Ποια η δουλειά του φυσικού;

Βασίλη καλημέρα,

η εκπαίδευση στη Φυσική ως περιεχόμενο της γενικής παιδείας των μαθητών, ας εστιάσουμε προς το παρόν στο γυμνάσιο, δεν αποτελεί επαγγελματική φιλοδοξία των φυσικών. Στα γυμνάσια η αναλογία των πτυχιούχων φυσικών είναι μικρότερη απ’ την συνολική κατανομή τους στη μέση εκπαίδευση. Για τα φροντιστήρια δεν απαιτείται επιχειρηματολογία. Δηλαδή η βάση της πυραμίδας είναι ελλειμματική σε εκείνους που θα μπορούσαν να διδάξουν τις βασικές αρχές αυτού που λέμε «επιστήμη». Επιπλέον οι φυσικοί δεν διαθέτουν στη διδακτική φαρέτρα τους εξειδικεύσεις για τη διαχείριση εφαρμογών άμεσα συνδεδεμένων με την καθημερινή ζωή, όπως η υγειονομική κρίση ή οι τεχνολογίες της επικοινωνίας, που δυστυχώς δεν μπορείς να τις διαπραγματευτείς αποκλειστικά με τις εξισώσεις του Maxwell

απ’ αυτά που διδάσκει ένας φυσικός κυρίως η κοσμολογία φαίνεται να συγκινεί μαθητές και μη ειδικό κοινό, αλλά δεν παράγονται ούτε ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τους επαγγελματίες φυσικούς επεξεργασίες όπως αυτή, που θα διευκόλυναν τη διάχυση σε γενικούς πληθυσμούς  

επομένως  η επαγγελματική πυραμίδα που παρέθεσα κάθεται σε πήλινα πόδια και επομένως τελεί σε ασταθή ισορροπία

η τυπική εξέλιξη ενός ασύμμετρου κοινωνικού μοντέλου είναι ο μετασχηματισμός του σε κάποιο πιο ευσταθές, όπως το ακόλουθο

η γενική παιδεία του Γυμνασίου, και θεσμικά και επειδή δεν αποτελεί άμεσο στόχο των επαγγελματιών φυσικών, εκχωρείται κυρίως στους βιολόγους. Η μεγάλη θεωρία της Βιολογίας, η Δαρβίνεια Εξέλιξη, που διατρέχει όλο το Α.Π., είναι θεωρία που στη σχολική της εκδοχή την διαπραγματευόμαστε ως «ιστορική επιστήμη», δηλαδή συγκρίνουμε απολιθώματα και άλλα ιστορικά ευρήματα με σύγχρονους οργανισμούς για να υποστηρίξουμε τις βασικές αρχές που την ορίζουν. Αυτή η διαπραγμάτευση, που δεν αντιμετωπίζει τις ισχυρές διαισθητικές αντιστάσεις που αποτελούν εμπόδια για την εξοικείωση με τις βασικές αρχές της Φυσικής, διευκολύνεται απ την επικρατούσα διδακτική μέθοδο, δηλαδή την αναπαραγωγή της γνώσης. Επιπλέον, ο πλούτος των καθημερινών εφαρμογών της βιολογίας εκτός από εύπεπτη την καθιστά και δημοφιλή. Σπεύδω να διευκρινίσω ότι οι μεταφυσικές αντιρρήσεις για την εξελικτική θεωρία δεν αποτελούν εμπόδιο αλλά λίπασμα για το μάθημα

μια τέτοια προπαίδεια των μαθητών του γυμνασίου στις επιστήμες που βασίζεται κυρίως στην αναπαραγωγή της γνώσης, δεν διευκολύνει μεγάλους αριθμούς στις λυκειακές τάξεις Φυσικής “κατεύθυνσης”, μάλλον λοιπόν πιο ρεαλιστικό σχήμα είναι το ακόλουθο

που περιγράφει εκτός απ’ την  ελάττωση των βαθμίδων και τη μείωση των απόλυτων αριθμών

αλλά και ο διαχρονικός & διακοματικός εκπαιδευτικός σχεδιασμός προς τα εκεί προσβλέπει:

 Γι' αυτό έχουμε προκρίνει να βάλουμε πρώτα σε νέες βάσεις όλο το σύστημα επαγγελματικής κατάρτισης με ένα νομοσχέδιο που είναι σε διαβούλευση εδώ και αρκετούς μήνες και τώρα τον Σεπτέμβριο οδεύει προς το υπουργικό συμβούλιο. Θα δίνει ουσιαστικές διεξόδους στους νέους. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ελλάδα το 28% των νέων πηγαίνει σε ΕΠ.ΑΛ. και πάνω από 70% στα γενικά λύκεια. Σε άλλες χώρες συμβαίνει ακριβώς το αντίστροφο. Υπάρχουν χώρες, όπως η Γερμανία και η Φινλανδία, όπου τα αντίστοιχα ποσοστά μαθητών που φοιτούν στην επαγγελματική εκπαίδευση υπερβαίνουν το 60%. Πηγή: http://www.lifo.gr