Μπασδάρας Παύλος

Παύλο, σε ευχαριστούμε.

Μπράβο Παύλο. Τρεις λοιπόν ισοδύναμοι τρόποι για να καταλήξουμε στο σωστό αποτέλεσμα. Μία κατάσταση, πολλοί όμως τρόποι για να προσδιορίσουμε τα ποσοτικά χαρακτηριστικά της. Ε, αυτό δεν εννοούνε στις εξετάσεις όταν λένε "Κάθε λύση επιστημονικά τεκμηριωμένη γίνεται αποδεκτή"΄; Μην ξεχνάμε, μεταξύ άλλων, ότι ο Heisenberg και ο Schrodinger κατέληξαν ουσιαστικά στα ίδια κβαντομηχανικά αποτελέσματα χρησιμοποιώντας δύο διαφορετικές μαθηματικές προσεγγίσεις: Μηχανική πινάκων και διαφορική κυματική εξίσωση.

Διδακτικά μιλώντας, για το λύκειο, χρησιμοποιούμε σχεδόν πάντα τη λύση με τη διερεύνηση, γιατί αυτή φαίνεται να είναι η καταλληλότερη με βάση τον τρόπο που προσεγγίζουμε στο λύκειο τις ιοντικές ισορροπίες.

Παύλο σε ευχαριστώ για την ανάρτηση.

Βλέπω η χθεσινή φράση "διατήρησης των δικαιωμάτων μας, επί του τίτλου" πιάνει τόπο.

Η άσκηση για καθηγητές, από τα πιο δύσκολα θέματα "υδρόλυσης" και των δύο ιόντων ενός άλατος….

"λόγω της ισχυρής αλληλοεξουδετέρωσης των  H3O+  και   OH–   μπορούμε να  θεωρήσουμε  x-ω <<1 => x≈ω  και   y-ω <<1 => y≈ω   αρα y≈x  οπότε…
 

Μήπως θα βοηθούσε, αν βάζαμε στο παιχνίδι την "ηλεκτρική ουδετερότητα" του διαλύματος;  

Η συγκεντρωση του Δ2 ειναι 1Μ και οχι 0,1Μ  οπως  εκ παραδρομης  εγραψα.

Παύλο γεια και πάλι, από άλλο "μετερίζι"! Χα χα

Θα είμαι λακωνικός:

Πολύ όμορφο θέμα για μαθητές

Πολύ δύσκολο θέμα για καθηγητές

Το σημαντικό συμπέρασμα βέβαια είναι ότι, ένα διάλυμα άλατος έχει πολύ σημαντική αντίσταση στη μεταβολή του pH κατά την προσθήκη ισχυρού οξέος ή βάσης… Ένα διάλυμα άλατος του οποίου υδρολύονται και τα δύο ιόντα είναι ρυθμιστικό…

Θοδωρή  πάλι δεν  προσέχεις  το φίλο σου.

Το συμπερασμα  ειναι :  H ρυθμιστικη αντισταση, που προβαλλουν τα αλατα που υδρολυονται και τα δυο ιοντα τους, ειναι ικανοποιητικη οταν συγκλινουν οι Κα(κατιοντος) με την Κα(οξεος) π.χ Κα(ΝΗ4+) με Κα(ΗCN).

Λυσε  την ασκηση με τα ιδια ακριβως νουμερα για το CΗ3COONH4 και θα διαπιστωσεις αμελητεα ρυθμιστικη αντισταση.

Παυλάρα καλησπέρα και καλή χρονιά! Θέλω να εκφράσω κάποιες σκέψεις μου σχετικά με την πολύ όμορφη και ιδιαίτερη – ως συνήθως – ανάρτησή σου.

Ουσιαστικά εστιάζεις σε δύο θέματα: α) Στο πότε μπορούμε να κάνουμε προσέγγιση όταν υπάρχει ΕΚΙ π.χ. ΗΑ/ΝαΑ- και β) στο πως πρέπει να μελετάμε ένα διάλυμα ΗΑ/Α-.

Έχεις απόλυτο δίκιο που λες ότι το κριτήριο για να γίνει προσέγγιση είναι πάντα το α<=0,1 ή χ<=0,1 C. Όταν έχουμε ΕΚΙ μπορεί το Ka/C να είναι >0,01 αλλά λόγω ΕΚΙ να είναι τελικά α<=0,1 οπότε ισχύει η προσέγγιση c-x=c για το ΗΑ. Επίσης λες το πλέον σωστό: Όταν έχουμε ΕΚΙ κάνουμε πάντα (ακόμα κι αν Ka/C>0,01) τις προσεγγίσεις C-x=C και C+x=C και τις ελέγχουμε στο τέλος.

