Όταν αραιώνουμε τα διαλύματα των ασθενών ηλεκτρολυτών, τότε η μείωση της συγκέντρωσης των ιόντων τους, αναιρείται μερικώς, διότι αυξάνεται ο Βαθμός Ιοντισμού (α). Αυτή την” ΜΕΡΙΚΗ ΑΝΑΙΡΕΣΗ” ζητάμε να υπολογίσουμε και να προσδιορίσουμε τα όρια της. Εδώ αναφερόμαστε στα ασθενή μονοπρωτικά οξέα και στις ασθ. μονόξινες βάσεις. Δεχόμαστε ότι Κ/c<0.01 ώστε c-x≈c.
Σαν παράδειγμα θα έχουμε το οξύ HF.
ΔΙΑΛΥΜΑ (S1): C1,V1,α1,χ1—ΑΡΑΙΩΣΗ (θ= σταθ.)—->ΔΙΑΛΥΜΑ(S2):C2,V2, α2, χ2. [C2<C1, V2>V1, α2>α1, χ2<χ1.]
(S1): α1= mol ( F-)s1 / mol HF—> mol(F-)s1=α1. mol HF (1)
(S2):α2= mol(F-)s2 /mol HF—> mol(F-)s2=α2. mol HF (2)
Από (1) ,(2): Δmol (F-)=(α2-α1).mol ΗF Επειδή α2>α1, στο (S2) θα έχουμε, έναντι του ( S1 ) , ένα πλεόνασμα ιόντων F- (ή Η30+). Aυτό αντιστοιχεί σε μία μερική “αύξηση” της [F-] στο (S2) :
ΔXα=Δmol(F-)/V2=(α2-α1). mol HA/V2=(α2-α1).C2=(√K/C2-√K/C1) .C2 και τελικά:
ΔXα=√K .√C2/C1 .(√C1-√C2) | (3) ΔΧα>0 (διότι C1>C2)
Ο (3) μας δίνει την” MEΡΙΚΗ ΑΝΑΙΡΕΣΗ” λόγω του Νόμου Αραίωσης του Ostwald.
Στο (S2) έχουμε μεγαλύτερο πλήθος ιόντων, αλλά διασκορπισμένων σε μεγαλύτερο όγκο, με αποτέλεσμα να έχουμε μείωση της ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ των ιόντων. Στον ανταγωνισμό λοιπόν της Δα(αύξηση α) , με την ΔV(αύξηση V) για τον έλεγχο της ΔΧ(ΤΕΛΙΚΗΣ ΜΕΤΑΒΟΛΗΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΤΩΝ ΙΟΝΤΩΝ), επικρατεί πάντα ο ΔV, αλλά με “απώλειες”, τις οποίες μας δίνει ο τύπος (3).
Η αρχική συγκέντρωση των (F-) = X1 “αυξήθηκε μερικώς” κατά ΔΧα.
Ποσοστό: ΔΧα/Χ1=(3)/√Κ.C1=√λ-λ. Όπου λ=C2/C1<1.(“ΛΟΓΟΣ ΑΡΑΙΩΣΗΣ”) Η παράσταση αυτή έχει μέγιστη τιμή (max)= 0.25, την οποία αποκτά όταν λ=0.25=1/4 , δηλαδή όταν C2=C1/4 ή V2=4V1.
Aρα: Η ” ΜΕΡΙΚΗ ΑΝΑΙΡΕΣΗ” ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΕΡΒΕΙ ΤΟ 25% ΤΗΣ ΑΡΧΙΚΗΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΤΩΝ ΙΟΝΤΩΝ.
Αλλά και σε Word
![]()
Καλησπέρα και Καλή Χρονιά.
Δημήτρη, μήπως θα μπορούσες να γράψεις σε κάποιον επεξεργαστή κειμένου για να ξεχωρίζουν τα διάφορα σύμβολα (δείκτες, ρίζες κλπ) ; Το κείμενο είναι δυσανάγνωστο …
Χρόνια Πολλά συνάδελφε. Μήπως ήθελες να γράψεις Παναγιώτη, αντί για Δημήτρη?
