Ναι (δείτε στην επόμενη πρόταση) οι φοιτητές που έχουν διαφραφεί θα μπορούν να σπουδάσουν σε ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Το παραπάνω το διάβασα σε άρθρο που μου πρότεινε η google, λίγες μέρες πριν, δεν θα ψάξω το άρθρο τώρα, ούτε μπορώ να είμαι σίγουρος για τις πηγές του.
Καλημέρα Γιάννη.
Εννοείται πως ΝΑΙ. Οι διδακτικές μονάδες μεταφέρονται μέχρι συμπλήρωσης των απαιτουμένων για λήψη πτυχίου. Τώρα πλέον κάθε Σχολή ( σοβαρής διδασκαλίας και δυσκολίας ) θα αδειάζει από φοιτητές πρίν το 4ο έτος φοίτησης
Σχόλιο: Φαντάζομαι θα μπορούν να σπουδάσουν από την αρχή, όχι να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους.
Επίσης να σχολιάσω στο άρθρο της Τίνας:
Η δομή στην Αγγλία και στην Αμερική στα πανεπιστήμια είναι η εξής:
Αν συγκεκριμένο αριθμό καθηγητών, υπάρχει ο υπεύθυνος καθηγητής που τους παρακολουθεί. Κάθε φοιτητής μπορεί να δεί τον καθηγητή αυτόν και να του εκφράσει τις σκέψεις του για τον Α ή τον Β καθηγητή. Ο υπεύθυνος καθηγητής τότε παρουσιάζεται όποια στιγμή θέλει στις παραδόσεις (συχνά στις πίσω θέσεις του αμφιθεάτρου, σε τυχαίες χρονικές στιγμές) και βλέπει ο ίδιος την ποιότητα των παραδόσεων, φυσικά παίρνει τις σημειώσεις, τα θέματα των εργασιών, τα θέματα των προόδων, των εξετάσεων και έχει μια συνολική εικόνα των μαθημάτων που γίνονται.
Υπάρχει έλεγχος άρα δεν μπορεί να έχουμε 70% ή 100% (μου έχει συμβεί σε μάθημα όπου έδωσαν 250 φοιτητές) φοιτητών να απορρίπτονται σε μια εξέταση. Θυμάμαι καθηγητή να μας δηλώνει ότι κανείς δεν μπορεί να τον απομακρύνει από την έδρα του, εκτός αν βιάσει ή σκοτώσει και καταδικαστεί για αυτό. Δεν ξέρω αν έχει αλλάξει το πλαίσιο από τότε αλλά ήταν μια απίστευτη δήλωση εξουσίας που μου έμεινε.
Καλημέρα Κώστα, τι μου θύμισες!!!
Πήγα να δώσω Κυμάνσεις ( στα Γιάννενα ) και πέφτω σε αποτελέσματα Πιθανοτήτων των Μαθηματικών. Ο καθηγητής είχε το προσωνύμιο 12Χ ( δηλαδή 1, 2 ή μηδέν ). Σε δέκα σελίδες ονόματα υπήρχε μόνο το 1 το 2 και το μηδέν και μόνο από ένα 5άρι σε κάθε σελίδα. Αλλά και η δική μου εξέταση δεν πήγε άσχημα. Νέο Μάθημα ( πρωτοεξεταζόμενο λόγω εξαμήνων ) και στους 100 που γράψαμε πέρασαν 3. Η διαφορά με τους Μαθηματικούς ήταν ότι οι σελίδες για εμάς είχανε σχεδόν αποκλειστικά 3αρια και 4αρια.
Τελευταία διόρθωση3 ημέρες πριν από Μαλάμης Γρηγόρης
Καλημέρα Γιάννη και χρόνια πολλά. Ναι μπορουν να ολοκληρώσουν τις σπουδες τους στα ιδιωτικά Πανεπιστήμια γιατι αναγνωριζονται τα μαθηματα που περασαν στα δημοσια πανεπιστημια.
Τι λέτε τώρα; φοβερή κίνηση από τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Υπήρχαν περιπτώσεις όπου ένας καθηγητής “άφηνε” κόσμο επίτηδες.
Τώρα θα διαπραγματεύονται την τιμή σε ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο για να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους.
Όπως είπες Γρηγόρη: “κάθε Σχολή ( σοβαρής διδασκαλίας και δυσκολίας ) θα αδειάζει από φοιτητές πρίν το 4ο έτος φοίτησης”.
Αρκεί βέβαια να μπορούν να πληρώσουν οι γονείς, ανισότητα, αλλά αν σκεφτεί κανείς τι κοστίζει ένας χρόνος σε μια “ξένη” προς τον φοιτητή πόλη, εξαρτάται.
