
Το νερό δε χύνεται διότι ισορροπεί.
Οι δυνάμεις που δέχεται το νερό δηλαδή το βάρος του με φορά προς τα κάτω, η δύναμη από το χαρτί με φορά προς τα πάνω, η δύναμη από τον πυθμένα του ποτηριού…
Με άλλα λόγια το νερό δε χύνεται διότι υπάρχει το χαρτί και το εμποδίζει.
Όπως δε χύνεται και όταν το ποτήρι είναι “σωστά”.
![]()
Πάμε και στην ερώτηση του θέματος.

Ρωτάει το βιβλίο:
-Γιατί δεν χύνεται το νερό;
Εντοπίζει ο Βαγγέλης σε βιβλία, απαντήσεις που όλες περίπου λένε το ίδιο.
Δηλαδή ότι η δύναμη που οφείλεται στην ατμοσφαιρική πίεση είναι μεγαλύτερη από την δύναμη που ασκεί το υγρό.
Το χαρτάκι πως ισορροπεί;
Είναι δυνατόν να ισορροπεί δεχόμενο άνισες δυνάμεις;
Θα απαντήσει κάποιος ότι ισορροπεί διότι δέχεται και τρίτη δύναμη από τα χείλη του ποτηριού. Αν δεν δεχόταν θα είχαμε αποκόλληση από αυτά και θα χυνόταν το νερό.
Όπως εδώ, αν αφαιρέσουμε λίγο αέρα η πίεση μέσα θα μικρύνει και άντε να το ξεκολλήσεις.
Λίγο όχι όλον.
Γιατί ισορροπεί το καπάκι;
Φυσικά διότι δέχεται δύναμη από τα χείλη ίση με την διαφορά των άλλων δύο δυνάμεων.
Δύναμη που θα δυσκολευτείς να μηδενίσεις.
Δύναμη που μπορεί άνετα να πάρει τιμή όσο το βάρος μου αν το καπάκι είναι 20 τ.εκ. και βγάλουμε τον μισό αέρα.
Δύναμη που δεν μπορώ να ασκήσω με το ένα χέρι.
Πάμε στο ποτήρι πάλι.
Γιατί δεν χύνεται το νερό;
Και ο Μήτσος και ο κύριος Τρικαλινός απαντούν ότι η ύπαρξη αέρα (χύνεται λίγο νερό γαρ) και η εκτόνωσή του δημιουργεί την αναγκαία διαφορά πιέσεων. Το φαινόμενο εξηγείται και ρεαλιστικά και πλήρως.
Όμως η ερώτηση απευθύνεται σε μαθητές Γυμνασίου.
Αυτοί βλέπουν ένα σχήμα και οι κανόνες του «παιγνιδιού» απαιτούν να απαντήσουν με βάση αυτό.
Δηλαδή είναι δεδομένο πως ισχύει αυτό που υπαινίσσεται το σχήμα. Όχι αέρας.
Τι εξήγηση θα δώσουν τα παιδιά, τα οποία προφανώς αγνοούν το θέμα με το υποβρύχιο ή το καταδυθέν και αναδυθέν κουτί;
Το μόνο που μπορούν να σκεφτούν τα παιδιά είναι το ότι η δύναμη από τα χείλη δεν είναι μηδενική, διότι η δύναμη από την ατμόσφαιρα υπερτερεί αυτής από το υγρό.
Πόσο όμως υπερτερεί;
Βλέπουμε στο θέμα του διαγωνισμού να προβάλλεται η θέση ότι υπερτερεί δραματικά. Πολύ περισσότερο από ότι στην περίπτωση που βγάλαμε τον μισό αέρα και κάναμε την πίεση μισή ατμόσφαιρα. Εδώ την κάναμε ρ.g.h δηλαδή σχεδόν μηδέν.
Με ίδιο καπάκι η διαφορά γίνεται όχι όσο το βάρος μου αλλά δυο φορές το βάρος μου. Δεν μπορώ να το ξεκολλήσω ούτε με τα δύο χέρια.
