Αν στην οριζόντια επιφάνεια μελέτης της τριβής στα ρευστά στο σχολικό βιβλίο, ασκήσουμε κατακόρυφη δύναμη προς τα πάνω τι είδους δύναμη αναπτύσσεται από το ρευστό;
Φαντάζομαι ότι αναφέρεσαι στην περίπτωση της εικόνας.
Έχω τη γνώμη ότι το φαινόμενο δεν έχει σχέση με το ιξώδες αλλά με το φαινόμενο της διαβροχής των πλακών απο το υγρό.
Η πλαινή επιφάνεια του στρώματος ρευστού ανάμεσα απο τις επιφάνειες καμπυλώνεται προς τα μέσα (αν το υγρό διαβρέχει την πλάκα). Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να απαιτείται πολύ μεγάλη κάθετη δύναμη για να ξεκολλήσουν οι πλάκες. Όσο πιό λεπτό είναι το στρώμα του υγρού και όσο περισσότερο διαβρέχει τις πλάκες τόσο μεγαλύτερη δύναμη απαιτείται.
Το αντίθετο συμβαίνει αν το ρευστό δεν διαβρέχει το υλικό των πλακών. Τότε η επιφάνεια του υγρού μεταξύ των πλακών καμπυλώνεται πρός τα έξω και απαιτείται πολύ μεγάλη δύναμη για να πλησιάσουν οι πλάκες. π.χ. υδράργυρος ανάμεσα απο γυάλινες πλάκες.
Να συμπληρώσω ότι τα παραπάνω οφείλονται στις δυνάμεις συνοχής και στις δυνάμεις συνάφειας. Περίπτωση διαβροχής έχουμε όταν οι δυνάμεις συνάφειας υπερτερούν των δυνάμεων συνοχής και το αντίστροφο.
Θα συμφωνήσω, αν το πάχος του υγρού είναι αμελητέο. Αν όμως φανταστούμε κάποιο πάχος στο νερό, μεταξύ δαπέδου και πλάκας, τότε η πίεση σε ένα σημείο στην άνω επιφάνεια του υγρού δεν είναι ίση με την ατμοσφαιρική;
Το ιξώδες έχει σχέση με τις διαμοριακές δυνάμεις ανάμεσα στα μόρια του ίδιου του ρευστού και καθορίζει την αντίστασή του στη ροή.
Θα συμφωνήσω λοιπόν με τον Σπύρο, τη στιγμή που εδώ έχουμε διαμοριακές δυνάμεις που αναπτύσσονται ανάμεσα στα μόρια του υγρού και του στερεού, επομένως το αποτέλεσμα εξαρτάται από την ισχύ αυτών των δυνάμεων.
Μα ούτως ή άλλως αν η πλάκα έχει μείνει ακουμπισμένη για αρκετή ώρα πάνω στο τραπέζι, ακόμα και μέλι να έχει το στρώμα που θα έχει μείνει θα είναι λεπτό.
Στην προσπάθειά μας να την ανασηκώσουμε, ο αέρας προσπαθεί να εισχωρήσει από τις πλαϊνές χαραμάδες. Εκεί παίζει πλέον ρόλο το ιξώδες και οι δυνάμεις συνοχής – συνάφειας.
Το μέλι δεν πρόκειται να επιτρέψει εύκολα στον αέρα να εισχωρήσει. Το νερό επίσης όχι, αν οι επιφάνειες εφάπτονται καλά. Ο υδράργυρος μάλλον το … αντίθετο
Το φαινόμενο είναι ποιοτικά ίδιο με την ανύψωση της στάθμης του υγρού στο εσωτερικό ενός λεπτού κατακόρυφου σωλήνα, ή την αυξημένη πίεση στο εσωτερικό μιας σαπουνόφουσκας και μπορεί να ερμηνευτεί ως εξής. Η καμπυλότητα της πλαϊνής επιφάνειας του στρώματος υγρού ανάμεσα απο τις πλάκες (που οφείλεται στη διαβροχή των πλακών απο το υγρό) δημιουργεί λόγω επιφανειακής τάσης, μικρότερη πίεση στο εσωτερικό του υγρού απο την ατμοσφαιρική πίεση. Αυτή η διαφορά πίεσης συνεπάγεται πολύ μεγάλη δύναμη στην μεγάλη επιφάνεια της πλάκας.
by 
Καλημέρα Κώστα.
Φαντάζομαι να εννοείς το σχήμα που έβαλα παραπάνω.
Αλλά το ερώτημα δεν το καταλαβαίνω. Τραβάμε την πλάκα προς τα πάνω; Και τι ακριβώς ψάχνουμε; Ποια δύναμη ασκείται στη πλάκα από το υγρό;
Φαντάζομαι δυνάμεις συνάφειας…
Κώστα καλημέρα.
Φαντάζομαι ότι αναφέρεσαι στην περίπτωση της εικόνας.
