by 
Παιδική παντοδυναμία και σχολείο.
του Ε. Δημόπουλου
Τα σχολεία άνοιξαν και για μια ακόμη φορά οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους γιατί οι σχολικές τάξεις γίνονται όλο και πιο δύσκολα διαχειρίσιμες. Φασαρία, τσακωμοί, αναστάτωση, βανδαλισμοί, αγένεια. Τα παιδιά που δεν κατανοούν τα όρια, οι γονείς που δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους πληθαίνουν. Και οι δάσκαλοι που αδρανούν θα πρόσθετα.
Να δούμε καθαρά αυτό που συμβαίνει. Το παιδί στην εποχή μας και στον πολιτισμό μας έχει γίνει παντοδύναμο. Και στην οικογένεια και στο σχολείο.
“Η σχέση δασκάλου και μαθητή είναι εξ ορισμού ασύμμετρη. Ο δάσκαλος διδάσκει, τα παιδιά διδάσκονται. Ο δάσκαλος δεν είναι φίλος, ούτε γονέας. Έχει ρόλο καθοδηγητικό (αυτή είναι η λέξη), ασκεί κυριαρχία (αυτή είναι η λέξη), είναι μέντορας της εκπαιδευτικής προσπάθειας του μαθητή. Και όμως έχω δει δασκάλους να ταπεινώνονται από γονείς και διευθυντές. Να τους κατηγορούν για αυταρχισμό (ο αυταρχικός δάσκαλος είναι φάντασμα στο ελληνικό σχολείο), να τους απειλούν με μηνύσεις, να τους συμβουλεύουν «να κάνουν τα στραβά μάτια», «να μην μπλέξουν». Όχι γιατί δεν έκαναν τη δουλειά τους, αλλά γιατί την έκαναν σωστά.”
Προσυπογράφω Τίνα…
Προσθέτω ένα σχόλιο που έγραψε συνάδελφος στο προφίλ μου
“Είμαι σχολική νοσηλεύτρια και έρχονται παιδαγωγοι έντρομοι και μου λένε σε παρακαλούμε πρόσεχε τι θα πεις γιατί θα βρούμε το μπελά μας.Τι να πρώτο θυμηθώ.Γονεις επισκέπτονταν έναν χειροπρακτική ενώ σύστησα το παιδί να επισκεφτεί το νοσοκομείο που όπως αποδείχτηκε είχε σοβαρό αυτοάνοσο.Απειλη για ΕΔΕ.Σε οργανωμένη κοινωνία θα είχε παρέμβει η κοινωνική υπηρεσία για μην μιλήσω για εισαγγελία.Οι γονείς θεωρούν ότι το δημόσιο σχολείο με όρους ίσης αντιμετώπισης και δίκαιης αντιμετώπισης των μαθητών είναι για τους απόκληρους.Το δικό τους παιδί θα μεγαλώσει σαν πριγκιπόπουλο με δασκάλους υπηρέτες.Και το πόπολο θα αντιμετωπίζει ακραία φτώχεια παραμέληση και το σχολείο θα μετατραπεί σε αρένα συμμοριών.Η μέση οδός η ισορροπία ανύπαρκτη.Καλη δύναμη σε όλους μας.