο νήματος.

Ποια από τις δυνάμεις που έχουν σχεδιαστεί στα σχήματα, F1, F2, F3, F4  και F5 μπορεί να δείχνει την δύναμη που δέχεται η ράβδος από την άρθρωση, σε κάθε περίπτωση;

Να δικαιολογήσετε τις επιλογές σας.

Απάντηση:

ή

  Η δύναμη από την άρθρωση στην ισορροπία.

  Η δύναμη από την άρθρωση στην ισορροπία.

Loading

Subscribe
Ειδοποίηση για
21 Σχόλια
Inline Feedbacks
Όλα τα σχόλια
Δημήτρης Δημόπουλος

Από τη στιγμή που ο φορέας δεν κινείται, μπορούμε να πάρουμε ισορροπία ροπών ως προς οποιοδήποτε σημείο στο χώρο ακόμα κι εκτός φορέα. Στις περιπτώσεις που το νήμα είναι λοξό μπορούμε να το προεκτείνουμε νοητά και να πάρουμε ισορροπία ροπών στο σημείο που τέμνει αυτή η νοητή ευθεία, τον τοίχο. Έτσι βγάζουμε εκτός παιχνιδιού 2 δυνάμεις στήριξης και μας μένει μόνο το βάρος και η τρίτη και λύνεται εύκολα. Δεν είναι ανάγκη να παίρνουμε ροπές μόνο στην άρθρωση.

Δημήτρης Δημόπουλος

Το ενδιαφέρον θα ήταν αν αντί για άρθρωση έχουμε πάκτωση οπότε συνολικά έχουμε 4 δυνάμεις αντίδρασης και μόνο 3 εξισώσεις. Σε αυτήν την περίπτωση ο φορέας είναι υπερστατικός και λύνουμε με την αρχή ελαχίστων έργων ή με παραμορφώσεις. Δηλαδή βρίσκουμε ποιες είναι εκείνες οι δυνάμεις που καθιστούν τη δράση ελάχιστη. Είναι από τα θεμελιώδη προβλήματα στατικής που εκμεταλλευόμαστε προφανώς την λανγκρανζιανή μηχανική.

Στεφανία Κακλαμάνη
27/01/2019 11:45 ΜΜ
Απάντηση σε  Διονύσης Μάργαρης

Συγγνώμη επειδή τώρα το κοίταξα πάλι αν όμως η δύναμη είναι προς τα πάνω δεν θα έχει τέτοια ροπή που θα τείνει να στρέψει τη ραβδο όπως και οι δυναμεις του βάρους της και του βάρους του σώματος;

Βαγγέλης Κουντούρης

καλημέρα σε όλους

μια πρώτη προσέγγιση του θέματος είναι ότι οι τρεις δυνάμεις, (F, w, T), που δέχεται η ράβδος πρέπει να συντρέχουν σε κάποιο σημείο (ώστε οι ροπές τους ως προς και αυτό το σημείο να έχουν συνισταμένη ίση με μηδέν)

άρα στo B η F4, στο Δ η F2, στο A η F3 (οι παράλληλες “τέμνονται” στο άπειρο) και στο Γ ή F5 ή F1 (F5 λόγω της οριζόντιας συνιστώσας της Τ)