by 
Αγαπητοί συνάδελφοι,
Μόλις δημοσιεύσα ένα άρθρο μου που αναφέρεται στη διαφορά μεταξύ απόδοσης και μάθησης. Το άρθρο προσπαθεί να περιγράψει μια πιθανή αιτία που ένας μαθητής ενώ στα προφορικά πηγαίνει καλά, στα γραπτά δεν αποδίδει τα αναμενόμενα.
Το άρθρο θα το βρείτε στο σύνδεσμο εδώ!
Καλή ανάγνωση
Απολαυστική η ανάγνωση!
Ιδιαίτερα στο σημείο με το κέικ…
Το άρθρο θίγει μία μεγάλη αλήθεια… το ότι υπάρχει χαώδης διαφορά ανάμεσα στην κατανόηση και στην αφομοίωση. Αν κάποιος δεν αυτενεργήσει στον προσωπικό του χρόνο δεν θα έχει θετικό αποτέλεσμα. Το να επιτύχει απλώς συμμετέχοντας στο μάθημα είναι τόσο πιθανό όσο το να μάθει κολύμπι απλώς διαβάζοντας σχετικές οδηγίες!
Ευχαριστώ για το σχολιασμό κυρία Κλειδέρη. Αυτή η διαφορά που αναφέρετε είναι συνήθως η παγίδα των μαθητών αλλά και των δασκάλων βλέποντας ένα μαθητή να αποδίδει στα προφορικά την ώρα που συμβαίνει η διδασκαλία.
Η αυτενέργεια, όπως πολύ όμορφα αναφέρετε, είναι ιδιαίτερα σημαντική για τη μάθηση.
Το πρόβλημα εντείνεται από το γεγονός ότι δεν υπάρχουν προσπάθειες διδασκαλίας μεταγνωστικών δεξιοτήτων όπως: Πώς χειρίζομαι την εργασία μου, πώς μελετάω, πώς λειτουργεί η μνήμη μου και τι πρέπει να κάνω για να διευκολύνω τη λειτουργία της κ.ά., με αποτέλεσμα οι μαθητές μας να είναι αβοήθητοι και να λειτουργούν με τη διαίσθηση (όπως άλλωστε κάνουν και οι καθηγητές). Δείτε ένα ακόμη άρθρο μου εδώ που αναφέρεται στο ότι οι πρότερες διδακτικές μας εμπειρίες δεν είναι πάντοτε ο καλύτερος σύμβουλος ώστε να καθοδηγούμε αποδοτικά τους μαθητές μας στο πώς να μελετήσουν.
Σύμφωνα με τον Robert Bjork (γνωστικό ψυχολόγο στο πανεπιστήμιο UCLA των Ηνωμένων Πολιτειών), στο ίδιο paper που αναφέρω ως βιβλιογραφία, οι μαθητές θεωρούν πιο αποδοτικές τις “εύκολες” διαδικασίες μελέτης, όπως το να διαβάζουν ξανά και ξανά ένα κείμενο για να το μάθουν αντί να τεστάρουν το εαυτό τους ή το να διαβάζουν για πολύ ώρα ένα μάθημα αντί να το διαβάζουν πολλές φορές από λίγο. Αν επιπλέον αυτή η αίσθηση που έχουν για τις προηγούμενες λιγότερο αποδοτικές τεχνικές μελέτης συνδυαστεί και με την προκατάληψη της σταθερότητας, η οποία αναφέρεται στην τάση να πιστεύουμε ότι αυτά που ανακαλούμε σήμερα με ευκολία θα μπορούμε να τα ανακαλούμε και αύριο με την ίδια ευκολία, τότε κατανοούμε ότι δεν είναι εύκολο πράγμα να αλλάξουμε την άποψη των μαθητών μας, ίσως ούτε και τη δική μας τελικά!!