by 
Δήλωση μελών του διδακτικού προσωπικού του Π.Τ.Δ.Ε. Α.Π.Θ. για την κατασταλτική αντιμετώπιση του αγώνα των εκπαιδευτικών ενάντια στην αξιολόγηση
11.11.2024
Τα υπογράφοντα μέλη του διδακτικού προσωπικού του ΠΤΔΕ ΑΠΘ
παρατηρούμε εδώ και καιρό με ανησυχία την προσπάθεια της κυβέρνησης να επιβάλει στους εκπαιδευτικούς της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ένα σύστημα ατομικής αξιολόγησης, το οποίο έχει συναντήσει την ευρεία δυσπιστία, αποδοκιμασία και απόρριψη εκ μέρους τους.
Το τελευταίο δε διάστημα διαπιστώνουμε την αύξηση των κρουσμάτων καταστολής του συνδικαλιστικού αγώνα των εκπαιδευτικών, όπως η άσκηση πειθαρχικών διώξεων για τη συμμετοχή τους στην προκηρυγμένη από την ΔΟΕ απεργία-αποχή από την ατομική αξιολόγηση ή η καθαίρεση για τον ίδιο λόγο διευθυντών και υποδιευθυντών δημοτικών σχολείων και προϊσταμένων νηπιαγωγείων.
Παρατηρούμε επίσης να συνεχίζεται -ακόμα και ενάντια σε σχετικές δικαστικές αποφάσεις- η απαράδεκτη ομηρία των εκπαιδευτικών που διορίστηκαν το 2020, για τους οποίους η κυβέρνηση αρνείται να εκδώσει τις διαπιστωτικές πράξεις μονιμοποίησής τους.
Ενώπιον αυτών των καταστάσεων θεωρούμε αναγκαίο να επισημάνουμε ότι η προσπάθεια εκφοβισμού των εκπαιδευτικών, ιδιαίτερα δε των νεοδιόριστων, επιδεινώνει ακόμη περισσότερο τις πολλαπλώς δύσκολες συνθήκες υλοποίησης του έργου τους, αποτελώντας κραυγαλέα απόδειξη ότι η ασκούμενη εκπαιδευτική πολιτική που αφορά την αξιολόγηση έχει αποτύχει.
Δηλώνουμε εμφατικά ότι η επιχειρούμενη αξιολόγηση των εκπαιδευτικών παραγνωρίζει χονδροειδώς την ουσιώδη πολυπλοκότητα της διδακτικής δραστηριότητας και των παιδαγωγικών σχέσεων εντός των σχολικών τάξεων. Υποτάσσει δε τη δραστηριότητα αυτή σε πρακτικές μέτρησης, σύγκρισης, ιεραρχικής κατάταξης, ανταγωνισμού και ελέγχου, βάσει καταγραφών κάποιων στιγμιοτυπικών εντυπώσεων και της προσωπικής γνώμης του αξιολογητή για την «ορθή» διδασκαλία και ανταπόκριση των εκπαιδευτικών στην πληθώρα των ζητημάτων των διαφόρων πεδίων, στα οποία καλούνται να αξιολογηθούν.
Καταδικάζοντας αποφασιστικά την αντιμετώπιση των εκπαιδευτικών με αυταρχικά μέσα και ιδιαίτερα την προσπάθεια ακύρωσης του θεμελιώδους συνδικαλιστικού δικαιώματός τους στην απεργία, εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον αγώνα τους ενάντια
α) στις εφαρμοζόμενες πολιτικές εμπορευματοποίησης της δημόσιας εκπαίδευσης και γραφειοκρατικοποίησης της σχολικής ζωής
β) στη μετατροπή τους σε χειραγωγημένα αντικείμενα, συγκρίσιμα, μετρήσιμα, διαρκώς επιτηρούμενα και ελεγχόμενα, χωρίς δυνατότητα παιδαγωγικής αυτονομίας και πρωτοβουλίας
γ) στη διαρκή αμφισβήτηση των επαγγελματικών τους προσόντων και ικανοτήτων
δ) στην ενοχοποίησή τους για όλα τα προβλήματα της εκπαίδευσης,
ε) στην εμβάθυνση της μεταξύ τους αποξένωσης ως συνέπεια της εξάπλωσης ανταγωνιστικών πρακτικών στα σχολεία,
στ) στην κατάσταση καθημερινού εργασιακού άγχους και εξουθένωσης που βιώνουν στις σχολικές τάξεις, αντιμετωπίζοντας πληθώρα προβλημάτων, απότοκων των κρισιακών κοινωνικών συνθηκών που αποτυπώνονται στον ψυχισμό και στη συμπεριφορά των μαθητών/μαθητριών.