Ναι, Παναγιώτη…
Ευχαριστώ πολύ για την επισήμανση. Έκανα τις αλλαγές με τον επεξεργαστή, αλλά δεν μπορώ να τις περάσω στην υπάρχουσα δημοσίευση.( Όταν οι άλλοι έκαναν σεμινάρια πληροφορικής εγώ κοιμόμουνα!) Πάντως αν κάνεις τις πράξεις θα βγάλεις πιστεύω νόημα.
Καλησπέρα Γιώργο ή μάλλον Καλημέρα αφού είναι 1 και 25. Τελικά υπάρχει ΚΑΙ το επεξεργασμένο κείμενο. Έπεσα πάνω του κατά τύχη.
Καλημέρα Παναγιώτη και χρόνια πολλά.
Στείλε μου το αρχείο στο μέιλ μου:
dmargaris@gmail.com
να το ανεβάσω εγώ.
Kαλησπέρα κ. Μάργαρη. Χρόνια Πολλά. Σας έχω στείλει το νέο- επεξεργασμένο κείμενο (στο e-mail σας) του άρθρου Δα vs Δv. Eυχαριστώ θερμά!
Παναγιώτη, δεν το πήρα…
δίνω ξανά το μέιλ μήπως κάτι πήγε στραβά:
dmargaris@gmail.com
Σχετική ερώτηση Σ-Λ: Κατά την αραίωση ( ή συμπύκνωση ) διαλύματος ασθ. ηλεκ/τη η (χ) (συγκέντρωση ιόντων) και ο (α) μεταβάλλονται ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΩΣ ανάλογα. Δεκτές προσεγγίσεις.
Παναγιώτη καλημέρα. Το word που κατέβασα είναι το ίδιο με το παραπάνω κείμενο !
Γιώργο καλημέρα και χρόνια πολλά. Θα επανέλθω με νέο, ευανάγνωστο σχετικό κείμενο. Ίσως και σήμερα.
Καλημέρα Γιώργο και καλή τηλεκπάιδευση. Όπως διαπίστωσα το άρθρο εκτός από δυσανάγνωστο είναι και δυσνόητο. Θα ακολουθήσω άλλη προσέγγιση. Όπου ( Χ) παριστάνει συγκέντρωση ιόντων. ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΝΟΥΜΕ ΣΤΟ (S2): ΑΝ ΔΕΝ EIΧΑΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ OSTWALD TOTE X2*= mol(A-) (I) / V2 (Διότι δεν θα άλλαζε ο α ) Τώρα όμως (στην πράξη) έχουμε: Χ2= mol (A-) (II) / V2. H ΔΙΑΦΟΡΑ Χ2 – Χ2* ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΤΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ Ν. OSTWALD : ΔΧο= mol (A-) (II) – mol(A-) (I) /V2 = α2 . mol HA – α1 . mol HA / V2 = (α2 – α1). mol HA / V2 = (α2 – α1) .C2 ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΟΥΜΕ ΤΑ α2,α1: ρίζα ( Κ / C2) και ρίζα( Κ /C1) ΤΕΛΙΚΑ: ΔΧο=ρίζα Κ . ρίζα (C2 / C1) . ( ρίζα C1 – ρίζα C2) {ΔΧο > 0} —-ΔΧο / Χ1 = ΔΧο / ρίζα(Κ .C1) = ρίζα λ – λ , όπου λ=C2/C1 ( λ<1) Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΥΤΗ ΕΧΕΙ ΜΕΓΙΣΤΟ ΤΟ 0.25 ΚΑΙ ΟΤΑΝ λ= 0.25 ΔΗΛ.C2 / C1 = I /4. ΑΡΑ Η ΜΕΡΙΚΗ ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΤΕΛΙΚΗΣ ΜΕΙΩΣΗΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΤΩΝ ΙΟΝΤΩΝ, ΛΟΓΩ N. OSTWWALD, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΕΡΒΕΙ ΤΟ 25% ΤΗΣ Χ1 (Χαρχ)