Αν ο μαθητής δεχθεί ότι η πίεση γίνεται ρ.g.h πρέπει να δεχθεί μια δραματική διαφορά των δύο δυνάμεων.
Μια διαφορά τάξεις μεγέθους μεγαλύτερη από το βάρος του νερού. Μια δύναμη όση το δικό μου βάρος.
Όπως λέμε “το ποτήρι του Μαγδεμβούργου”.
Αν κάποιος μαθητής απαντήσει ότι χύνεται νερό, μπαίνει αέρας, εκτονούται ο αέρας και ….. απαντά σε άλλο θέμα.
Το θέμα είναι αυτό που δείχνει το σχήμα, ασχέτως του αν είναι εύκολα πραγματοποιήσιμο ή όχι.
Το παρόν θέμα, συνδυαζόμενο με αυτό τον εξετάσεων οδηγεί κατ’ ευθείαν στο ότι πέφτει η πίεση σε υγρό που καπακώνουμε.
Γιάννη συμφωνώ σε όλα όσα γράφεις.
Όμως αυτές οι ερωτήσεις με έννοιες όπως “επαφή”, “ακλόνητο τοίχωμα” , “με παραμορφώσιμο υγρό” , οδηγούν πολύ μακριά τη βαλίτσα και αναρωτιέμαι γιατί…. Γιατί κάνουμε τη ζωή μας δύσκολη;
Ναι επιστήμη είναι να αξιοποιήσεις “καθολικές αρχές” ώστε από τις προκείμενες να καταλήξεις στο “επιδιωκόμενο συμπέρασμα” …συμπέρασμα που εδράζεται στην εμπειρία … Τελικώς το εμπειρικό δεδομένο “ερμηνεύεται από νομοτέλεια” και η νομοτέλεια επικυρώνεται ως καθολικής ( ή μερικής ) ισχύος .
Η εκπαίδευση δεν μπορεί να ξεκινά από το πολύπλοκο και το σύνθετο. Η επιστήμη θέλει να κάνει απλούστερη την πολύπλοκη περιγραφή και όχι αντίστροφα… Η εκπαίδευση πρέπει να ξεκινά και να αναζητά το στοιχειώδες όχι την επίδειξη της πολυπλοκότητας και του σύνθετου.
Αν λοιπόν θέλουμε να ξεκινήσουμε από το απλό : θα είχαμε κάπου διδάξει γιατί δεν σχεδιάζω την δύναμη από την ατμοσφαιρική πίεση όταν σχεδιάζω δυνάμεις που ασκούνται στο βιβλίο πάνω στο τραπέζι.
Πως είπατε ; ο αέρας είναι και κάτω από το τραπέζι … Μα εσείς είπατε ότι η δύναμη στήριξης στο βιβλίο από το τραπέζι είναι δύναμη επαφής με το τραπέζι.
Τι είπατε ; Αν δεν υπήρχε αέρας, το βιβλίο δεν θα ξεκόλαγε από το τραπέζι…. Και που διδάσκεται αυτό ;
Τι δεν υπάρχει ποτέ επαφή… ούτε ακόμα ανάμεσα στα μέρη ενός συνεχούς στερεού … τα μόρια … κ.λ.π.
Αν όλα αυτά δεν διδάσκονται λοιπόν ας μείνουμε στα βασικά.
Ας ρωτήσουμε γιατί δεν μπορούσαν τα οκτώ άλογα να ξεκολλήσουν τα ημισφαίρια του Μαγδεμβούργου …
Ας ρωτήσουμε γιατί δεν αδειάζει ο σωλήνας του Torricelli, όταν τον αναποδογυρίζουμε μέσα στη λεκάνη με το ίδιο υγρό …
Ας ρωτήσουμε αυτά που διδάσκουμε και ας αφήσουμε τις επιδείξεις …. διότι οι επιδέξιοι χρειάζονται και τα μεταξωτά τους …
Καλησπέρα σε όλους.
Και εκεί που στο χωράφι μάζευα ραδίκια και κορφάδια από βρούβες
(διότι η σύνταξη δυστυχώς, πραγματοποιεί ελεύθερη πτώση…)
με χτύπησε, φαίνεται, ο καθαρός αέρας και μου ήρθε μια σκέψη
για την ισορροπία που έχει το χαρτί (καλύτερα ελαφρό χαρτόνι).