Εγώ βρίσκομαι στο Ηράκλειο , στην Κρήτη, αν δημιουργήσουν τμήματα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια εδώ, θα γίνει “χαμός”, σκεφτείτε το κόστος να στείλουμε τα παιδιά μας σε μια άλλη πόλη..
Στα ευρωπαικα πανεπιστήμια, αρα και στα δημοσια, κάθε μάθημα αντιστοιχεί σε πιστωτικές μονάδες ECTS, οι οποίες αποτυπώνουν τον συνολικό φόρτο εργασίας του φοιτητή (διαλέξεις, μελέτη, εργασίες). Κάθε ακαδημαϊκό έτος ισοδυναμεί με 60 ECTS και η ολοκλήρωση ενός τετραετούς προγράμματος απαιτεί 240 μονάδες. Το σύστημα αυτό δεν είναι τυπικό· συνδέεται άμεσα τόσο με την αποφοίτηση όσο και με τη δυνατότητα συμμετοχής σε προγράμματα όπως το Erasmus.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η πρόσφατη διαγραφή 308.000 προπτυχιακών φοιτητών αποτελεί ένα σοκαριστικό μέγεθος. Οι προβλέψεις μάλιστα δείχνουν ότι την επόμενη χρονιά οι διαγραφές μπορεί να φτάσουν συνολικά τις 400.000, αν συνυπολογιστούν και φοιτητές από πενταετή και εξαετή προγράμματα. Πρόκειται για περισσότερους από τους μισούς από τους περίπου 734.000 προπτυχιακούς που εμφανίζονταν μέχρι πρόσφατα εγγεγραμμένοι.
Είναι αναμενόμενο πολλοί από αυτούς να αναζητήσουν εναλλακτικές λύσεις για να αποκτήσουν πτυχίο, με πιο εύκολη διέξοδο τα ιδιωτικά πανεπιστήμια ή τις σπουδές στο εξωτερικό, κυρίως σε Κύπρο και Βουλγαρία. Στην Ελλάδα, τα ιδιωτικά ιδρύματα διαθέτουν περιορισμένο αριθμό σχολών και κυρίως τις πιο «εμπορικές», γεγονός που αφήνει φοιτητές απαιτητικών τμημάτων, όπως της Φυσικής, ουσιαστικά χωρίς επιλογές. Δεν φαίνεται άλλωστε να υπάρχει πρόβλεψη για νέα τμήματα, τη στιγμή που τα υπάρχοντα ήδη έχουν χαμηλή ζήτηση και κενές θέσεις.
Παράλληλα, ο μέσος χρόνος σπουδών σε πολλές σχολές —που συχνά φτάνει ή ξεπερνά τα οκτώ χρόνια— δεν μπορεί να αποδίδεται απλώς στην τεμπελιά των φοιτητών. Όταν το 60% ή το 70% αποτυγχάνει συστηματικά σε ένα μάθημα, το πρόβλημα δεν είναι ατομικό αλλά συστημικό. Τίθεται εύλογα το ερώτημα αν ο τρόπος διδασκαλίας, η οργάνωση της ύλης και τα κριτήρια αξιολόγησης εξυπηρετούν πράγματι τη μάθηση. Σε ένα υγιές πανεπιστήμιο, τέτοια ποσοστά αποτυχίας δεν αποτελούν ένδειξη «ποιότητας», αλλά καμπανάκι ότι κάτι δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε.
Αναρωτιέμαι αν ένας φοιτητής που αντιμετωπίζει προσβλητική συμπεριφορά ή έχει μια σοβαρή ένσταση θα αισθανθεί πραγματικά ασφαλής να μιλήσει, όταν υπάρχει ο φόβος ότι αυτό μπορεί να επηρεάσει την πορεία των σπουδών του. Ή αν, αντίθετα, θα επιλέξει τη σιωπή για να αποφύγει πιθανές δυσμενείς συνέπειες.
Με το νέο μέτρο των διαγραφών, θεωρώ ότι αυτό το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο επίκαιρο. Προσωπικά θυμάμαι περιγραφές συμπεριφορών καθηγητών σε παλαιότερες εποχές που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν τουλάχιστον ακατάλληλες. Αν και τέτοια φαινόμενα σήμερα θεωρούνται σπάνια, είναι σημαντικό να υπάρχει πρόνοια και για τις εξαιρέσεις.
Πώς μπορεί λοιπόν να διασφαλιστεί θεσμικά ότι οι φοιτητές θα μπορούν να εκφράζουν προβληματισμούς ή να αναφέρουν συμπεριφορές που τους φέρνουν σε δύσκολη θέση, χωρίς φόβο για το ακαδημαϊκό τους μέλλον;
Πιστεύω ότι ένας ήρεμος και ανοιχτός διάλογος γύρω από αυτά τα ζητήματα μπορεί μόνο να συμβάλει θετικά στη βελτίωση του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος.
by 
Καλημέρα Τίνα.
