by 
Ποιο είναι το κυριότερο μέσο δια του οποίου ο άνθρωπος παρατηρεί τον έξω κόσμο ;
Οι περισσότεροι θα απαντήσουν : «τα μάτια και ίσως μετά προσθέσουν την γλώσσα , την μύτη , τα αυτιά- ως όργανο ακοής και ισορροπίας- και τα αισθητήρια του δέρματος – απτικά και ελεύθερες νευρικές απολήξεις….» Ίσως το ξανασκεφτούν και προσθέσουν: «…και πρωτίστως ο εγκέφαλος»
Σωστά αλλά το νεογέννητο έχει όλα αυτά σχεδόν έτοιμα … ανεπτυγμένα και εν λειτουργία από την πρώτη στιγμή . Μήπως κάτι μας διαφεύγει ;
Αν έτσι, χωρίς εξηγήσεις, εγώ αντιτείνω ότι το σπουδαιότερο μέσον είναι η τάση του να αλληλεπιδράσει με το περιβάλλον, να αλλάξει την σχετική του θέση, να δράσει ; Είναι ολοφάνερο πως αρχικά θα σοκάρω και στην συνέχεια θα κατηγορηθώ για Μαρξιστικές ιδεοληψίες.
Όμως επειδή το θέμα έχει πολλές και σημαντικές προεκτάσεις τόσο για την κατανόηση της διαδικασίας που χρησιμοποιεί η επιστήμη για να ανιχνεύσει τις αλήθειες της και πολύ περισσότερο η διδακτική για να μεταδώσει τις αλήθειες της … ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
………
Α) Η συζήτηση στην ταβέρνα ήρθε στο θέμα της όρασης των βρεφών ( δηλαδή εγώ την έφερα εκεί ). Αν ο οφθαλμός είναι ένας σκοτεινός θάλαμος, τότε το είδωλο που σχηματίζεται πάνω στον αμφιβληστροειδή είναι ανεστραμμένο. Όποια και αν είναι η επεξεργασία των νευρικών ώσεων που φτάνουν στον εγκέφαλο ενός βρέφους, καμιά εικόνα δεν είναι δυνατόν να συντεθεί .
Ας συνοψίσουμε προς το παρόν την υπόθεση εργασίας μας : Η αντίληψη του χώρου δεν είναι αποτέλεσμα μόνο της συνεργασίας οφθαλμού και εγκεφάλου. Είναι αποτέλεσμα της προσπάθειας μας να κινηθούμε και να αλληλεπιδράσουμε με τον εξωτερικό κόσμο . Και ας δούμε κάποια πρώτα επιχειρήματα στήριξης αυτού του συμπεράσματος ………
Καλημέρα Μήτσο.
Μια εργασία, που αξίζει να διαβαστεί από όλους!
Η αλήθεια είναι, ότι όταν το άκουσα για πρώτη φορά, μου φάνηκε περίεργο έως απίθανο, αλλά όσο το σκέφτομαι, τόσο μου φαίνεται λογικό…
Τι κατάλαβα
Μαθαίνουμε να βλέπουμε
Βλέπουμε όχι μόνο με τα μάτια, αλλά με όλο το σώμα
Οφείλει να μεσολαβήσει εξελικτική διαδικασία μέχρι να επέλθει αυτόνομη προσαρμογή του βρέφους με το περιβάλλον.
Επαναδιατυπώνω τα δυο ερωτήματα που θέτεις Μήτσο
Αν οι πρωτογενείς αισθητηριακές αντιλήψεις υφίστανται επεξεργασία που ευνοεί την προσαρμογή του νοήμονος όντος στο περιβάλλον,
1.μήπως σχετικοποιείται η εγκυρότητα των Φυσικών Επιστημών;
Νομίζω ότι το προηγούμενο ερώτημα συνάδει με την «Ανθρωπική Αρχή», σύμφωνα με την οποία οι παρατηρήσεις του φυσικού κόσμου είναι συμβατές με τη μορφή ζωής που κάνει τις παρατηρήσεις.
2.μήπως ενισχύεται η εποικοδομητική υπόθεση για τη μάθηση και τη διδασκαλία;
Η εποικοδομητική υπόθεση, προϋποθέτει νοητική αλληλεπίδραση με το περιβάλλον (τροποποίηση των υλικών αντικειμένων και προσαρμογή των εννοιολογικών κατασκευών) μέχρι να επιτευχθεί ένα συνεπές μοντέλο για την περιγραφή, τοπικά συνεπές για το παιδί, υψηλής συνέπειας για το επιστήμονα.
Ένα πρώτο συμπέρασμα
Μεγάλος δρόμος για να εξελιχθούν τα προηγούμενα, αν απαντηθούν καταφατικά, σε “καλές πρακτικές”.
Καλησπέρα Μήτσο. Πιστεύω πως μπορείς να διαβάσεις την από κάτω γραμμή.
Πάγμτραι αεζίξι και τη δβάασια! Σχετικό;
… αν λέει, κάνω κατακόρυφη αναστροφή και μείνω για κάποιο χρόνο έτσι ,όταν επανέλθω στην φυσικά ορθή στάση …όλα θα τα βλέπω ανάποδα, για λίγο.Δεν το συνιστώ γιατί δεν το'χω κάνει …μην ανεβεί το αίμα στο κεφάλι. Σχετικό.