Η προσπάθεια και ο αγώνας για ένα δημοκρατικό και δημιουργικό σχολείο που θα υπηρετεί τη θεμελιώδη και πολύπλευρη ανάπτυξη όλων των παιδιών συνδέεται άρρηκτα με την υποστήριξη του έργου των εκπαιδευτικών, τη μετεκπαίδευση και τη διαρκή τους επιμόρφωση στα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας, τη διασφάλιση της παιδαγωγικής τους ελευθερίας και της συναδελφικής τους αλληλεγγύης, τον αποφασιστικό συλλογικό έλεγχό τους επί των θεσμών και των διαδικασιών της εργασίας τους.
Αϊδίνης Θανάσης, Καθηγητής
Αλεξίου Βασίλης, Καθηγητής
Ανδρούτσος Πολύβιος, ΕΕΠ
Αποστολίδου Βενετία, Καθηγήτρια
Γιώτη Λαμπρίνα, Αναπληρώτρια καθηγήτρια
Γκιόλμας Αριστοτέλης, Επίκουρος καθηγητής
Γουλής Δημήτρης, Επίκουρος καθηγητής
Γρόλλιος Γιώργος, Ομότιμος καθηγητής
Δεσλή Δέσποινα, Καθηγήτρια
Ζάχος Δημήτρης, Αναπληρωτής καθηγητής
Ζμας Αριστοτέλης, Επίκουρος καθηγητής
Ιωαννίδου Μάρθα, Επίκουρη καθηγήτρια
Κάντζου Βασιλική, Επίκουρη καθηγήτρια
Καραγιάννη Παναγιώτα, Καθηγήτρια
Κεφαλίδου Σοφία, ΕΔΙΠ
Κουγιουμουτζάκη Φωτεινή, Επίκουρη καθηγήτρια
Κωστούλη Τριανταφυλλιά, Καθηγήτρια
Λιάμπας Αναστάσιος, Καθηγητής
Μαλανδράκης Γιώργος, Αναπληρωτής καθηγητής
Μαυρομμάτη Μαρία, Επίκουρη καθηγήτρια
Μπέτσας Ιωάννης, Αναπληρωτής καθηγητής
Μπίμπου-Νάκου Ιωάννα, Καθηγήτρια
Μπονίδης Κυριάκος, Καθηγητής
Μπουγατζέλη Ευαγγελία, ΕΔΙΠ
Νικολούδης Δημήτρης, ΕΔΙΠ
Ντρενογιάννη Ελένη, Καθηγήτρια
Ξεφτέρη Ελένη, ΕΔΙΠ
Παπαδημητρίου Φωτεινή, Καθηγήτρια
Παπαδόπουλος Ιωάννης, Αναπληρωτής καθηγητής
Παυλίδης Περικλής, Καθηγητής
Πριμεράκης Γιώργος, ΕΔΙΠ
Τζήκας Χρήστος, Διατελέσας Αναπληρωτής καθηγητής
Τουρτούρας Χρήστος, Αναπληρωτής καθηγητής
Χαραλάμπους Δημήτρης, Καθηγητής
Χριστοδούλου Μιχάλης, Επίκουρος καθηγητής
Σημ. γράφοντα: Αν δεν μπορείτε να την αποφύγετε, υπάρχουν τρόποι να τη γελοιοποιήσετε… Αλήθεια πως οι σύμβουλοι ΠΕ04 θα αξιολογήσουν πειραματικές δραστηριότητες στη διδακτική πράξη, όταν ο αξιολογούμενος δεν έχει τη δυνατότητα να εξασκηθεί σε αυτές?