Λέω, λοιπόν ότι το χατί δέχεται, κατ’ αρχήν, μια μεγάλη δύναμη προς τα πάνω, λόγω της ατμοσφαιρικής πίεσης, μια μικρή προς τα κάτω λόγω της υδροστατικής και μια (συνισταμένη) δύναμη προς τα κάτω από τα χείλη του ποτηριού διότι τείνει να συρθεί προς τα πάνω.
Νομίζω, όμως, ότι το χαρτί δέχεται και άλλη μία μεγάλη δύναμη από το νερό προς τα κάτω.
Διότι το χαρτί “θέλει” να του μειώσει τον όγκο και το νερό, επειδή είναι ασυμπίεστο, δεν “θέλει”.
(αν μας διαβάζουν οι Πανεπιστημιακοί, θα ήταν χρήσιμη η τοποθέτησή τους)
Μήτσο μου επιτρέπεις να απαντήσω πρώτα στον Βαγγέλη.
Βαγγέλη γράφεις:
Λέω, λοιπόν ότι το χατί δέχεται, κατ’ αρχήν, μια μεγάλη δύναμη προς τα πάνω, λόγω της ατμοσφαιρικής πίεσης, μια μικρή προς τα κάτω λόγω της υδροστατικής και μια (συνισταμένη) δύναμη προς τα κάτω από τα χείλη του ποτηριού διότι τείνει να συρθεί προς τα πάνω.
Νομίζω, όμως, ότι το χαρτί δέχεται και άλλη μία μεγάλη δύναμη από το νερό προς τα κάτω.
Διότι το χαρτί “θέλει” να του μειώσει τον όγκο και το νερό, επειδή είναι ασυμπίεστο, δεν “θέλει”.
Δεν καταλαβαίνω. Η πίεση μέσα στο ποτήρι είναι ρ.g.h , δηλαδή όση η υδροστατική;
Αυτό καταλαβαίνω με το "μικρή προς τα κάτω λόγω της υδροστατικής".
Μήτσο τι θα πει "κάνουμε τη ζωή μας δύσκολη";
Πολλά θέματα είναι δύσκολα ούτως ή άλλως.
Ούτε έθεσα το θέμα σε μαθητές, ούτε βιβλίο συνέγραψα με την απάντηση.
Το έκανα στην Γ' Λυκείου λέγοντας απλά:
-Βλέπετε που η ατμοσφαιρική πίεση το κρατάει;
Ούτε με παραμορφώσιμα υγρά ασχολούμαι στην τάξη, ούτε θέματα με καπακωμένα δοχεία θέτω.
Όλη η φασαρία που έχω κάνει οφείλεται στην προτροπή μου προς συναδέλφους να μην καπακώνουν δοχεία.
Η ερώτηση με το ποτήρι απαντήθηκε και από σένα και από τον κύριο Τρικαλινό με σαφήνεια.
Χωρίς να επικαλεστεί παραμορφώσιμα υγρά, διότι δεν τα χρειάζεται. Αναμφίβολα υπάρχει αέρας στο νερό.
Το είπαμε και κρατάμε το λόγο μας (Σταυρίδης στα κίτρινα γάντια).
Όμως βλέπουμε το θέμα με την Δημητρούλα. Το αφήνουμε για να μην κάνουμε την ζωή μας δύσκολη;
Αφήνουμε τα παιδιά (στα οποία δεν θα μιλήσουμε φυσικά για εγκλωβισμένο και εκτονούμενο αέρα) να πιστεύουν ότι η πίεση στο ποτήρι είναι ρ.g.h δηλαδή μπορεί να σηκώσει και μένα το χαρτάκι με άνεση;
Σωστά καταλαβαίνεις Γιάννη, αλλά να το γράψω αλλιώς: η σκέψη μου , την οποία και θέτω προς συζήτηση, ουδείς κατέχει το αλάθητο, είναι ότι το χαρτί δέχεται από το νερό μια μεγάλη (συνισταμένη) δύναμη προς τα κάτω που οφείλεται κατά το λίγο στην υδροστατική πίεση ρgh και κατά το πολύ στην αντίδρασή του νερού στην "προσπάθεια" του χαρτιού να του μειώσει τον όγκο.