Οι φοιτητές που διαγράφονται θα ολοκληρώσουν τις σπουδές τους σε ιδιωτικά Πανεπιστήμια;
Καλημέρα.
Ναι (δείτε στην επόμενη πρόταση) οι φοιτητές που έχουν διαφραφεί θα μπορούν να σπουδάσουν σε ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Το παραπάνω το διάβασα σε άρθρο που μου πρότεινε η google, λίγες μέρες πριν, δεν θα ψάξω το άρθρο τώρα, ούτε μπορώ να είμαι σίγουρος για τις πηγές του.
Καλημέρα Γιάννη.
Εννοείται πως ΝΑΙ. Οι διδακτικές μονάδες μεταφέρονται μέχρι συμπλήρωσης των απαιτουμένων για λήψη πτυχίου. Τώρα πλέον κάθε Σχολή ( σοβαρής διδασκαλίας και δυσκολίας ) θα αδειάζει από φοιτητές πρίν το 4ο έτος φοίτησης
Σχόλιο: Φαντάζομαι θα μπορούν να σπουδάσουν από την αρχή, όχι να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους.
Επίσης να σχολιάσω στο άρθρο της Τίνας:
Η δομή στην Αγγλία και στην Αμερική στα πανεπιστήμια είναι η εξής:
Αν συγκεκριμένο αριθμό καθηγητών, υπάρχει ο υπεύθυνος καθηγητής που τους παρακολουθεί. Κάθε φοιτητής μπορεί να δεί τον καθηγητή αυτόν και να του εκφράσει τις σκέψεις του για τον Α ή τον Β καθηγητή. Ο υπεύθυνος καθηγητής τότε παρουσιάζεται όποια στιγμή θέλει στις παραδόσεις (συχνά στις πίσω θέσεις του αμφιθεάτρου, σε τυχαίες χρονικές στιγμές) και βλέπει ο ίδιος την ποιότητα των παραδόσεων, φυσικά παίρνει τις σημειώσεις, τα θέματα των εργασιών, τα θέματα των προόδων, των εξετάσεων και έχει μια συνολική εικόνα των μαθημάτων που γίνονται.
Υπάρχει έλεγχος άρα δεν μπορεί να έχουμε 70% ή 100% (μου έχει συμβεί σε μάθημα όπου έδωσαν 250 φοιτητές) φοιτητών να απορρίπτονται σε μια εξέταση. Θυμάμαι καθηγητή να μας δηλώνει ότι κανείς δεν μπορεί να τον απομακρύνει από την έδρα του, εκτός αν βιάσει ή σκοτώσει και καταδικαστεί για αυτό. Δεν ξέρω αν έχει αλλάξει το πλαίσιο από τότε αλλά ήταν μια απίστευτη δήλωση εξουσίας που μου έμεινε.
Καλημέρα Κώστα, τι μου θύμισες!!!
Πήγα να δώσω Κυμάνσεις ( στα Γιάννενα ) και πέφτω σε αποτελέσματα Πιθανοτήτων των Μαθηματικών. Ο καθηγητής είχε το προσωνύμιο 12Χ ( δηλαδή 1, 2 ή μηδέν ). Σε δέκα σελίδες ονόματα υπήρχε μόνο το 1 το 2 και το μηδέν και μόνο από ένα 5άρι σε κάθε σελίδα. Αλλά και η δική μου εξέταση δεν πήγε άσχημα. Νέο Μάθημα ( πρωτοεξεταζόμενο λόγω εξαμήνων ) και στους 100 που γράψαμε πέρασαν 3. Η διαφορά με τους Μαθηματικούς ήταν ότι οι σελίδες για εμάς είχανε σχεδόν αποκλειστικά 3αρια και 4αρια.
Καλημέρα Γιάννη και χρόνια πολλά. Ναι μπορουν να ολοκληρώσουν τις σπουδες τους στα ιδιωτικά Πανεπιστήμια γιατι αναγνωριζονται τα μαθηματα που περασαν στα δημοσια πανεπιστημια.
Τι λέτε τώρα; φοβερή κίνηση από τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Υπήρχαν περιπτώσεις όπου ένας καθηγητής “άφηνε” κόσμο επίτηδες.
Τώρα θα διαπραγματεύονται την τιμή σε ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο για να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους.
Όπως είπες Γρηγόρη: “κάθε Σχολή ( σοβαρής διδασκαλίας και δυσκολίας ) θα αδειάζει από φοιτητές πρίν το 4ο έτος φοίτησης”.
Αρκεί βέβαια να μπορούν να πληρώσουν οι γονείς, ανισότητα, αλλά αν σκεφτεί κανείς τι κοστίζει ένας χρόνος σε μια “ξένη” προς τον φοιτητή πόλη, εξαρτάται.