Εγω Γιαννη διαβασα διαφορετικα το παραπάνω κειμενο.
Μιλα για ” τη μετεκπαίδευση και τη διαρκή τους επιμόρφωση στα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας,” και ” τον αποφασιστικό συλλογικό έλεγχό τους επί των θεσμών και των διαδικασιών της εργασίας τους.”
Αλλο η κριτική για την δηθεν αξιολογηση που περασε τωρα και που απο οτι καταλαβαινω εχει αποτυχει.
Κατι αλλο διαβαζω πισω απο τις γραμμες του παραπανω κειμενου.
Και θα ηταν πολυτιμο αν οι συγκεκριμενοι Πανεπιστημιακοι εκαναν και μια διαφορετικη προταση για το πως μπορει να γινει ουσιαστική αξιολογηση και ουσιαστικη αναβαθμιση του Δημοσιου σχολειου με την βοηθεια των Πανεπιστημιων της χωρας.
ΥΓ Δεν μπορω να φανταστω οτι υπαρχουν Πανεπιστημιακοι που ειναι εναντιον της αξιολογησης, κατι αλλο λενε. Εξαλλου και οι ιδιοι αξιολογουνται συνεχως μεσω των ακαδημαικων κρισεων αλλα και μεσω των επιστημονικων δημοσιευσεων σε υψηλου επιπεδου επιστημονικα περιοδικα και συνεδρια . Θα ηθελα πολυ λοιπον να διαβασω τις προτασεις τους, θα ηταν σπουδαιο για την εκπαιδευτικη κοινοτητα.
Τίνα μπορούν αν θέλουν να υποβάλλουν πρόταση αξιολόγησης.
Εμείς θα την σχολιάσουμε.
Και όχι μόνο αυτοί. Όποιος υποστηρίζει την αξιολόγηση ας υποβάλλει πρόταση.
Πρόταση όμως και όχι λόγια του τύπου “Η αξιολόγηση ωφελεί”.
Τα λόγια είναι εύκολα, οι προτάσεις όχι.
Αγαπητέ Γιάννη,
Προσωπικά, θεωρώ ότι δεν είμαι σε θέση να διατυπώσω κάποια συγκεκριμένη πρόταση. Δεν έχω γνώση του τρόπου λειτουργίας του δημόσιου σχολείου, καθώς εργάζομαι πάνω από 30 χρόνια στον ιδιωτικό τομέα, ούτε έχω εξοικείωση με τα διεθνή εκπαιδευτικά συστήματα. Αυτού του είδους οι προτάσεις απαιτούν εξειδικευμένη πανεπιστημιακή γνώση και εμπειρία. Δεν αρκεί κάποιος να διαβάσει ένα βιβλίο για να συντάξει μια εφαρμοσμένη και αξιόπιστη πρόταση που να λαμβάνει υπόψη όλες τις παραμέτρους και τα δεδομένα του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Οι σοβαρές προτάσεις δεν γίνονται πρόχειρα.
Ωστόσο, μπορώ να εκφράσω άποψη. Πιστεύω ότι η αξιολόγηση αποτελεί μια πρακτική που εφαρμόζεται παντού. Είναι αδιανόητο να αξιολογούμε εμείς τους μαθητές, αλλά να αρνούμαστε κάθε μορφή αξιολόγησης για τον εαυτό μας. Έχουμε μήπως το αλάθητο του Πάπα;
Τίνα μην υποβάλλεις πρόταση τότε. Δεν είναι υποχρεωτικό.
Κάποιος ας υποβάλλει ώστε να σχολιασθεί.
Προφανώς κάποιος υπέρμαχος.
Ας μην την υποβάλλει πρόχειρα. Ας την μελετήσει καλά.
Σε κάθε περίπτωση περιμένω. Θα ήθελα να μάθω και λεπτομέρειες για τα ισχύοντα σήμερα μια και έχω φύγει πριν εφαρμοστεί το οτιδήποτε.