Ο ενδοιασμός που έχω για το πρώτο θέμα είναι ότι λες ότι κάποιος θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το Κα/C για να κάνει προσέγγιση στη συγκέντρωση του Α-. Θεωρώ ότι το Κα/c το χρησιμοποιούμε μόνο για να κάνουμε προσέγγιση στη συγκέντρωση του ΗΑ και όχι του Α-. Το πηλίκο Κα/C εκφράζει ουσιαστικά το τετράγωνο του βαθμού ιοντισμού του ΗΑ όταν ισχύει ο προσεγγιστικός τύπος του Ostwald. Γιατί να χρησιμοποιήσω αυτό το πηλίκο αντικαθιστώντας την Κα του ΗΑ και την C του Α- για να κάνω προσέγιση στο Α-; Θεωρώ ότι κάτι τέτοιο δεν έχει λογική. Υποθέτω ότι το βιβλίο το αναφέρει για την προσέγγιση στη συγκέντρωση του ΗΑ και όχι του Α-. Για το ΗΑ φυσικά αν ισχύει Ka/C <0,01 ισχύει πάντα η προσέγγιση C-x=C. Εαν μάλιστα έχω και ΕΚΙ ο βαθμός ιοντισμού θα είναι ακόμη μικρότερος απότι δείχνει το πηλίκο Ka/C.

Η δική μου προσέγγιση στο θέμα είναι η εξής: Αν Ka/C <0,01 θα ισχύει πάντα η προσέγγιση C-x=C για το ΗΑ αλλά η C+x=C για το Α- μπορεί να μην ισχύει στην περίπτωση που η C του Α- είναι αρκετά μικρότερη από αυτή του ΗΑ. Αυτό συμβαίνει και στο πρώτο σου παράδειγμα.

Όσον αφορά στο δεύτερο θέμα που πραγματεύεσαι, διαισθάνομαι ότι το πρόβλημα που προκύπτει όταν μελετάς στο παράδειγμά σου με βάση την υδρόλυση του Α-, είναι ότι επειδή εμφανίζεται στην ισορροπία η [ΟΗ-] η οποία είναι πολύ μικρή θα πρέπει ίσως να λάβεις υπόψη σου τον αυτοιοντισμό του νερού για να οδηγηθείς στο σωστό  αποτέλεσμα για την [Η3Ο+]. Δηλαδή η μέθοδος δεν έχει κάποιο πρόβλημα (και δεν είναι λογικό να έχει αφού οι Κα,Κb του συζυγούς ζεύγους είναι αλληλοεξαρτώμενες) αλλά μάλλον πρέπει να την εφαρμόσουμε πιο σχολαστικά.

Περιμένω με ενδιαφέρον την άποψή σου για αυτά καθώς και άλλων συναδέλφων.

Θοδωρή  φίλτατε, για να  γίνεις κατανοητός τουλάχιστον από μένα,  τους ενδοιασμούς  σου να τους εφαρμόσεις σε συγκεκριμένες ασκήσεις ή και στις ίδιες και να βρεις αποτελέσματα διαφορετικά.  Στην 3η και 4η   θα χρησιμοποιήσεις λες  και  την ισορροπία του νερού.

Παύλο έκανα μία πάντηση σε αρχείο pdf. Αν θες δες το εδώ.

Θοδωρή, πολύς κόπος για απλά πράγματα,  που τελικά  οδηγούν στο ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα και μην ξεχνάμε ότι  απευθυνόμαστε σε μαθητές και  με τέτοιες λύσεις θα μας  λακίσουν από την  θετική.

Η άσκηση 3,   εκτός από τη  χρήση της  Κb και τον αυτοιοντισμό του νερού,  βγαίνει  πιο εύκολα    με ισοστάθμιση φορτίων, αλλά πιο το όφελος για τους μαθητές.

Όλους αυτούς τους παράγοντες  τους στάθμισα και προτείνω τη λύση, με την μεγαλύτερη σταθερά,  που αντιστοιχεί στην κρατούσα ισορροπία, στην οποία  κατά κανόνα δεν χρειάζεται ο αυτοιοντισμός του νερού κ.λ.π.

Όσο για την διαγραφή του x αφού  εξαρτάται από Κa και από τις δυο συγκεντρώσεις   x2 +(Ka+Cb)x-KaCοξ=0  ή  προσεγγιστικά 

x =Ka.Coξ/Cb,  πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και οι δύο.

