από την «Πειραματική Φυσική» του Κωνσταντίνου Βαρδαλάχου, Βιέννη 1812, σ. 320-321
Γιάννη, ούτε αυτός προβλέπει ως αρχή λειτουργίας του ανοιχτού αερόστατου τα … ανοδικά ρεύματα
Οι επισημάνσεις στο κείμενο του Βαρδαλάχου, δικιές μου
αεροστατική μηχανή: μηχανή αποτελούμενη από ωοειδή
σάκκο μεταξωτού λεπτού υφάσματος ή κατασκευασμένο από λεπτό πανί αλειμμένο με θειική άργιλο ή αλικό αμμώνιο, για να μην καεί από το πυρ. Στο κάτω τμήμα του υπάρχει στόμιο, όπου πλησιάζουν το πυρ με το οποίο αραιώνεται ο αέρας στο εσωτερικό του σάκκου και αφού αυτός γίνει ελαφρότερος, υψώνει τον σάκκο στον αέρα. Οι αεροστατικές μηχανές στηρίζονται στη θεωρία ότι κάθε σώμα του οποίου το μέγεθος είναι ελαφρότερο από τον ισομεγέθη όγκο του αέρα, υψώνεται στην ατμόσφαιρα. Η εξωτερική επιφάνεια της μηχανής σκεπάζεται με δικτυωτό κάλυμμα, από τους κροσσούς του οποίου κρέμεται πλοιάριο, όπου κάθονται οι αεροναύτες με τα εφόδιά τους και την καύσιμη ύλη, δηλαδή βαμβάκι, μαλί βρεγμένο σε αλκοόλ, λίπος ή άλη εύλεκτη ουσία. Όταν ο αεροναύτης υψωθεί με την ειδική βαρύτητα, μπορεί να ανεβεί ακόμη περισσότερο ρίχνοντας κάτω το έρμα (σαβούρα) ή αυξάνοντας τη δύναμη του πυρός για να αραιωθεί ο αέρας περισσότερο. Όταν ο αεροναύτης θελήσει να κατεβεί, πρέπει να μειώσει το πυρ, ώστε να αρχίσει ο αέρας να πυκνώνεται και να περισσεύει η βαρύτητά του. Πρώτοι που επινόησαν μία τέτοια μηχανή ήταν οι Μοντγολφιέροι στο Παρίσι το 1788. (σημ.: αερόστατο.)
Τελευταία διόρθωση2 έτη πριν από Γιώργος Φασουλόπουλος
by 
όχι
βιβλίο μαθητή Στ Δημοτικού
από την «Πειραματική Φυσική» του Κωνσταντίνου Βαρδαλάχου, Βιέννη 1812, σ. 320-321
Γιάννη, ούτε αυτός προβλέπει ως αρχή λειτουργίας του ανοιχτού αερόστατου τα … ανοδικά ρεύματα
Οι επισημάνσεις στο κείμενο του Βαρδαλάχου, δικιές μου
αεροστατική μηχανή: μηχανή αποτελούμενη από ωοειδή
σάκκο μεταξωτού λεπτού υφάσματος ή κατασκευασμένο από λεπτό πανί αλειμμένο με θειική άργιλο ή αλικό αμμώνιο, για να μην καεί από το πυρ. Στο κάτω τμήμα του υπάρχει στόμιο, όπου πλησιάζουν το πυρ με το οποίο αραιώνεται ο αέρας στο εσωτερικό του σάκκου και αφού αυτός γίνει ελαφρότερος, υψώνει τον σάκκο στον αέρα. Οι αεροστατικές μηχανές στηρίζονται στη θεωρία ότι κάθε σώμα του οποίου το μέγεθος είναι ελαφρότερο από τον ισομεγέθη όγκο του αέρα, υψώνεται στην ατμόσφαιρα. Η εξωτερική επιφάνεια της μηχανής σκεπάζεται με δικτυωτό κάλυμμα, από τους κροσσούς του οποίου κρέμεται πλοιάριο, όπου κάθονται οι αεροναύτες με τα εφόδιά τους και την καύσιμη ύλη, δηλαδή βαμβάκι, μαλί βρεγμένο σε αλκοόλ, λίπος ή άλη εύλεκτη ουσία. Όταν ο αεροναύτης υψωθεί με την ειδική βαρύτητα, μπορεί να ανεβεί ακόμη περισσότερο ρίχνοντας κάτω το έρμα (σαβούρα) ή αυξάνοντας τη δύναμη του πυρός για να αραιωθεί ο αέρας περισσότερο. Όταν ο αεροναύτης θελήσει να κατεβεί, πρέπει να μειώσει το πυρ, ώστε να αρχίσει ο αέρας να πυκνώνεται και να περισσεύει η βαρύτητά του. Πρώτοι που επινόησαν μία τέτοια μηχανή ήταν οι Μοντγολφιέροι στο Παρίσι το 1788. (σημ.: αερόστατο.)
Ξεχάστηκαν από το 1812 τα αερόστατα.
Σήμερα πετάμε με αεροπλάνα. Με εξαίρεση τους τουρίστες σε Αίγυπτο, Τουρκία και αλλαχού.
οπότε;
ξανανακαλύπτουμε την πυρίτιδα
αλλά με διδακτικές στρακαστρούκες