Το θέμα είναι πολύ μεγάλο και βασικά ιδεολογικό, πολιτικό. Δυο λόγια μόνο.
Να μην αφήσω τον Γιάννη μόνο του, υπέροχη η φράση του.
«Όταν έφυγα από την Εκπαίδευση οι συνάδελφοί μου ήταν τουλάχιστον ελευθερόφρονες. Σήμερα άλλα μου μεταφέρονται. Δεν θα ήθελα να τους δω να γλείφουν τον σύμβουλο, τον διευθυντή και τον εκφετζή για να πάρουν καλό βαθμό. Ούτε θα ήθελα να δω τον σύμβουλο να αποκτά ύφος επιθεωρητή, τον διευθυντή ύφος συνταγματάρχη και τον εκφετζή ύφος κριτικού φαγητών.
Τους προτιμώ ευγενείς και σεμνούς όπως ήταν όσο υπηρέτησα.»
Και επίσης η φράση, « Όποιος υποστηρίζει την αξιολόγηση ας υποβάλλει πρόταση.
Πρόταση όμως και όχι λόγια του τύπου “Η αξιολόγηση ωφελεί”.
Τα λόγια είναι εύκολα, οι προτάσεις όχι.»
Να προσθέσω πρόταση «εν τόπω και χρόνω» δηλαδή στην Ελλάδα του 2024 και όχι κάπου κάποτε σε μια ιδανική χώρα που θα είχε πράγματι στόχο την σωστή εκπαίδευση όλων των παιδιών της.
Και ένα «πραγματολογικό» που δείχνει όμως, κατά την γνώμη μου, πόσο σοβαρά εννοούν την δήθεν αξιολόγηση.
Περίπου 150000 καθηγητές και δάσκαλοι σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια, 800 «σύμβουλοι»
Μ. Ο. εποπτευόμενων από τον καθένα 150000/800=187,5
Φυσικά υπάρχει διαφοροποίηση ανά περιοχή και ειδικότητα. Υπάρχουν άνθρωποι που εποπτεύουν 400+ άτομα.
Σε ποιόν προσωπάρχη θα πω βρες μου 800 εργοδηγούς που θα εποπτεύουν 180 άτομα ο καθένας που θα βρίσκονται και θα εργάζονται σε διάφορα σημεία και δεν θα μου δώσει επιτόπου την παραίτησή του;
Τελικά η τρέχουσα αξιολόγηση είναι η δια του φόβου και της τρομοκράτησης
υποταγή στα κελεύσματα. Τίποτε άλλο.
Άρη, σε όλες τις χώρες του κόσμου εφαρμόζονται συστήματα αξιολόγησης. Αναρωτιέμαι: εμείς δεν είμαστε ικανοί να δημιουργήσουμε ένα δίκαιο και αντικειμενικό σύστημα αξιολόγησης που να μην γινονται ολα οσα ακουμε αυτη την περιοδο; Και αν όχι, πώς μπορούμε να απαιτούμε να μας αντιμετωπίζουν σοβαρά ως επαγγελματικό κλάδο; ε δεν θα μας αντιμετωπιζουν.
Η πραγματικότητα είναι ότι όσοι κατέχουν θέσεις εξουσίας δείχνουν ελάχιστο ενδιαφέρον για την κατάσταση στα δημόσια σχολεία. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι οι περισσότεροι από αυτούς φροντίζουν να στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία και φροντιστηρια, όπου η αξιολόγηση αποτελεί μια συνεχή διαδικασία— με ατέλειες ή αστοχίες φυσικά.
Η συζήτηση αυτή έχει διεξαχθεί επανειλημμένα στο υλικονετ, σε σημείο που πλέον φαίνεται μάταιη.