Φανταζόμαστε το εξής πείραμα: έστω ένα ποτήρι με νερό, κανονικά τοποθετημένο σε ένα τραπέζι , που το στόμιό του φράσσεται με ένα έμβολο, αν προσπαθήσουμε να σπρώξουμε το έμβολο προς τα κάτω, αυτό θα δεχθεί, και θα "μεταφέρει" και στο χέρι μας, οπότε και θα την αντιληφθούμε, μια τεράστια δύναμη από το νερό ως αντίδραση στην προσπάθεια μείωσης του όγκου του.
Βαγγέλη πριν πιέσουμε το έμβολο η πίεση ήταν στην επιφάνεια του νερού Pατμ+Βεμβ/Α και έγινε Pατμ+Βεμβ/Α+F/A.
Στον πάτο ήταν Pατμ+Βεμβ/Α+ρ.g.h και έγινε Pατμ+Βεμβ/Α+F/A+ρ.g.h.
Η δύναμη που θα δεχθούμε είναι ίση με την δική μας, μεγάλη ή μικρή. Η αντίδραση έχει ίδιο μέτρο με την δράση.
Η δύναμη δεν είναι σε κάθε περίπτωση τεράστια. Μπορεί να γίνει τεράστια, αν τεράστια δύναμη ασκήσουμε εμείς.
Μα Γιάννη δεν είπα ότι εσύ θέτεις στους μαθητές σου δύσκολα. Έχεις αποδέιξει εδώ πολλές φορές ότι εσύ ξέρεις να ξεχωρίζεις τι είναι για εδώ και τι είναι για μαθητές …
Και κάποιος που βάζει Δημητρούλες και υποβρύχια που αναδύονται σε μαθητικούς διαγωνισμούς αριστείας … κι αυτός δικαίωμά του . Αρκεί να μπορεί να απαντήσει τεκμηριώνοντας επαρκώς την όποια απάντηση .
Πολύ περισσότερο επιτρέπεται για να μην πω επιβάλλεται η συζήτηση τέτοιων θεμάτων σε ένα ιστότοπο σαν το ylikonet. Άλλωστε απ' ότι βλέπεις πρώτος προστρέχω σε τέτοιες συζητήσεις ακόμα και όταν δεν έχω έτοιμες όλες τις απαντήσεις
Αν όμως μεταφερθούν και στα φροντιστήρια και στις σχολικές αίθουσες αυτά τα θέματα … κακό του κεφαλιού του σε όποιον τις μεταφέρει … αλλά και κακό για όλους μας και κυρίως για τους μαθητές.
Με το προηγούμενο σχόλιό μου θέλω απλά να επισημάνω για άλλη μια φορά ότι ο περιορισμός της έκτασης δεν είναι υπέρ της εμβάθυνσης σε πιο δύσκολα θέματα. Αντιθέτως όταν περιορίζεις την ύλη της φυσικής σε ελάχιστα κεφάλαια … τότε περιορίζεις και τα θέματα στα οποία μπορείς να επεκταθείς … Αναγκαστικά αν συνεχίσουμε τις περικοπές στην ύλη θα οδηγηθούμε να εξετάζουμε μόνο εφαρμογές που μελετήθηκαν και απομνημονεύτηκαν … και … τίτλοι τέλους .
Σωστά.
Νόμιζα ότι η συζήτηση είχε τελειώσει, αλλά βλέπω ότι συνεχίζεται. Επ' αυτού έχω να κάνω δύο παρατηρήσεις.
1. Σχετικά με αυτό που λέει ο Γιάννης, ότι δηλαδή εφόσον το βιβλίο δίνει το σχήμα
http://ylikonet.gr/wp-content/uploads/2017/03/Screenshot_4-3.jpg
οφείλουμε να το εξηγήσουμε με τον απλό τρόπο.
