by 
Η επιφάνεια (Π) είναι οριζόντια και λεία. Η επιφάνεια (Π΄) είναι κατακόρυφη και κατοπτρική. Η ευθεία xx΄ είναι η κοινή τομή των δύο αυτών επιφανειών. Τα σημεία Κ και Λ ανήκουν στην επιφάνεια (Π) και η θέση τους είναι καθορισμένη.
Συνέχεια…
Όταν η πλάγια κρούση σε τοίχο «θυμίζει» διάδοση φωτός
Καλησπέρα Πέτρο.
Δεν σε είδα να σχολιάζεις το θέμα των εξετάσεων, αλλά τώρα βλέπω ότι δεν έχεις ανάγκη.
Και η φυσική να επικρατήσει, εσύ "μέσα είσαι"
Πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση, σε ευχαριστώ.
Το σχολίασα, πρίν απο λίγο. Αλλά για να είμαι ειλικρινής, κουράστηκα, μετά απο τη μακρόσυρτη ενασχόλιση μου με το θέμα επι δύο μήνες Ιούνιο και Ιούλιο. Πάντως μου άρεσε αρκετά η πρόταση του Γ. Πολυζώη.
Το διάβασα Πέτρο…
Καλό απόγευμα.
Αγαπητέ κε Μάργαρη, επειδή με ενοχλεί το μήνυμα "Oops κλπ" απαντώ ευθέως: I DO (μην μπερδεύεστε, είμαι παντρεμένη γυναίκα με παιδιά…..) δέχομαι το αίτημα φιλίας. άλλωστε δεν θα ήμουν εδώ αν δεν αισθανόμουν άνετα και φιλικά με καθένα και όλους από τους αξιαγάπητους φίλους συνεπιστήμονες των θετικών επιστημών και ειλικρινά με τιμά το αίτημα αυτό! Καλή συνέχεια στην υπέροχη παρέα μας!!!
Πέτρο συγχαρητήρια για τη μελέτη σου!!
Και επειδή ο Μάργαρης ανέδειξε τούτο τον καιρό κάτι παρόμοιο, αβίαστα βγαίνει το συμπέρασμα ότι: τα μεγάλα πνεύματα .. συναντιούνται χωροχρονικά σε .. ασυνείδητα πεδία!!!
Επίσης επιβεβαιώνεις ότι είσαι ..παντός καιρού, αφού διδάσκεις καλά και τη Χημεία,και τη Βιολογία και τη Φυσική!
Καλημέρα Ντίνα,
αν με αποκαλούσες Διονύση, θα ήταν πιο απλά τα πράγματα.
Αίτημα φιλίας κάνω σε κάθε νέα εγγραφή, με στόχο να αισθανθεί το νέο μέλος ότι έρχεται σε φιλικό χώρο.
Τα υπόλοιπα είναι “δουλειά” του WordPress…
Καλημέρα, καλό μήνα σε όλους και καλή σχολική χρονιά στους συναδέλφους που επιστρέφουν σήμερα στα σχολεία.
Ο Πέτρος αναδεικνύει, για όσους δεν διάβασαν το περιεχόμενο της ανάρτησης, τα αποκλίνοντα συμπεράσματα ενός μηχανικού μοντέλου για την ανάκλαση (πλάγια κρούση σε διαχωριστική επιφάνεια με απώλειες ενέργειας κυρίως στην κάθετη διεύθυνση προς την διαχωριστική επιφάνεια) και της περίπτωσης του φωτός σε διαχωριστική επιφάνεια δυο περιοχών με διαφορετικές οπτικές πυκνότητες.
Πιο συγκεκριμένα, από την ανάρτηση του Πέτρου προκύπτει ότι το μηχανικό μοντέλο προβλέπει λόγο ταχυτήτων υ1/υ2 = ημφ2/ημφ1, ενώ ο νόμος του Snell και οι σχετικές ιστορικές μαθηματικές επεξεργασίες (π.χ. Huygens) προβλέπουν το αντίστροφο (υ1/υ2 = ημφ1/ημφ2).
Ο Weinberg αναπαράγει (σελ. 456-458) την σχετική επεξεργασία του Καρτέσιου με μηχανικό μοντέλο που οδηγεί στο ανακριβές συμπέρασμα υ1/υ2 = ημφ2/ημφ1. Με την καρτεσιανή υπόθεση για άπειρη ταχύτητα του φωτός, είναι εύλογο ότι μπορούσαν να παρακαμφθούν τα αντιφατικά πειραματικά τεκμήρια.
Το αναλογικό με το φως μηχανικό μοντέλο που επεξεργάστηκε ο Καρτέσιος, ήταν ένα μπαλάκι που αλλάζει πορεία όταν διαπερνούσε λεπτό ύφασμα.
Ο Πέτρος επεξεργάζεται το ίδιο ζήτημα με ένα μηχανικό ανάλογο της οριακής γωνίας.
Για το “λάθος του Καρτέσιου” ενημερώθηκα για πρώτη φορά από τον Πάνο (Μουρούζη) στο Συνέδριο της ΕΕΦ στην Πάτρα (Μάρτιος 2010).
Το προηγούμενο σχόλιο γίνεται σαφέστερο μέσα στο πλαίσιο των ιστορικών αναλογιών που χρησιμοποιήθηκαν για τη διαπραγμάτευση της οπτικής, όπως τις περιγράφει ευσύνοπτα και ζουμερά ο Αντρέας Κασσέτας.