Επιπλέον αγαπητε Αρη, εγω προσωπικα αναγνωρίζω ότι δεν είμαι ειδική στο ζήτημα, μιλω για πραγματα που γνωριζω και εχω σπουδασει. Χρειάζεται εξειδικευμένη γνώση και εκπαίδευση για να μπορεί κανείς να προτείνει σοβαρές λύσεις σε ενα τοσο συνθετο θεμα. Για αυτό ακριβώς περίμενα από εκείνους που έχουν την εξειδίκευση να παρουσιάσουν μια ουσιαστική αντιπρόταση. Δυστυχως δεν το βλεπω.
Οποτε αλλη μια ματαιη συζητηση κριμα πραγματικα.
Καλησπέρα Τίνα.
Λίγα παραπάνω λόγια.
Οι ειδικοί είναι για να μας πουν τα τεχνικά ζητήματα, Άποψη και συμμετοχή στις αποφάσεις για τέτοια ζητήματα πρέπει να έχουν όλοι. Όπως αντίστοιχα για το αν θέλουμε σαν χώρα εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας πρέπει να έχουν όλοι άποψη. Οι ειδικοί είναι για να μας πουν που πρέπει να φτιαχτούν, τι είδους εργοστάσια κλπ.
Είσαι σίγουρη ότι στις χώρες που υπάρχει η αξιολόγηση βελτιώθηκε το εκπαιδευτικό σύστημα γενικά ή απλά παγιώθηκε ένα σύστημα κατηγοριοποίησης των σχολίων και των εκπαιδευτικών; Η τελευταία αυτοκτονία διευθύντριας σχολείου στην Αγγλία γιατί αξιολογήθηκε κακά το σχολείο της ήταν το περασμένο καλοκαίρι. Στο διαδίκτυο μπορεί εύκολα να βρει κανείς μαρτυρίες δασκάλων και καθηγητών για τα “καλά” της αξιολόγησης.
Εδώ και κάποιο διάστημα οι κατηγορίες των σχολείων στην Ελλάδα είναι τρεις, όπως σίγουρα ξέρεις. Tα δημόσια τα ιδιωτικά και τα ιδιωτικά που αγόρασαν τα fund cognito και inspired και έχει ο θεός πόσα άλλα fund θα εμφανιστούν. Για λεπτομέρειες στις ανακοινώσεις της ΟΙΕΛΕ.
Αρη, καλημέρα.
Συμφωνώ ότι η άποψη όλων έχει σημασία, ειδικά όταν πρόκειται για θέματα που επηρεάζουν την κοινωνία στο σύνολό της. Ωστόσο, για ζητήματα τόσο περίπλοκα όσο η αξιολόγηση στην δημόσια εκπαίδευση, χρειάζεται συνδυασμός ευρύτερης κοινωνικής συμμετοχής και εξειδικευμένης γνώσης. Όπως και με τα πυρηνικά εργοστάσια που ανέφερες, η γενική κατεύθυνση καθορίζεται από τη δημόσια συζήτηση, αλλά η λεπτομερής υλοποίηση απαιτεί ειδικούς.
Σχετικά με το ερώτημά σου, η αξιολόγηση στις χώρες που εφαρμόζεται έχει φέρει μικτές βελτιώσεις: σε ορισμένες περιπτώσεις ενίσχυσε την ποιότητα, ενώ σε άλλες δημιούργησε προβλήματα (πχ το παράδειγμα που αναφέρεις με την ΜΒ), ανάλογα με το πώς σχεδιάστηκε και εφαρμόστηκε. Αυτό, νομίζω, δείχνει ότι η κριτική σκέψη και ο σχεδιασμός που βασίζεται στις ανάγκες της κάθε χώρας είναι απαραίτητα αν θελουμε πραγματικα να βελτιώσουμε την δημόσια εκπαίδευση στην χώρα μας.
Αντί να απορρίπτουμε τη συζήτηση ως μάταιη, ίσως πρέπει να πιέσουμε για μεγαλύτερη διαφάνεια και εμπλοκή των κατάλληλων ανθρώπων στη διαδικασία.
Αν θέλουμε φυσικά να μας παίρνουν σοβαρά ως κλάδο. Γιατί δεν μας παίρνουν δυστυχώς.