Ένα σύμπαν από το τίποτε

Το βιβλίο του Κράους είναι ο θρίαμβος της φυσικής ενάντια στο μεταφυσικό. Είναι η δόξα της γνώσης και της λογικής. Είναι η καταβαράθρωση του σκοταδισμού και του μύθου. Είναι ένα έργο βαθυστόχαστο και συνάμα απλό. Με ύφος γλαφυρό, μας εξηγεί, μας εκπλήσσει και μας αφήνει μια φανερή αίσθηση αδιόρατης υπαρξιακής ικανοποίησης.

Είναι μια πρωτοποριακή “ένεση” αναβίωσης σε έναν πανάρχαιο φιλοσοφικό και θεολογικό προβληματισμό. Το “Ένα Σύμπαν από το Τίποτε” προβοκάρει εισάγοντας νέα στοιχεία στη διαμάχη σχετικά με την ύπαρξη του Θεού και κάθε στοιχείου δημιουργίας.

“Ξεχάστε τον Ιησού…”, δηλώνει ο Κράους, “… τα αστέρια πέθαναν για να μπορέσετε εσείς να γεννηθείτε”.

… Ακόμη και ο τελευταίος άσος στο μανίκι των θεολόγων -το ερώτημα “γιατί το τίποτε και όχι το κάτι;”- συρρικνώνεται μπροστά στα μάτια μας, καθώς διαβάζουμε τούτες τις σελίδες. Αν το “Περί της καταγωγής των ειδών” ήταν το πιο θανάσιμο πλήγμα που κατάφερε η βιολογία στο υπερφυσικό, μπορούμε να εκλάβουμε το “Ένα Σύμπαν από το Τίποτε” ως το ισοδύναμό του στην κοσμολογία. Ο τίτλος σημαίνει αυτό ακριβώς που λέει. Και αυτό που λέει είναι συγκλονιστικό. (Ρίτσαρντ Ντόκινς)

Αντιγράφω δύο αποσπάσματα:

…Με ρωτούν, «αναζητάς τους τελικούς νόμους της φυσικής;» Όχι,  δεν τους αναζητώ. Απλώς θέλω να μάθω περισσότερα για τον Κόσμο, και αν αποδειχτεί πώς ένας τελικός απλός νόμος τα εξηγεί όλα, τότε έχει καλώς. Θα ήταν μια πολύ ευχάριστη ανακάλυψη. Αν αποδειχτεί πως  ο κόσμος μας μοιάζει με κρεμμύδι με εκατομμύρια στρώματα, και η εξέταση των στρωμάτων μας κουράσει… τι να κάνουμε!- έτσι έχουν τα πράγματα… Το ενδιαφέρον μου για την επιστήμη έγκειται απλώς στο να ανακαλύπτω όλο και περισσότερα για τον Κόσμο, και όσο περισσότερα ανακαλύπτω, τόσο  καλύτερα.

… Ο Σίσυφος με γοητεύει, και κατά καιρούς παρομοιάζω την επιστημονική προσπάθεια με την αιώνια προσπάθειά του να κυλήσει τον πελώριο βράχο στην κορυφή του βουνού, μόνο και μόνο για να τον δει να κατρακυλάει πίσω, λίγο πριν φτάσει εκεί. Ο Καμύ φανταζόταν ότι ο Σίσυφος χαμογελούσε- το ίδιο πρέπει να κάνουμε κι εμείς. Το ταξίδι μας, όπως κι αν τελειώσει, έχει το δικό του έπαθλο.