by 
«Σκοτώστε όσες κίσσες θέλετε, αν μπορείτε να τις πετύχετε, αλλά να θυμάστε ότι είναι αμαρτία να σκοτώνεις τα κοτσύφια».
Αυτή είναι η συμβουλή του δικηγόρου Άτικους Φιντς στα παιδιά του, καθώς ο ίδιος αποφασίζει να υπερασπιστεί στο δικαστήριο το πραγματικό “κοτσύφι” αυτής της υπέροχης ιστορίας, έναν νεαρό μαύρο…
Ένα μανιφέστο ανθρωπιάς και συμπόνιας, υψώθηκε απέναντι στο μίσος και στο ρατσισμό! Ένα βιβλίο, που από το 1960 μπορεί να υπερηφανεύεται ότι άλλαξε λίγο, το πολύ του κόσμου.
Μέσα από τα παιδικά μάτια της Scout Finch και του αδερφού της Jem, μεταφερόμαστε σε μια μικρή πόλη της Αλαμπάμα του 1929. Ο χήρος πατέρας τους και δικηγόρος Atticus, προσπαθεί κάθε μέρα να μείνει συνεπής απέναντι στις αξίες του, να μεγαλώσει δύο παιδιά που θα σταθούν στο ύψος των αξιών και των ονείρων τους.
Ο Atticus, αναλαμβάνει την υπεράσπιση ενός μαύρου εργάτη, του Tom Robinson. Ο Tom, κατηγορείται για το βιασμό μιας λευκής γυναίκας, η οποία όπως αποδεικνύεται είχε αναγκαστεί να πει ψέματα από τον αλκοολικό πατέρας της. Παρά την αποκάλυψη αυτή, ο Tom καταδικάζεται. Η κοινωνία, δεν μπορεί να αντέξει το βάρος της λάθος κρίσης της. Ο μαύρος πρέπει να πεθάνει, γιατί δεν είναι λευκός!
Και ο μαύρος πεθαίνει, πηδώντας συρματοπλέγματα αναζητώντας τη δική του λευτεριά. Πεθαίνει διεκδικώντας έναν θάνατο ελεύθερο, προσπαθώντας να βρει η ματιά του ένα δικό του κομμάτι ουρανού. Πες μου αν αυτή η ιστορία σου θυμίζει κάτι! Πες μου γιατί δεν κόψαμε ακόμα τα συρματοπλέγματα, γιατί ακόμα διψάμε για ουρανό.
Η Scout, με παιδική ειλικρίνεια αναρωτιέται και αυτή:
“Και την άκουσα να λέει πως είναι καιρός να τους δώσει (στους νέγρους) κάποιος ένα καλό μάθημα, ότι έχουν παραπάρει τα μυαλά τους αέρα, και σε λιγάκι θ’ αρχίσουν να νομίζουν ότι μπορούν να μας παντρεύονται κιόλας. Τζέμ, πως γίνεται να μισούν τον Χίτλερ και από την άλλη να είναι τόσο κακοί με τους δικούς μας ανθρώπους;”
Ο δικηγόρος αυτός, αρνείται να αποχωρήσει από την υπεράσπιση αυτού του ανθρώπου κόντρα στις βολές που δέχεται αυτός αλλά και τα παιδιά του, που χλευάζονται από την μικρή κοινωνία. Έχει πάντα μια κρυστάλλινη απάντηση, στην πιο παράλογη ερώτηση. Όταν πρέπει να εξηγήσει στη Scout, γιατί τον αποκαλούν “αραπάκια” λέει:
“Το “αραπάκιας” είναι μια από τις λέξεις που δε σημαίνουν τίποτα απολύτως- σαν το “μυξιάρης”. Το έβγαλαν κάποιοι αμόρφωτοι, ανάξιοι λόγου άνθρωποι για να θίγουν όποιον τους φαίνεται ότι βάζει τους μαύρους πάνω από τους λευκούς. […] Κοίτα, μωρό μου, ό, τι και να σου πει κάποιος για να σε πληγώσει, στην ουσία δε θίγει εσένα. Το μόνο που πετυχαίνει είναι να δείξει πόσο φτωχός είναι ο ίδιος μέσα του”.
Χμ ;
Περίεργες επιλογές.
Φυσικά και το βιβλίο πολύ διαφορετικό από την ταινία. Μη σου πω διαφορετικό κάθε φορά που το διατρέχω
Και αντιφάσεις , την μια να λες πως «ο… δεν είναι παλαβός αλλά κακός" και στο τέλος να συμφωνείς ότι "οι άνθρωποι είναι καλοί αν τους γνωρίσεις …"
Αλλά έτσι είναι η ζωή. Γεμάτη αντιφάσεις. Όταν ένας έφηβος βγαίνει να γνωρίσει τον κόσμο μετά την δύση του ήλιου πρέπει να θυμάται πως υπάρχουν και παλαβοί και κακοί. Όταν όμως γυρνά στην ασφάλεια του σπιτιού του και χαλαρώνεις πριν τον ύπνο, καλό είναι να σκέφτεται πως "τελικά αν τους γνωρίσεις οι άνθρωποι είναι καλοί"
Τελικά το θέμα μας δεν ήταν πως έσπασε ο αγκώνας ενός παιδιού. Μήπως ο ρατσισμός ; Η δικαίωση ενός αθώου που κατηγορήθηκε άδικα; Αλλά μήπως ήταν οι προκαταλήψεις και η κρυμμένη βία σε μια γειτονιά της Αμερικής;
Ίσως ο καθένας το διαβάζει αλλιώς . Βλέπεις δεν ήταν ακριβώς κοτσύφια ήταν αυτά τα μικρά μαύρα πουλιά που μιμούνται τις φωνές όλων των πουλιών.
Καλησπέρα Διονύση
Καλησπέρα Μήτσο και σε ευχαριστώ για το σχολιασμό.
Το βιβλίο το είχα διαβάσει παλιά (χωρίς να σημαίνει ότι θυμόμουν και τι έγραφε…), το βρήκα τώρα ξανά μπροστά μου και άρχισα να το διαβάζω. (Οι επιλογές δεν είναι πολλές, η μεταφορά βιβλίων δύσκολη, αφού άλλα πράγματα είχαν προτεραιότητα…)
Ώρες – ώρες είχα την αίσθηση ότι διάβαζα παιδικό βιβλιαράκι. Βρε λες ο μικρός Διονύσης να είχε τέτοια επίδραση πάνω μου;
Αλλά το συνέχιζα…
Τελικά, γράφοντάς το από (με) τη ματιά της μικρής Scout, το βιβλίο έχει μια άλλη δύναμη.
Έτσι μου φάνηκε….