Να'σαι πάντα καλά Μήτσο.
Δημήτρη καλησπέρα
Από χθες προσπαθώ να τη διαβάσω αλλά μάταια. Επιτέλους την τελείωσα πριν από λίγο και προβληματίστηκα. Θα σταθώ περισσότερο στο γεγονός ότι ο εγκέφαλος εκπαιδεύεται και προσαρμόζεται. Με αυτό μπορώ να σου πω ότι συνδυάζοντας τον τρόπο λειτουργίας του εγκεφάλου μπορούμε να προσαρμόσουμε τεχνικές διδακτικής.
Επιπλέον κάτι που διάβασα και μου άρεσε είναι ότι το νεογέννητο μωρό μπορεί να δει σε απόσταση περίπου 30 εκατοστών. Πιο κοντά ή πιο μακριά τα πράγματα γίνονται πιο θολά. Το νεογέννητο μωρό έχει την δυνατότητα να εστιάζει στο πρόσωπο της μαμάς σε απόσταση περίπου 30 εκατοστών. Απόσταση δηλαδή στήθους – ματιού της μαμάς.
Καλησπέρα συνάδελφοι
Διονύση , Γιώργο , Παντελεήμονα , Χρήστο
ευχαριστώ για τον σχολιασμό
Ναι νομίζω πως όλοι κατάλαβαν ότι η σημασία αυτών των διαδικασιών που αναγνωρίζουμε στον εγκέφαλο αποδυναμώνει την υπερβολική προβολή των παρατηρισιακών δεδομένων και ενδυναμώνει την αντίληψη που θέλει ως κριτήριο γκυρότητας το βαθμό πρόβλεψης, ελέγχου και σχεδιασμού της συνειδητής δράσης επί των φυσικών φαινομένων. Διατηρώ τις επιφυλάξεις μου ως προς την "ανθρωπική αρχή" διότι θεωρώ ότι έμμεσα θέλει να κρύψει κάτω από το χαλί το ερώτημα αν η εξέλιξη ενός σύμπαντος που θα οδηγεί στην εμφάνιση συνείδησης ήταν εξ΄αρχής αναγκαία ή απλά μια από τις δυνατότητες. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας
Όσον αφορά την διδακτική δεν ξέρω αν πρέπει να δεχτούμε τόσο φανατικά όλες τις πλευρές της θεωρίας του εποικοδομισμού αλλά σίγουρα, Ναι, η προσέγγιση και αφομοίωση των αποτελεσμάτων της επιστημονικής εξέλιξης ( και μάλλον και της τέχνης ) απαιτεί μια ανασύνθεση της εικόνας που διαθέτει το παιδί ή και ο έφηβος… Σε αντίθεση με την απόκτηση δεξιοτήτων που σχετίζονται με την τεχνολογία η εκπαιδευτική διδικασία απαιτεί ( ή θα έπρεπε να απαιτεί) από το υποκείμενο της μάθησης "νοητική αλληλεπίδραση με το περιβάλλον (τροποποίηση των υλικών αντικειμένων και προσαρμογή των εννοιολογικών κατασκευών) " όπως ωραία αναδιατύπωσες Γιώργο.
Ναι Παντελή, είναι όχι μόνο βολικό αλλά σχεδόν απαραίτητο όταν αναγιγνώσκουμε κείμενο γραπτό να βρούμε διαδικασίες συντόμευσης σαν αυτή που υποδεικνύεις ( διαβάζουμε το αρχικό και το τελικό γράμμα και καρατάμε μόνο το μοτίβο των ενδιάμεσων γραμμάτων ). Αν δεν βρίσκαμε κάτι παρόμοιο θα χάναμε τον ειρμό των εννοιών του γραπτού λόγου και την διάρθρωση των επιχειρημάτων εξ αιτίας της δύσκολης γραμματικής
Χρήστο . Ναι η κατασκευή μας και η εξέλιξη μας μάλλον είναι αποδοτική γιατί διέπεται σε κάθε στάδιο από την αρχή της προστασίας του απαραίτητου για το στάσιο αυτό και της απεμπόλησης του δικαιώματος στο περιττό …
Για μια και ίσως τελευτάια φορά λέω να κλείσω την συζήτηση με μια ευαγγελική ρήση : «ἐάν μή ἴδω ἐν ταῖς χερσίν αὐτοῦ τόν τύπον τῶν ἥλων καί βάλω τόν δάκτυλόν μου εἰς τόν τύπον τῶν ἥλων»
Καλημέρα,
Εξαιρετικό από την αρχή εως το τέλος Μήτσο.
Καλημέρα Δημήτρη.
Ωραίος τρόπος μα ξεκινήσει ένα κυριακάτικο πρωινό. Το πόνημά σου δίνει τροφή για πολλή σκέψη.
Καλημέρα Τάσο ,
Καλημέρα Απόστολε …
Ευχαριστώ να είστε καλά και
ένα κυριακάτικο πρωΙνό οφείλει να ξεκινά με ένα τραγουδάκι