 Για μια ακόμη φορά επαναλαμβάνω,  θα κάνουμε τις προσεγγίσεις θα τις ελέγχουμε  με κριτήριο το 10% και αν δεν τις αποδεχόμαστε, λύνουμε τριώνυμο.

 Ευτυχώς  αναφέρεται πάντα στις Εισαγωγικές   να γίνουν οι προσεγγίσεις και αποφεύγουμε το τριώνυμο.

Πολύ ωραία Παύλο. Καλή χρονιά. Στους μαθητές μου Παύλο, θέλοντας να επισημάνω σημεία του θέματος που θίγεις, δίνω το ακόλουθο κείμενο:

"Όταν η θέση της χημικής ισορροπίας μετατοπίζεται προς τα δεξιά λόγω μεταβολής της πίεσης ή της θερμοκρασίας, τότε η απόδοση της αντίδρασης πάντα αυξάνεται.

Όταν όμως η ισορροπία μετατοπίζεται προς τα δεξιά λόγω αύξησης της συγκέντρωσης κάποιου αντιδρώντος, σε κάποιες περιπτώσεις η απόδοση δεν αυξάνεται.

Για παράδειγμα, στις αντιδράσεις που έχουμε μόνο ένα αντιδρών:

i) Aν με μετατόπιση της ισορροπίας προς τα δεξιά αυξάνονται τα συνολικά moles των σωμάτων που εμφανίζονται στην έκφραση της Kc (Δn > 0), η απόδοση ελαττώνεται

(π.χ. Α(g) ↔ Β(g) + Γ(g) , Kc=α2C/1-α : C αυξάνεται => α ελαττώνεται).

ii) Aν με μετατόπιση της ισορροπίας προς τα δεξιά δε μεταβάλλονται τα συνολικά moles των σωμάτων που εμφανίζονται στην έκφραση της Kc (Δn = 0), η απόδοση παραμένει σταθερή διότι είναι ανεξάρτητη από την αρχική συγκέντρωση του αντιδρώντος

(π.χ. 2Α(g)↔Β(g) + Γ(g) Kc=α2/4(1-α)2 : α ανεξάρτητο του C)."

Φίλτατε Θεόδωρε ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ. 

Συζήτησα με συναδέλφους  το θέμα της καταχώρησης   και συγκεκριμένα: 

Υπάρχει περίπτωση η ισορροπία  να μετατοπίζεται δεξιά και η απόδοση να μειώνεται,   επ΄αυτού απάντησα όπως ακριβώς αναφέρομαι στο βιβλίο μου   1ος τόμος σελ.403.

Καλά  κάνεις και  αναλύεις το θέμα περισσότερο άλλωστε αυτή είναι η δύναμη του υλικονέτ, καθώς πληροφορούμαι ότι μετά από ανάλογες  καταχωρήσεις που κάναμε παλιότερα επήλθαν διορθώσεις στα εν΄λόγω συγγράμματα 

Γεια σας! Μια ερώτηση.. Συνάντησα σε μια άσκηση ανάλογη περίπτωση, μόνο που αφού είχε αποκατασταθεί η χημικη ισορροπία, αφαιρούνταν ποσότητα ενός από τα προϊόντα. Τι αλλάζει τότε στην απόδοση; Δοκιμασα να βρω την νέα απόδοση χρησιμοποιώντας την ουσία από την οποία αφαιρέσαμε ποσότητα και απετυχε… 

Καλημέρα Ειριάννα.

Θα σου πρότεινα να ξεκινήσεις μια νέα συζήτηση στο φόρουμ, δίνοντας όμως συγκεκριμένο παράδειγμα με αριθμητικά δεδομένα, για να δούμε πού είναι το πρόβλημα και ποια η λύση του.

Στο Β3 .α. εκ΄παραδρομής γράφτηκε 50% αντί του ορθού 80%

Γεια σου Παύλο και σιδερένιος. Όπως πάντα, δυνατά και ουσιαστικά τα Διαγωνίσμ εματά σου!

Καλά Χριστούγεννα και Ευτυχές το Νέο Έτος, με Υγεία και Ιδέες!

Ευχαριστώ τον φίλο Βασίλη Δουκατζή, για την άρτια επανακαταχώρηση του διαγωνίσματος μου, σε word  και pdf .

Βασίλη ομολογώ ότι είσαι  λάτρης του σωστού και του ωραίου. 

Πρόδρομε περιμένω τηλεφώνημα σου.