by 
Ένας γλάρος που πετάει σε ύψος Η πάνω από την ήρεμη επιφάνεια θάλασσας βρίσκεται κάποια στιγμή στην ίδια, περίπου, κατακόρυφη, με μία σαρδέλα που κολυμπάει σε βάθος h.
Να βρεθούν:
α. πόσο πιο κοντά του, από ό,τι πραγματικά, βλέπει ο γλάρος να κολυμπάει η σαρδέλα
β. σε πόση απόσταση βλέπει ο γλάρος τη σαρδέλα
Απαντήσεις σε αυτή τη συζήτηση
Μα καλά είναι δυνατόν να …“πανηγυρίζει”
και ο υποψήφιος θύτης και το υποψήφιο θύμα;
Είναι!
Αν “τα φαινόμενα απατούν”…
Καλησπέρα Βαγγέλη.
Είμαι σίγουρος πως τα φαινόμενα απατούν … το ερώτημα είναι πόσους και ποιους;
Έχω πολλές αμφιβολίες επί του θέματος
-δεν γράφω ενστάσεις για να τονίσω ότι προσμένω πειστικές απαντήσεις-
1. Η αντίληψη της απόστασης ( βάθους ) είναι σύνθετη εγκεφαλική λειτουργία και όχι αποτέλεσμα του μεγέθους του ειδώλου επί του αμφιβληστροειδούς. Αυτό αναγνωρίζεται ήδη από τον Ευκλείδη ο οποίος μιλά για φαινόμενον μέγεθος ειδώλου και φαινόμενη απόσταση
2. Στην αντίληψη του βάθους δεν είναι απαραίτητη αλλά ούτε και μόνη εξήγηση η απόκλιση των δυο ειδώλων κατά την στερεοσκοπική όραση.
3 Το σπουδαιότερο : αποκλίνουσες ακτίνες από σημειακή πηγή δεν συγκλίνουν αν υποστούν διάθλαση σε επίπεδη διαχωριστική επιφάνεια ( παραμένουν αποκλίνουσες). Η απόδειξη γεωμετρικά είναι λανθασμένη.
4. Αφαιρώντας τις διαστάσεις ( θεωρώντας σημειακή ) μιας πηγή αποκλίνουσας δέσμης, ή και αφαίρεση του φόντου ( απώλεια δυνατότητας σύγκρισης μεγέθους με άλλα αντικείμενα ), έχει αποδειχθεί ότι, ο εγκέφαλος χάνει την δυνατότητα προσδιορισμού του βάθους, ακόμα και με στερεοσκοπική όραση βασισμένη σε δυο είδωλα ( ή και περισσότερα όπως στις μύγες ).
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η αποτυχία των προσπαθειών ερμηνείας της μεταβολής του φαινόμενου μεγέθους και της φαινόμενης απόστασης της πανσελήνου κατά την κίνησή της στον σκοτεινό ουρανό. ( Δεν ερμηνεύεται με διάθλαση … )
Αναμένω βοήθεια.
Καλημέρα Βαγγέλη και Δημήτρη.
Βαγγέλη, βλέπω να επιστρέφεις στον “τόπο του εγκλήματος”!!!
Σε δικό σου θέμα, με το ίδιο θέμα είχε γίνει μια από τις πιο “αποκαλυπτικές” συζητήσεις την πρώτη χρονιά του δικτύου μας. Για να την θυμηθούμε εδώ.
Καλημέρα Μήτσο
Μάλλον και εγώ αναμένω βοήθεια,
ιδιαίτερα για τα περί αντίληψης του εγκεφάλου…
Προφανώς και υπάρχουν παραδοχές,
(“εκ κατασκευής” στη λεγόμενη και Γεωμετρική Οπτική,
αφού θέλουμε πολύ μικρές γωνίες ώστε, περίπου, ημθ=εφθ)
ο γλάρος και η σαρδέλα είναι τόσο πιο κοντά στο να θεωρούνται υλικά σημεία
όσο οι διαστάσεις τους είναι ασήμαντες συγκρινόμενες με την απόσταση Η+h
(τέρμα ουρανό ο γλάρος και πάτο θάλασσας η σαρδέλα…)
οι δε φαινόμενες αποστάσεις που βρέθηκαν
είναι κανονικά για μια πολύ μικρή περιοχή του σώματος της σαρδέλας,
που βρίσκεται στην ίδια κατακόρυφη με το μάτι του γλάρου
και για μια πολύ μικρή περιοχή του σώματος του γλάρου,
που βρίσκεται στην ίδια κατακόρυφη με το μάτι της σαρδέλας
(οι γωνίες έχουν σχεδιαστεί, κατ’ ανάγκην, πολύ μεγαλύτερες)
Καλημέρα Διονύση
Aiii!
Την είχα ξεχάσει εντελώς!
(αρχές Alzheimer ή προχωρημένη κατάσταση;
φαίνεται, πάντως, ότι τότε κάτι “κουτσοκατάφερνα”
από αυτό που όλοι εσείς ονομάζετε blogspot…)
Ευτυχώς που είναι βελτιωμένη και ολόκληρη.
(και ευτυχώς που δεν λέω Ίριδα την Ελευθερία…)