Έχω τη γνώμη ότι το φαινόμενο δεν έχει σχέση με το ιξώδες αλλά με το φαινόμενο της διαβροχής των πλακών απο το υγρό.
Η πλαινή επιφάνεια του στρώματος ρευστού ανάμεσα απο τις επιφάνειες καμπυλώνεται προς τα μέσα (αν το υγρό διαβρέχει την πλάκα). Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να απαιτείται πολύ μεγάλη κάθετη δύναμη για να ξεκολλήσουν οι πλάκες. Όσο πιό λεπτό είναι το στρώμα του υγρού και όσο περισσότερο διαβρέχει τις πλάκες τόσο μεγαλύτερη δύναμη απαιτείται.
Το αντίθετο συμβαίνει αν το ρευστό δεν διαβρέχει το υλικό των πλακών. Τότε η επιφάνεια του υγρού μεταξύ των πλακών καμπυλώνεται πρός τα έξω και απαιτείται πολύ μεγάλη δύναμη για να πλησιάσουν οι πλάκες. π.χ. υδράργυρος ανάμεσα απο γυάλινες πλάκες.
Αυτά τα ολίγα (απο το 2ο έτος αν θυμάμαι καλά)
Να συμπληρώσω ότι τα παραπάνω οφείλονται στις δυνάμεις συνοχής και στις δυνάμεις συνάφειας. Περίπτωση διαβροχής έχουμε όταν οι δυνάμεις συνάφειας υπερτερούν των δυνάμεων συνοχής και το αντίστροφο.
Καλημέρα σε όλους,
Παιδιά νομίζω ότι η κυριότερη δύναμη που μας εμποδίζει να σηκώσουμε την πλάκα είναι η … ατμοσφαιρική από πάνω!
Η πλάκα "βεντουζάρει" στο τραπέζι
Καλημέρα Διονύση.
Και έτσι οι συζητήσεις συνδέονται
Θα συμφωνήσω, αν το πάχος του υγρού είναι αμελητέο. Αν όμως φανταστούμε κάποιο πάχος στο νερό, μεταξύ δαπέδου και πλάκας, τότε η πίεση σε ένα σημείο στην άνω επιφάνεια του υγρού δεν είναι ίση με την ατμοσφαιρική;
προσωπικά δεν καταλαβαίνω τί λέει η εκφώνηση
(όλες οι τοποθετήσεις, πάντως, είναι σωστές)
Το ιξώδες έχει σχέση με τις διαμοριακές δυνάμεις ανάμεσα στα μόρια του ίδιου του ρευστού και καθορίζει την αντίστασή του στη ροή.
Θα συμφωνήσω λοιπόν με τον Σπύρο, τη στιγμή που εδώ έχουμε διαμοριακές δυνάμεις που αναπτύσσονται ανάμεσα στα μόρια του υγρού και του στερεού, επομένως το αποτέλεσμα εξαρτάται από την ισχύ αυτών των δυνάμεων.
Συμφωνώ Διονύση,
(και γεια σου Βαγγέλη
)
Μα ούτως ή άλλως αν η πλάκα έχει μείνει ακουμπισμένη για αρκετή ώρα πάνω στο τραπέζι, ακόμα και μέλι να έχει το στρώμα που θα έχει μείνει θα είναι λεπτό.
Στην προσπάθειά μας να την ανασηκώσουμε, ο αέρας προσπαθεί να εισχωρήσει από τις πλαϊνές χαραμάδες. Εκεί παίζει πλέον ρόλο το ιξώδες και οι δυνάμεις συνοχής – συνάφειας.
Το μέλι δεν πρόκειται να επιτρέψει εύκολα στον αέρα να εισχωρήσει. Το νερό επίσης όχι, αν οι επιφάνειες εφάπτονται καλά. Ο υδράργυρος μάλλον το … αντίθετο
Το φαινόμενο είναι ποιοτικά ίδιο με την ανύψωση της στάθμης του υγρού στο εσωτερικό ενός λεπτού κατακόρυφου σωλήνα, ή την αυξημένη πίεση στο εσωτερικό μιας σαπουνόφουσκας και μπορεί να ερμηνευτεί ως εξής. Η καμπυλότητα της πλαϊνής επιφάνειας του στρώματος υγρού ανάμεσα απο τις πλάκες (που οφείλεται στη διαβροχή των πλακών απο το υγρό) δημιουργεί λόγω επιφανειακής τάσης, μικρότερη πίεση στο εσωτερικό του υγρού απο την ατμοσφαιρική πίεση. Αυτή η διαφορά πίεσης συνεπάγεται πολύ μεγάλη δύναμη στην μεγάλη επιφάνεια της πλάκας.
Μπράβο Σπύρο.
Πολύ καλή η ιδέα του "υμένα", ο οποίος επιλύει το θέμα της τιμής της πίεσης, που έβαλα σε παραπάνω σχόλιό μου