Το σχήμα αναφέρεται σε ένα πείραμα το οποίο μπορεί να πραγματοποιηθεί από τον οποιονδήποτε. Θυμάμαι ότι στα νεανικά μου χρόνια μας έλεγαν ότι το ποτήρι έπρεπε να είναι σχεδόν ξέχειλο για να πετύχει το πείραμα. Αυτό για να αποφευχθεί η σωστή απάντηση. Είναι λοιπόν πολύ πιθανό ότι τα περισσότερα παιδιά θα πεισθούν με την ερμηνεία. Τι θα γίνει όμως αν κάποιος "ψαγμένος" μαθητής κάνει το πείρραμα και παρατηρήσει ότι η εικόνα είναι;
http://ylikonet.gr/wp-content/uploads/2017/03/Untitled-1-1-e1490783197852.jpg
Φαίνεται εξάλλου καθαρά στο βίντεο που ανέβασε ο Δημήτρης ο Γκενές. Κατά τη γνώμη μου λοιπόν η λάθος ( ή καλύτερα μη απολύτως σωστή) ερώτηση απαιτέί τη μη σωστή απάντηση. Προσωπικά πιστεύω ότι οι συγγραφείς του βιβλίου ελαφρά τη καρδία μετέφεραν κάτι που διαιωνίζεται σε πολλά βιβλία σε πολλές χώρες του κόσμου χωρίς να είναι σωστό. Παρόμοια στοιχεία πιστεύω ότι θα πρέπει να αποφεύγονται.
2. Όσον αφορά τα όσα λέει ο Βαγγέλης για τις δυνάμεις και πιέσεις που ασκούνται στο χαρτί. Αυτές είναι η ατμοσφαιρική και η πίεση του νερού, το βάροε του χαρτιού και η δύναμη επιφανειακής τάσης από το νερό που έρχεται σε επαφή με το γυαλί και το χαρτί. Αυτή η τελευτάια είναι μεγαλύτερη από το βάρος (πειραματικά μπορείτε να το δείτε αν ρίξετε μια σταγόνα νερό σε ένα γυαλάκι και βάλετε πάνω της ένα κομμάτι χαρτι, το οποίο δεν θα πέφτει με τίποτε αν το αναποδογυρίσετε). Αν, στη θέση του χαρτιού είχατε υδράργυρο το χαρτί δεν θα μπορούσε να κατηθεί. Το νερό δεν τείνει σε καμιά περίπτωση να πούμε ότι τείνει να αυξήσει τον όγκο του. Αντίθετα μάλιστα. Τείνει να μειώσει την επιφάνειά του. Από εδώ προκύπτει και η έννοαι της επιφανειακής ενέργειας.
Τώρα διάφορα άλλα φαινόμενα (συμπιεστότητα κ.λ.π.) δε νομίζω ότι παίζουν αξιοσημείωτο ρόλο.
Το πρώτο σχήμα
και το δεύτερο
Καλησπέρα κύριε Τρικαλινέ.
Υποθέτω ότι στο δεύτερο σχήμα εικονίζεται η ρεαλιστική περίπτωση.
Αέρας επάνω με πίεση ελαφρώς μικρότερη της ατμοσφαιρικής.
Το σχόλιό σας είχε μπλοκαριστεί και το ξεμπλόκαρα.
Η ερώτησή μου είναι περιττή πλέον.
Είναι φανερό σε τι απευθύνονται τα σχήματα.
Προφανώς οι δυνάμεις αυτές που συναντάμε στο νερό δεν είναι ασήμαντες.
Κάποιες εύγλωττες φωτογραφίες από δορυφόρο:
Σε μια παλιά συζήτηση ένα βίντεο για λίγο γέλιο.
και ένας προβληματισμός.
Παρατηρήστε από το 1:40 έως το 1:43 του βίντεο. Λίγο νερό πέφτει, ταυτόχρονα μια φυσαλίδα αέρα αμέσως ανεβαίνει προς τα πάνω και παίρνει τη θέση του νερού που έφυγε. Και η ισορροπία συνεχίζεται σαν να μην έγινε τίποτα.