Εγώ βρίσκομαι στο Ηράκλειο , στην Κρήτη, αν δημιουργήσουν τμήματα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια εδώ, θα γίνει “χαμός”, σκεφτείτε το κόστος να στείλουμε τα παιδιά μας σε μια άλλη πόλη..
Στα ευρωπαικα πανεπιστήμια, αρα και στα δημοσια, κάθε μάθημα αντιστοιχεί σε πιστωτικές μονάδες ECTS, οι οποίες αποτυπώνουν τον συνολικό φόρτο εργασίας του φοιτητή (διαλέξεις, μελέτη, εργασίες). Κάθε ακαδημαϊκό έτος ισοδυναμεί με 60 ECTS και η ολοκλήρωση ενός τετραετούς προγράμματος απαιτεί 240 μονάδες. Το σύστημα αυτό δεν είναι τυπικό· συνδέεται άμεσα τόσο με την αποφοίτηση όσο και με τη δυνατότητα συμμετοχής σε προγράμματα όπως το Erasmus.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η πρόσφατη διαγραφή 308.000 προπτυχιακών φοιτητών αποτελεί ένα σοκαριστικό μέγεθος. Οι προβλέψεις μάλιστα δείχνουν ότι την επόμενη χρονιά οι διαγραφές μπορεί να φτάσουν συνολικά τις 400.000, αν συνυπολογιστούν και φοιτητές από πενταετή και εξαετή προγράμματα. Πρόκειται για περισσότερους από τους μισούς από τους περίπου 734.000 προπτυχιακούς που εμφανίζονταν μέχρι πρόσφατα εγγεγραμμένοι.
Είναι αναμενόμενο πολλοί από αυτούς να αναζητήσουν εναλλακτικές λύσεις για να αποκτήσουν πτυχίο, με πιο εύκολη διέξοδο τα ιδιωτικά πανεπιστήμια ή τις σπουδές στο εξωτερικό, κυρίως σε Κύπρο και Βουλγαρία. Στην Ελλάδα, τα ιδιωτικά ιδρύματα διαθέτουν περιορισμένο αριθμό σχολών και κυρίως τις πιο «εμπορικές», γεγονός που αφήνει φοιτητές απαιτητικών τμημάτων, όπως της Φυσικής, ουσιαστικά χωρίς επιλογές. Δεν φαίνεται άλλωστε να υπάρχει πρόβλεψη για νέα τμήματα, τη στιγμή που τα υπάρχοντα ήδη έχουν χαμηλή ζήτηση και κενές θέσεις.
Παράλληλα, ο μέσος χρόνος σπουδών σε πολλές σχολές —που συχνά φτάνει ή ξεπερνά τα οκτώ χρόνια— δεν μπορεί να αποδίδεται απλώς στην τεμπελιά των φοιτητών. Όταν το 60% ή το 70% αποτυγχάνει συστηματικά σε ένα μάθημα, το πρόβλημα δεν είναι ατομικό αλλά συστημικό. Τίθεται εύλογα το ερώτημα αν ο τρόπος διδασκαλίας, η οργάνωση της ύλης και τα κριτήρια αξιολόγησης εξυπηρετούν πράγματι τη μάθηση. Σε ένα υγιές πανεπιστήμιο, τέτοια ποσοστά αποτυχίας δεν αποτελούν ένδειξη «ποιότητας», αλλά καμπανάκι ότι κάτι δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε.
Αναρωτιέμαι αν ένας φοιτητής που αντιμετωπίζει προσβλητική συμπεριφορά ή έχει μια σοβαρή ένσταση θα αισθανθεί πραγματικά ασφαλής να μιλήσει, όταν υπάρχει ο φόβος ότι αυτό μπορεί να επηρεάσει την πορεία των σπουδών του. Ή αν, αντίθετα, θα επιλέξει τη σιωπή για να αποφύγει πιθανές δυσμενείς συνέπειες.
Με το νέο μέτρο των διαγραφών, θεωρώ ότι αυτό το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο επίκαιρο. Προσωπικά θυμάμαι περιγραφές συμπεριφορών καθηγητών σε παλαιότερες εποχές που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν τουλάχιστον ακατάλληλες. Αν και τέτοια φαινόμενα σήμερα θεωρούνται σπάνια, είναι σημαντικό να υπάρχει πρόνοια και για τις εξαιρέσεις.
Πώς μπορεί λοιπόν να διασφαλιστεί θεσμικά ότι οι φοιτητές θα μπορούν να εκφράζουν προβληματισμούς ή να αναφέρουν συμπεριφορές που τους φέρνουν σε δύσκολη θέση, χωρίς φόβο για το ακαδημαϊκό τους μέλλον;
Πιστεύω ότι ένας ήρεμος και ανοιχτός διάλογος γύρω από αυτά τα ζητήματα μπορεί μόνο να συμβάλει θετικά στη βελτίωση του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος.